δρόμοι, παράθυρα, μουσική και ουρανός

ένα τραγούδι για την Ελευθερία

2011-12-30T19:57:00.001+02:00

Είναι αλήθεια, κανείς άλλος δε θα μπορούσε να περπατήσει πάνω σ' αυτή τη μελωδία εξόν απ' αυτή. Βουίζει εδώ και μέρες μέσα στ' αυτιά μου. Μου θυμίζει πόσο ξαφνικά πάντα συμβαίνουν όλα, τα ευχάριστα, τα δυσάρεστα. Κανείς δεν είναι έτοιμος, ποτέ. Το λόγο τον μαθαίνουμε όταν όλα βρίσκονται πολύ μακριά. Επέστρεψες αναπάντεχα, με τρόμαξες έτσι όπως μπήκες, από την πίσω πόρτα. Απ' την πίσω πόρτα μόνο όσοι μας αγαπάνε μπαίνουν. Άσε μου το χέρι, πάγωσε η καρδιά μου, φοβάμαι μη μου θρυμματιστεί. Μετράω χαστούκια, το σημερινό δεν το περίμενα. Ήσουν πολύ σκληρή μαζί μου, Μοναξιά. Με εκδικιέσαι που προσπάθησα να ζήσω δίχως εσένα. Όλα τα φοβικά αντικείμενα επιστρέφουν όσο τα φοβάμαι, γι' αυτό κι εσύ συνεχίζεις να με κοιτάζεις στα μάτια αδυσώπητα. Ξέρεις. Πρέπει να το χάρηκες πολύ σήμερα, ένα κρύο πιάτο με επιλογές που δε θέλω να παραδεχτώ πως με αφορούν, ή μάλλον πως δε με αφορούν. Προσπάθησα πολύ, να είμαι δεδομένη για όσους αγάπησα, κόντρα στην ίδια μου τη φύση. Ένα μικρό όνειρο, να υπερβώ εαυτόν. Δεν είμαι φτιαγμένη για καμιά υπέρβαση, εντελώς ανήμπορη, βυθισμένη μέσα στα δάκρυα της ματαίωσης που με κοιτάζει από το απέναντι παγκάκι λυπημένη... που δεν τα κατάφερα.

χρόνια καλά

2011-12-26T01:59:00.001+02:00

Νόμιζα πως είχα ξεμπλέξει από ΄δω μέσα, πως είχα γίνει κι εγώ πρόπερ και ντίσεντ... Δε μου έλειψε, όχι πολύ, μα με έπνιξε η ανάγκη να επικοινωνήσω όλα αυτά που δεν ξέρω αν μπορούν να παρούν μια πραγματική φόρμα. Μισώ όλα όσα με κάνουν να αισθάνομαι λιγότερο άνθρωπος, φαίνεται πως μισώ τον εαυτό μου, όχι πολύ σπάνια... Όλες οι φορές που απάντησα, που προσπάθησα να αποδείξω, σε ποιον να αποδείξω; Είναι κι όλες εκείνες οι φορές που ειρωνεύτηκα γιατί νόμισα πως εγώ ξέρω καλύτερα. Έκανα μια συμφωνία και πήρα ακριβώς εκείνο που ζήτησα, απίστευτο. Και είμαι τόσο ευτυχισμένη, εκτός από αυτές τις μικρές ώρες που δεν είμαι. Θέλω να ζητησώ ακόμη κάτι, να ξυπνήσω αύριο πρωί και να μη θυμάμαι, να μην ελπίζω σε όλα αυτά που δε θα γίνουν ποτέ. Θα ήθελα να με εκπαιδεύσω να αγαπάω όλες τις πορτοκαλί στιγμές...

- Θέλετε να πείτε πως τα χρήματα είναι ένα βάρος που πρέπει να το φορτώνουμε στους άλλους;
- Ναι, κάπως έτσι.

υ.γ. Δε θα γίνει ποτέ όπως στις ταινίες. Ευτυχώς.

a year ago in winter

2011-11-13T00:16:00.001+02:00

Παλιές μελωδίες που με κάνουν να τρέμω, εικόνες από ταινίες που ρούφηξα μονάχη μου. Λίγες κακές επιλογές και πάει ένας χρόνος από την τελευταία φορά που επισκέφτηκα το αγαπημένο μικρό μου σινεμαδάκι, τόσο δικό μου, παρά τη δηθενιά πολλών, τη δικιά μου δηθενιά. Νοσταλγώ, όλα εκείνα που έζησα εκείνους τους μικρούς μήνες του χειμώνα, τρέχοντας μέσα στο ψιλόβροχο τρίβοντας τα τραυματισμένα μου τότε χέρια... οι στέγες που νομίσα πως ακούμπησα, το χιόνι που ένιωσα να παγώνει τις βλεφαρίδες μου, μπήκανε άμμοι στα παπούτσια μου, ο χρόνος θρυμματίστικε απάνω σε όλο μου το σώμα. Την τελευταία φορά ήσουνα κι εσύ εκεί, από τότε δεν ξαναπήγα. Σαν να τα σκαρφίστηκε όλα αυτά ο Κατιλίνας, δε συμφωνείς;

αντίο

2011-11-06T16:55:00.000+02:00

Δε φταις, καθόλου δε φταις... που μόλις σε είδα άρχισα να κλαίω. Δε φταις που δε με ερωτεύτηκες. Αυτό φταίει, που δε φταις, που δεν έχω τίποτα να σου προσάψω για να νιώσω λίγο καλύτερα. Είμαι αναγκασμένη να σε αποχαιρετήσω. Δεν ωφελεί καμιά άλλη σκέψη, είναι σαν να προσπαθώ να βρω μεγαλύτερη ερμηνεύτρια στον κόσμο από την τάνια. Υπάρχει; Δεν υπάρχει. Να αγαπάς, όπου κι αν βρίσκεσαι, όποιας τα όνειρα κι αν θέλησες να αγκαλιάσεις. Κρίμα όμως, δε σου τραγούδησα ποτέ ένα νανούρισμα...

να μ' αγαπάς

2011-10-31T23:17:00.000+02:00

Αγαπητέ Παύλο,
ξέρω πως δε θα διαβάσεις ποτέ αυτό το γράμμα. Εγώ, όμως, πρέπει να σου το στείλω...
Θέλω να σε ρωτήσω, θα ζητούσες την αγάπη της αν ήξερες πόσα χρήματα θα έβγαζαν κάποιοι πάνω στην πλάτη αυτής της ανάγκης; Όλοι σε τραγουδήσαμε, αδέξια, χωρίς να ξέρουμε, στο όνομα μιας ανυπαρξίας που έμοιασε πολύ πραγματική κάποτε, τότε που τα όνειρα κάθονταν ανάμεσά μας. Καταλάβαμε ποτέ; Όλοι εκείνοι, που κράτησαν τα μικρόφωνα και φώναξαν το μουρμουρητό της ψυχής σου για να γίνουν διάσημοι δεν ντράπηκαν το θάνατό σου;
Σκέφτομαι και τον Νικόλα, άραγε η Χαρούλα θυμάται τους λυγμούς του μέσα στο στούντιο όταν τον τραγουδάει. Για κάποιους από εμάς δεν είστε μονάχα ονόματα, κι ας μη σας γνωρίσαμε ποτέ.
Μακάρι να είσαι μέσα στο Φως. Μακάρι Θεέ μου.

I dreamed a dream

2011-09-10T00:37:00.000+03:00

Αρχίζουν οι σκέψεις να μοιάζουν ως να βγαίνουν από σαπουνοπερικές εμπειρίες. Έχουν γίνει πολύ ψαγμένες τελεταία οι σαπουνόπερες. Η ίδια η ισοπέδωση μοιάζει γοητευτική, σε γεμίζει εικόνες, με την επιθυμία να γίνεις μπάρμπι χωρίς αδυναμίες και λάθη. Είμαι κυνική κατά βάση, ξέρω πως η νοσταλγία δε μας κάνει καλύτερους, αλλά... το καινούριο βραχιόλι από κουμπιά με παίρνει πολύ πίσω, δυο χρόνια. Ξέρω πως κάθε μέρα μοιάζω περισσότερο στους άλλους ανθρώπους, πιο κοινωνική, πιο προβλέψιμη, λιγότερο ειλικρινής. Αγωνιώ για το αν θα έχω δουλειά, μια δουλειά που δεν μπόρεσα να αγαπήσω, που κάθε μέρα με ταπεινώνει. Μου έχει δώσει ψήγματα ανθρωπιάς και παιδικότητας που ξέρω ότι δε θα βρω πουθενά αλλού, όμως... -από τότε που έκοψα το φοιτητιλίκι- δεν τα χω καταφέρει, έχω αποκοπεί από τη γνώση, κρύβομαι από τις αποφάσεις μου. Μου δίνει επίσης χρήματα, όμως... δε με κάνει να αισθάνομαι χρήσιμη, χρηστή καλύτερα. Ίσως αυτό να φταίει, και που ξέρω πως η μάνα μου ξυπνά τις νύχτες με φρικτούς πόνους... Δεν ξέρω αν με πιστεύεις αλλά αισθάνομαι ανέμελη, πως κάθε τι έχει την ώρα του, πως ο Θεός είναι εδώ κι ας μην Τον βλέπω.

μην κλαις

2011-08-29T00:16:00.001+03:00

Μετατρέπεσαι σιγά σιγά απο άνθρωπος σε σκιά. Όχι εσύ δηλαδή, αλλά εσύ. Πώς να σ' το εξηγήσω, έτσι όπως σε έχω μέσα μου, σταματάς να υπάρχεις μέρα με τη μέρα. Και σε προλαβαίνω, αυτό δεν είναι πολύ λιγότερο επώδυνο. Όμως δεν έχω χρόνο πια, μια ακατάπαυστη αιμορραγία, ένας τυφώνας στη Βόρεια Καρολίνα, τα φλεγόμενα δάση στην Ελλάδα και το ανατιναγμένο μου νησί δε με αφήνουν να κοιμηθώ τις νύχτες. Ή μάλλον κοιμάμαι, ψεύτρα όπως πάντα, όμως ξυπνάω, και όλα πονάνε, και φοβάμαι. Είναι δύσκολες οι μέρες, και πιο δύσκολη εγώ, πιο άπιστη... Πόσες νύχτες έκλαψα για χάρη μιας μοναξιάς. Κι όμως, έχει πάρει πόδι από 'δω μέσα τελευταία.
Σ' ευχαριστώ που μ' αγαπάς Κεμάλ.
Καληνύχτα Ελπίδα...

Νινευή

2011-07-23T00:10:00.001+03:00

Προσπαθώ με λέξεις άσχετες να επικοινωνήσω αυτά τα οποία τίποτα δεν μπορεί να τα φυλακίσει. Έχω μια ελπίδα διπλωμένη πάντα στην τσάντα μου, δεν την πολυδιαβάζω πια. Όσα δάκρυα και να χυθούν δε θα είναι αρκετά αυτή τη φορά, η αδικία ασήκωτη και η μοναξιά βρέθηκε κρεμασμένη στο δωμάτιό της. Ξέχασα όλα αυτά που πνίγουν το μυαλό μου όταν θυμάμαι τα τραγούδια της εφηβείας μου. Φοβάμαι. Αφυδατώθηκα μαζί με τα φυτά μου, παίρνω φάρμακα που θα ΄πρεπε να με έριχναν από νωρίς στο κρεβάτι... Δεν μπορώ να θυμηθώ, κι ήταν πολύ ωραία αυτά που ήθελα να σου πω. Πόσες φορές πια θα σταυρώσουμε το Χριστό, πόσες φορές δε θα του πούμε ούτε μισή συγγνώμη; Δεν τους βλέπω να φοράνε σκληρές σακούλες και να λούζονται στάχτες. Δε θα πάρουμε ποτέ το έλεος που δε ζητήσαμε, το έλεος που αρνηθήκαμε σε αυτούς που σύρθηκαν στα πόδια μας. Και οι νεκροί, δε θα απασχοληθούν με το δικό μας στοίχειωμα, αυτοί κρίθηκαν και δικαιώθηκαν. Εμείς μόνοι, κάθε μέρα να βγάζουμε τα μάτια μας, να μοιραζόμαστε πρόχειρα το φως και να πλένουμε τα ρούχα κρυφά τα βράδια. Θα σε αφήσω απόψε να με νανουρίσεις, δεν πειράζει που θα με πονέσεις με παραφωνίες που εσύ δε θα ακούς. Η αγάπη σου θα τα κάνει όλα πανέμορφα, ακόμα και τον φόβο. Καληνύχτα, θα σε δω στο αυτόφορο.

παίζουμε οικολογικά

2011-07-07T15:44:00.001+03:00

Γι' αυτό αγαπώ την Ελλάδα... γι' αυτό και τη μισώ.

Τούτα δεν μπορούν να ξεπουληθούν σε κανένα μνημόνιο...

ένα πλοίο η Ρεβέκκα - llorando

2011-06-27T19:05:00.001+03:00

Είναι παράξενο. Περπατάς στο δρόμο και κάποια στιγμή συναντάς τον εαυτό σου, σε κοιτάζει με μάτια κλεμμένα από λιμάνια της Ασίας. Δεν πήγε ποτέ εκεί, τα παρήγγειλε από τον καναπέ του, κάποιος δεν τα χρειαζόταν πια. Κρυμμένη κατάθλιψη, μωλωπιασμένη από κουνούπια και κατσαρίδες. Σε είδα. Πέθανα και πέθανες μέσα σε μια χούφτα στιγμές. Κάθομαι στον ίδιο βράχο και φιλοδοξώ να βραχώ από το ίδιο ποτάμι, εκείνο που κάποτε διάβηκα χωρίς να φοβάμαι. Δε θα ξαναπεράσει, είναι πολύ μακριά τώρα, ποτέ δεν επιστρέφουν τα ποτάμια... Αλλά ποιος έχει όρεξη για αλήθειες όταν η μοναξιά πυκνώνει;

σκισμένη σελίδα

2011-06-08T23:29:00.001+03:00

Στο εδώλιο στα πρόχειρα και τα συναφή. Κάθε μέρα πεθαίνω και ξαναγενιέμαι. Μένουν τέσσερις. Μέρες. Προσεύχομαι να μην καώ ενώ είμαι ήδη καμένη. Με μισώ όταν δεν αγαπώ, όταν σαρκάζομαι την ανοησία αντί να τη θεραπεύω. Έτσι κι αλλιώς, η πιο ανόητη είμαι εγώ, η πλέον υπερφύαλη. Δεν ψεύδομαι... δυστυχώς. Φοβάμαι, και μπαίνει ο φόβος τοίχος ανάμεσα σε 'μένα και εμένα. Ίσως να πρέπει για λίγα βράδια να έχω για προσκέφαλό μου το πάτωμα. Μπορεί να καταλάβω, να νιώσω τον πόνο των ανθρώπων, να ακούσω τις ανάγκες τους ανάμεσα στο βουητό του εγώ μου.

κίτρινα ποδήλατα

2011-05-21T16:51:00.003+03:00

Εύχομαι να σ' αποχαιρετώ, ίσως και όχι όμως... Πρόλαβα να ονειρευτώ πολλά και φοβάμαι, βέβαια η ζωή συνηθίζει να με εκπλήττει ευχάριστα, πάντα της δημιουργικότερη από 'μένα. Παρακολουθώ την άνοιξη να φεύγει κυνηγημένη από ένα καλοκαίρι που έχει τα χαρτιά του ερμητικά κλειστά. Ανυπομονώ... Και αν ήξερα να οδηγώ ποδήλατο θα είχα πάρει ένα κίτρινο, θα διέσχιζα τα μονοπάτια του μυαλού του και όταν θα κουραζόμουνα θα ξαπόσταινα κάτω από τα βλέφαρά του... Δεν ξέρω, μα μαντεύω πως θα είναι πολύ δροσερά εκεί... Και θα αρκούσε μονάχα μια μαργαρίτα για να σιγουρευτώ πως μ΄ αγαπά.

yara yara

2011-03-25T19:55:00.001+02:00

Aπάνωθέ μου σκούπισε τη θάλασσα που στάζω
και μάθε με να περπατώ πάνω στη γη σωστά.

απροσδιορίστως

2011-03-21T22:39:00.000+02:00

Ζορίζεις τα πράγματα, τα βάζεις με την ίδια την επίπονη τη φαντασία που σε παιδεύει ακατάπαυστα, που δε σε αφήνει να δεις. Δε σκέφτεσαι, αυτό, και αδειάζει το κεφάλι από λέξεις, δε χρειάζεται να είσαι κάτι... ζεις.

free world

2011-03-17T22:04:00.001+02:00

Ανεπιτυχής προσπάθεια συνειδητοποίησης, προσπαθώ να εξαγοράσω την ευτυχία... Χωρικά μακριά η δυστυχία αλλά χρονικά; Ποιος ξέρει; Στο μεδούλι της τη ζωή, έτσι πρέπει, αλλά το μάτι, εξεταστικό, σχολαστικό, χωρίς τέλος. Κι όμως, τσαλακώνω ό,τι με σκιάζει και το πετάω. Άνοιξη, για πόσους; Έφτυσα εκεί που αγάπησα και τώρα δεν ξέρω τι ακολουθεί. Τα τραπεζάκια έξω ωστόσο... Γιατί άμα δεν έχει η μουσική πού ν' αράξει σε κανέναν μας δε θ' αρέσει.

shshshsh...

2011-03-07T18:37:00.000+02:00

Προσπαθώ να με πείσω πως ο μοναδικός λόγος που νιώθω χειρότερα είναι για να νιώσω αργότερα λίγο καλύτερα... αλλά δε με πιστεύω. Κι επιμένω να βάζω ήχους στ' αυτιά μου από μέρες ανάλαφρες, για να γίνομαι ακόμη πιο βαριά, για να καίγονται τα μάτια μου από τα μυστικά που δεν έχω κανένα να του τα ξεστομίσω. Έτσι είμαι σίγουρη. Βυθίζομαι, ατέλειωτος ο ωκεανός, ατέλειωτη κι η ματαίωση. Φταίει που θυμήθηκα, δεν έπρεπε να θυμηθώ αλλά ον γέγονε, γέγονε. Κάνε λίγη υπομονή, θα ΄ρθουν καλύτερες μέρες, θα πας σε πολλά λάιβ ακόμη, δε σταμάτησε να σε περιμένει η αγάπη, μόνο που κρύβεται καλά, ξέρεις, πίσω από τη μοναξιά. Φοβάται κι εκείνη, ξέρεις.

if I rise

2011-02-21T17:07:00.000+02:00

Λιγότερο δημιουργική... όλα τα τραγούδια ίδια απ' το δικό μου στόμα. Χρειάζεται σκούπισμα η σκηνή. Καταλαβαίνεις; Έγινε το έπιπλο πομπός και δέκτης εγώ. Άδικα γράφω, είναι άδεια τα χέρια μου, τρύπιες οι τσέπες μου... Αυτό είναι και καλό, βλέπω διαφορετικά τον κόσμο, με μάτια δανεικά. Αν σηκωθώ απ' τον καναπέ θ' αλλάξει ίσως κάτι... μ' από καιρό δεν είμαι έτοιμη για τίποτα, σαν τρομαγμένη, ως να παρεξηγήθηκα κάποιο βράδυ με το Μορφέα και να μην το θυμάμαι. Έκανε η ζωή κοιλιά κι εγώ;... Δεν τολμώ να ψάξω τη στιγμή που έχασα τόσο άδικα εκείνο το χειμώνα... με είχα συναντήσει τυχαία σ' ένα λουναπάρκ, μα δε με χαιρέτησα... ακόμη το μετανιώνω. Έτσι κι αλλιώς, έκαψα τις λίγες φωτογραφίες που είχα αγαπήσει. Ίσως και να 'ναι αργά, ούτε να σκέφτομαι δεν ξέρω πια. Και την ελευθερία μου τη χάρισα σε ένα πλανόδιο τσίρκο που περνούσε.

Γράμμα σε μια φίλη V

2011-02-05T16:40:00.000+02:00

Κοντά δύο χρόνια μετά... Ξέρεις, στεναχωρέθηκα που μετά από καιρό μπόρεσα να σε δω από κοντά για τόσο λίγο. Τώρα σκέφτομαι πως δεν έχει τόση σημασία το πόσο βλεπόμαστε ή το πόσο μιλάμε όταν ο σύνδεσμος της φιλίας μένει ακέραιος. Αλλά... ένιωσα δύσκολα, είναι δύσκολο να αγαπάς, να μη δίνεις μόνο αυτό που σου περισσεύει αλλά και εκείνο που δεν αισθάνεσαι καν να έχεις. Και το ξέρω, αλλά χρειάζομαι κάποτε να μου το υπενθυμίζεις, το ότι με νοιάζεσαι.

χύμα στην τσέπη

2011-02-04T20:13:00.001+02:00

Περισσές οι διαρρήξεις τον τελευταίο καιρό. Κάποιος μου 'κλεψε το χαμόγελο. Βρέχει, αλλά εγώ παρέμεινα στεγνή. Δεν ξέρω πώς μπορώ να αφήνω αυτές τις άθλιες φωνές να μπαίνουν μέσα στο κεφάλι μου... από μια μικρή κερκόπορτα μάλλον. Και τίποτα δεν είναι παρήγορο, τίποτα δε σου προσφέρει ασφάλεια, τη μοναξιά δεν μπορεί να την κρατήσει έξω καμιά κλειδαριά ασφαλείας. Είναι μακρύς ο δρόμος, και τίποτα δε χάθηκε... όχι ακόμη.

πορτοκαλί σελίδες

2011-01-26T21:12:00.000+02:00

Σιγα-σιγά, ανακαλύπτεις τη δυνατότητά σου να απολαμβάνεις αυτά που δεν ήθελες. Νομίζω πως αυτό που με στεναχωρεί τελικά είναι που η ζωή μου δε μοιάζει με ταινία, ή ακόμη καλύτερα, με βιβλίο. Δεν έχω κάτι φανταχτερό να πω για μένα, να διηγηθώ ιστορίες με στοιχειά που κατάπιαν τη θάλασσα... Απλά, ακουμπάω ανθρώπους και ψάχνω την άκρη, κι είμαι πολύ εκτεθειμένη... Μα δεν πειράζει. Κάπως έτσι πάει...

Είναι πολλά τα λάθη και τα διλήμματα... όπως και τα φωτεινά διαλείμματα...

Και σε ποιον να πω πως παρ' όλ' αυτά...

2010-12-17T21:31:00.000+02:00

Για χρόνια νόμιζα πως ήμουνα 18, ορκισμένη ανέμελη. Το ΄φαγα το χαστούκι όμως, εκεί που δεν το περίμενα, ξύπνησα ένα απόγιομα και ήμουνα 23. Από τότε δεν μπορώ να συμβιβαστώ με καμιά από τις ρουτίνες που μου σερβίρονται αλλά προσπαθώ, πολύ. Από πέρσι το γενάρη που είχα κλείσει τα 24 έλεγα πως ήμουνα 25. Είμαι. Ξέρεις, στην προσπάθειά μου να είμαι μεγάλη, να κερδίζω το σεβασμό. Πρέπει να ανοίξω σπίτι, να γίνω υπεύθυνος άνθρωπος. Με κοίταζε καλά καλά μια κυρία σήμερα, δεν είναι λίγο να φαίνεσαι μια δεκαετία μικρότερη. Και είναι όλα ωραία τώρα, ξέρω πως είναι σάπιος από μέσα ο κόσμος αλλά δε με τρομάζει... ούτε και με εξιτάρει (ψιθυριστά). Μια βδομάδα κράτησαν όλη κι όλη τα πάθη και τα αστεία του Γιοσσάριαν. Και τώρα δεν είναι ούτε πολύ νωρίς, ούτε πολύ αργά, όμως δεν είναι και η σωστή στιγμή, και δεν έχω ιδέα πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό. Καληνύχτα.

η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει

2010-12-04T11:08:00.000+02:00

"Γι' αυτό μη ρωτάς για ποιον χτυπάει η καμπάνα. Χτυπάει για 'σένα."

"...
αλλά κι εγώ ποιος ήμουν; ένας πρίγκιπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
κι έτρεχα να τη σώσω."

Έτσι μου έλεγαν τα βράδια ο Έρνεστ και ο Τάσος...

Χαρακτήρες γραφικοί, ξεσηκωμένοι από σκονισμένες σελίδες. Καμιά αμφιβολία. Οι καμπάνες είναι ενοχλητικές και η ανθρωπότητα απειλή. Κανείς δε ζητάει να σώσει, μόνο να παραδώσει. Και η ευτυχία μάς έχει από καιρό αποχαιρετήσει με μάτια δακρυσμένα. Αυτή η ίδια η αριστοτελική ευδαιμονία μοιάζει να εγκιβωτίζεται μέσα στην αδικία και η επιτυχία έχει μονάδα μέτρησης τα πτώματα. Ήταν ψέμα αυτό που είχε πει η μητέρα στη Ζωή; Ποιος είναι ο άνθρωπος αν δεν είσαι εσύ; Και ποιον θα εμπιστευτείς αν δεν εμπιστευτείς τον άνθρωπο; Κι αν τσακώνονται τ' αδέλφια, παύουν από το να έχουν τον ίδιο Πατέρα; Και γίνεται ποτέ η αγάπη ανούσια; Άδικα σταυρώθηκε ο Χριστός;

Για 'σένα χτυπάει η καμπάνα, βγες έξω από τον τάφο σου και ζήσε.

αν

2010-12-02T16:24:00.003+02:00

Αν όλοι ήταν καθάρματα στους ΑΜΑΝ
κι εσύ μ' αγαπούσες δίχως να βάζεις ανάμεσά μας παραβάν...
Αν κάνατε κλικ εδώ κι αφήνατε κι εσείς το στίχο σας με αν ;)

An... from Byte on Vimeo.

αναζητώντας

2010-11-16T18:28:00.003+02:00

Γράφω πάνω σε έναν τοίχο σε κακόφημη γειτονιά. Καλά κρυμμένος, μισοχαλασμένος. Παρόλ' αυτά με γεμίζει εκείνο το συναίσθημα μιας εκτεθειμένης ελευθερίας, έστω η υποψία του. Πίνω τον καφέ μου στα Καλά Καθούμενα. Μου τον έχει φτιάξει ο συμπαθής σερβιτόρος... Διαβάζω και ξαναδιαβάζω την ίδια σελίδα αλλά δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Αισθάνομαι μποέμισσα κι αυτό μου είναι αρκετό, ακόμα και ως ψευδαίσθηση. Θα το ξαναρίξω έξω, θα γίνω παρανάλωμα πριν προλάβω να αναλωθώ. Σ' αγαπώ, ό,τι κι αν τελικά αυτό σημαίνει.

κλεμμένο από μια προηγούμενη ζωή

2010-11-07T17:12:00.004+02:00

Μαζεύω άμμο με τις τρύπιες μου παλάμες, φυλακίζω τα αστέρια με μια απόχη που κράτησα απ' τα παιδικά μου χρόνια, αλλά τίποτα δε μοιάζει με παραμύθι. Κρέμεται πάνω απ΄ το κεφάλι μου μια ευκαιρία που ποτέ δε δόθηκε, μα τα απωθημένα και τα απλήρωτα θα τα πετάξω όλα μαζί με τα άλλα σκουριασμένα. Με επισκέφτηκε ξανά μια παλιά ιδέα και φαντάζει σωστή η στιγμή. Χα, τι είναι η στιγμή, ένα τίποτα από το άπειρο, κι είναι τ΄ άπειρο πολλά τίποτα μαζεμένα. Καρφιτσώνω την εμπιστοσύνη στη μέσα πλευρά για ότε και αν χρειάζεται. Φτιάχνω ένα χάρτινο καραβάκι και ρίχνω φόβους και ενδοιασμόυς μέσα, όμως είναι ατέλειωτοι οι άτιμοι. Μια τραμπάλα στηριγμένη πάνω στο χάος, εσύ από τη μια, εγώ από την άλλη και ένα αλλά στη μέση. Είναι πάντα εκεί να με τσακίζει, να μου θυμίζει, πως το κάθε τι έχει ένα κόστος. Κι είμαι και ταπί...

επιλογές

2010-10-20T21:16:00.000+03:00

"Ενώ εκείνο το έτυχε τι πούπουλο."

Εν πάση περιπτώσει, απεφάνθηκα, αποφάσισα.
Πάει πια, ο κύβος ερίφθη.

Θυμάσαι;

2010-09-23T19:34:00.002+03:00

Λίγη σκουριά στα χέρια, μια πόρτα... κάποια στιγμή νιώσαμε λίγο καλύτεροι, θυμάσαι; Όνειρα, πολιτείες να ορθώνονται και να συνθλίβονται. Κυνηγούσαμε έναν εξαγνισμό, με λάθος τρόπους ίσως αλλά... θυμάσαι; Δε μας αγγίζουν τα ίδια τραγούδια, δεν συναντιούνται οι ψυχές μας μα... Δε θυμάσαι. Ταξιδέψαμε από άλλον πλανήτη ο καθένας και, κρατήσαμε χέρια. Μέχρι που, ένα έγκλημα έλαβε χώρα κάποιο βράδυ, ψάχναμε τον ένοχο. Θυμάμαι. Ανταλλάζαμε στοιχεία, τοτέμ και πορσελάνινα τόπια... στο τέλος, τα ρίξαμε όλα στην ανακύκλωση, για να στηρίξουμε τα ανάπηρα δάση.

Σημαδευτήκαμε απ' τις ίδιες συναυλίες. Πώς γίνεται να ξέχασες;

poste restante

2010-09-12T22:57:00.001+03:00

Όχι τόσο συχνά, πια. Καθόλου συχνά. Μια αισθήση πως μπορείς να λύσεις κάθε μου απορία, και δε θέλω να λύσω αυτή τη ψευδαίσθηση. Στιγμιαία ηδονή, επώδυνη, κοστίζει. Καμώνομαι πως δεν ξέρω ποιος είναι ο ήλιος, τι θα θεραπεύσει την ασίγαστη δίψα μου. Ενοχλητικοί ήχοι από πλήκτρα, παράφωνες ντίβες κι αποφθεγματικές διαθέσεις γύρω μου να με εξοργίζουν. Θέλω να λειάνω τις άκρες μου, να μπορώ να κυλήσω μέχρι την άκρη, ίσως και να πετάξω μια μέρα, ή... ναι. Αγαπάω εκείνα τα μαραφέτια που δεν αφήνουν τις φωνές να γερνάνε, να πεθαίνουν. Λείπουν, όμως, και ο φρέντι, και η τζάνις, και ο ρόρυ. Πρέπει να βιαστώ. Σίγουρα.

το χέρι μου μέσα στο δικό σου... ξανά.

2010-09-03T19:14:00.002+03:00

Συρφετός από τα διάφορα τίποτα. Προσπάθησα να σε αιφνιδιάσω αλλά, μου την έφερες. Τι θα κάνω τώρα; Αν δεν πετάξω όλο το χαρτολόι που με περιτριγυρίζει, θα πνιγώ μέσα σε αυτό, όμως, είμαι γεννημένη άτακτη και ατακτοποίητη. Δε με νοιάζει καν, αν υπάρχουν οι λέξεις που χρησιμοποιώ. Γι' αυτό ξέρω πως έχω χαθεί. Ένα άλλο ταξίδι ξεκινά, μετά από όλα τα ξενύχτια, τους γυμνούς ουρανούς κάτω από την αφόρητη πανσέληνο και τα επιτραπέζια. Θα πάρω καινούργιο αμάξι... για το ράφι μου. Και τρομάζω τη στιγμή που σταματούν τα τύμπανα, ακούω τη μοναξιά μου που φωνάζει. Δεν κρατάει απ' το χέρι τη δυστυχία, μονάχα μια διάφανη θλίψη. Λυπάται, ξέρεις, κι αυτή που δεν είσαι εδώ. Ίσως να 'ρθεις μόλις μάθω να παίζω τρία ακκόρντα, τόσα χρειάζονται.

το μινόρε της αυγής

2010-08-17T01:39:00.000+03:00

Αφουγκράζομαι τα όνειρα που αργοπεθαίνουν, απομένοντας να κοιτάζω τις επιφάσεις της αλήθειας να επιπλέουν, πάνω στη λίμνη της ζωής μου. Είναι όλα μια πάλη απέναντι στην αδυσώπητη ενηλικίωση. Δεν μπορώ να κοιμηθώ απόψε, ζωντανεύουν μέσα μου οι φαντασιώσεις για τις οποίες κανείς δε θα μάθει ποτέ. Η απόσταση ανάμεσα στα θέλω και στα χρειάζομαι είναι άγνωστη. Πώς θα γνωρίσω την Πάδοβα που επέλεξα να μην επιλέξω; Τώρα, όμως, που το κεφάλι μου άδειασε από την υγρασία με κυνηγάνε τα κλισέ, πως τα ένδοξα παρίσια είναι μέσα στην καρδιά μου, και η ρουτίνα επιλογή μου. Απ' το Θεό εξαρτιέμαι, όχι απ' τον εαυτό μου, και το απιθώνω με όση αφέλεια μου έχει απομείνει, Τον πιστεύω το Θεό, ενάντια στις επιταγές, και στις δηθενιές. Δεν υπάρχουν μαγικά κουτιά, μονάχα οι ειλικρινείς μας αναζητήσεις, αυτό απομένει.

αγρύπνια, σλοβενία, και άλλα παρεμφερή

2010-07-31T22:39:00.003+03:00

Πονάει το χέρι, μα το έχω ήδη αναβάλει αρκετά. Πρέπει να προλάβω, πριν να αδειάσει η μνήμη. Κι ειν' αλήθεια πως, δεν περνάει ποτέ ξανά το ίδιο ποτάμι από το ίδιο σημείο. Πήγα εκεί δίχως τη μουσική μου, γυμνή και ευάλωτη, συνάντησα δυο ζευγάρια γαλανά μάτια, μια μελαχροινή νεράιδα, το λευκό καπέλο και τον κακοφωνίξ, καθώς και κάποιο κουφό που ακούει Θανάση.

Ευτυχείς συμπτώσεις συμβαίνουν, ακόμα και στις πιο ατυχείς στιγμές, όπως το ότι κατρακυλήσαμε απ' την ίδια πλαγιά ενώ εγώ είχα τραβήξει το φρένο περισσότερο απ' όσο έπρεπε. Και την Τρίτη, θυμάσαι την Τρίτη που ακούσαμε εκείνη τη φωνή, κι εγώ χειροκρότησα μονάχη μου, πριν προλάβω να ντραπώ, συνάντησα τα μάτια της. Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν μόνο μια φορά και καμιά φωτογραφική δεν μπορεί να τα απαθανατίσει. Ναι, πήγα χωρίς μουσική, την ξέχασα, αλλά ήρθε εκείνη και με βρήκε, και φύσηξε έξω αέρας χωρίς να πέσει, ούτε ένα φύλλο...

Η πριγκιπέσσα ξύπνησε μέσα σ' ένα καράβι, ένα αγόρι έπαιξε ένα ζεϊμπέκικο στο ξεκούρδιστο πιάνο. Άκουσε εκεί, πάνω στο νερό, μυστικά που ευχήθηκε να τα ξεχνούσε αμέσως. Κι ένα άλλο αγόρι τη φίλησε, κοιμήθηκε ξανά. Η νηφαλιότητα υπάρχει μέσα στο αλκοόλ, καθώς και το φόρεμα από έβενο. Είναι κοντά ο θάνατος, πρέπει να ζητήσει συγγνώμη πριν περάσει η νύχτα... πριν το λιωμένο παγωτό που στάζει λερώσει και το τελευταίο όνειρο.

Του πέθανε του μικρού πρίγκιπα το αρνί του, θα φύγει μόνος, θα μάθω να ζωγραφίζω, υπόσχομαι. Μέχρι τότε πάρε εσύ το τελευταίο κομμάτι απ' το σφαγιασμένο αστέρι. Δεν πρόλαβα να το σώσω απ' τις μάγισσες ξέρεις... Βρίσκομαι μέσα σε μια κρύα και υγρή σπηλιά, από πάνω μου οι σταλακτίτες έτοιμοι να με καρφώσουν. Κοιτάζω την ξεναγό, δεν έχω καμιά ελπίδα να χαθώ πια. Πήρε να βρέχει κι εγώ σκέφτομαι την ταλαιπωρημένη μου γεύση. Αναρωτιέμαι, τι άλλο να με περιμένει μετά τη σούπα με μακαρόνια και φασόλια...

Την αγκάλιασα και την κοίταξα έτοιμη να κλάψω. Με κοίταξε σαν να καταλάβαινε. Δε θυμάται τίποτα πια. Εγώ δε θα την ξεχάσω ποτέ. Ξέρω πως η αναπηρία δε βρίσκεται στο δικό της μυαλό μα στο δικό μου. Σιχαίνομαι τους αποχαιρετισμούς, και δε θέλω να σκέφτομαι, πως δε θα ξαναδώ ποτέ, την υπέροχη πλατεία της Λουμπλιάνα.

Έχασα κάθε επαφή με το χρόνο, την Κυριακή είχα ακούσει τους αγγέλους να ψέλνουν, δεν είχα καταλάβει ούτε μία λέξη, μα ήξερα ότι μιλούσαμε την ίδια γλώσσα. Σήμερα τους συνάντησα ξανά, τους είδα να κρύβονται πίσω από τον ουρανό. Διάβηκα τον ποταμό, χαιρέτησα το δάσος και έτρεξα πάνω στη λίμνη. Το κλειδί βρίσκεται στο νησί, και αξίζει μόνο αν σ' το δώσουν τζάμπα.

Κλείνει η πληγή σιγά σιγά απ' το μαχαίρι στη Σκαρούσνα.

Αυτός ο κόσμος δε θ' αλλάξει ποτέ.
Καληνύχτα Κεμάλ

22/07

15 λεπτά

2010-06-27T21:01:00.002+03:00

Πάντα διάλεγα την ελπίδα, κάθε φορά, όταν έχανα τη μάχη με το μυαλό μου και όταν ήμουν τόσο πανικοβλημένη που ήθελα απλά να της βγάλω τα μάτια, ή τα δικά μου για να μη βλέπω. Και κρυβόμουν, γιατί ήξερα πως δεν είχα τίποτα να πω, πως τα σημαντικά πράγματα συμβαίνουν κάπου άλλου. Το πρόβλημα όταν ξέρεις όλες τις απαντήσεις είναι πως όταν είσαι χαμένος τίποτα δε σε παρηγορεί, χάνονται τόσα πολλά μέσα στις φλόγες κάθε μέρα. Με τρομάζει η πιθανότητα της αποτυχίας, αλλά πάντα διαλέγω την ελπίδα. Ακόμα και τώρα, που με φοβίζω χωρίς λόγο... που συμβαίνουν αόρατες συζητήσεις μέσα μου, που το μόνο που θα ήθελα είναι να είχα ένα πικάπ και έναν δίσκο βινυλίου για ακροάσεις μέχρι το πρωί. Αλλά όχι, πιο πολύ θα ήθελα, να μην έχανε εκείνη η γιαγιά το γαϊδούρι και τα κουνέλια της στη φωτιά, ενώ εγώ ακόμη τσακώνομαι με τον εαυτό μου...

:)

2010-06-15T15:52:00.002+03:00

Λειτουργώ αποσυνδετικά, κι όμως καλύτερα από ποτέ. Ανυπομονώ να ρθουν εκείνες οι καλοκαιρινές μέρες που θα σηκώνομαι τόσο νωρίς όσο τώρα, που θα είμαι πιο ξενυχτισμένη, κι όμως πιο ξεκούραστη γιατί απλά δε θα έχω να πάω στη δουλειά. Έτσι κι αλλιώς, μέχρι να βραδιάσει, έχω ξεχάσει εντελώς όλα τα βάσανα του πρωινού, και είμαι, πια, πολύ αλλού...

Σκέφτομαι πως οι σχέσεις είναι σαν τα παγκάκια. Ο καθένας επιλέγει να καθήσει με το δικό του στυλ. Ο ένας σηκώνεται κάθε λίγο, χρειάζεται το χώρο του, δεν εστιάζει, χαζεύει τα πάντα. Ο άλλος κουλουριάζεται, θέλει αγκαλιές, δε βιάζεται να την ξανακάνει για αλλού. Θα τα βρουν; Θα συναντηθούν κάπου στη μέση;

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ, πριν χρόνια πολλά που σε άκουσα να λες στην Ελένη, "Σε σκεφτόμουν, αλλά δεν πρόλαβα να σε πάρω." Και ευχήθηκα εκείνη την ώρα, να 'χα κι εγώ μια τέτοια φίλη. Κάποιο αστέρι θα 'πεφτε, γιατί ο Θεός μου 'στειλε εσένα την ίδια.

Σε αγαπώ, επειδή κι εσύ, εξακολουθείς να συγκινείσαι διαβάζοντας ένα βιβλίο απ' τα παιδικά κι εφηβικά μας χρόνια.

sing for you

2010-05-29T09:13:00.001+03:00

Ξανακυλώ ενίοτε, και ενδίδω σε εικόνες που μου αδειάζουν το μυαλό και τη καρδιά. Γελιέμαι από τις υποτιθέμενες προσεχείς εξελίξεις.

Δεσμεύομαι και τέλος. Δεν έχω ανάγκη από κανένα ψέμα, από καμιά παραίσθηση. Με αρκεί η αλήθεια της ζωής μου. Πρέπει να με αρκέσει (χαμηλόφωνα).

Eίναι ωραίο έπιπλο η τηλεόραση, η δικιά μου τουλάχιστον, αλλά ο κινηματογράφος... και μπόλικη μουσική, και λογοτεχνία...

Δώσε Tracy.

hallelujah

2010-05-17T22:17:00.000+03:00

Ένα παράφωνο ακκόρντο μπροστά μου, το φυτό μου που πεθαίνει μέσα στη γλάστρα του... όλες οι εικόνες που υπάρχουν για λίγο, περνάνε, καίνε, ξεχνιούνται μέσα σε συρτάρια με πεταλούδες... δεν αντέχεις πάντα να ζεις με τον εαυτό σου. Τελειώνουν οι πρόβες, δε χρειάζεται, πια, να υποδυθείς κανέναν, δεν είναι ρόλος, είσαι... εσύ. Μοιάζεις δεκάξι αλλά οι άσπρες τρίχες πληθαίνουν και βουλιάζεις μέσα σε ένα συνεχές που δεν ξέρεις αν αγαπάς. Μισώ τα όνειρα, μου κλέβουν την ευτυχία, την εναποθέτουν μέσα στην ελπίδα που δεν μπορώ ποτέ να αγγίξω. Έκρινα, κατέκρινα, γέλασα, περιγέλασα, φλυάρησα ακατάσχετα, μα ποτέ δε μίλησα, και ψάχνω πίσω από σκιές τους ανθρώπους. Και δεν αντέχω τη μοναξιά, ούτε απόψε.

breath in, breath out...

2010-04-29T16:37:00.000+03:00

Η Regina δε χρειάζεται κάθε φορά να διαλέξει ένα ωραίο φόρεμα, ούτε να χτενίσει τα μαλλιά της διαφορετικά. Τόσο μοναδική, καινούργια, αδύνατο να τη βαρεθείς, συνεχώς την ανακαλύπτεις. Εννοεί την κάθε στιγμή, τόσο σεμνή και με τόσο πάθος. Μπορώ να της μοιάσω σε κάτι; Τουλάχιστον σε αυτή της την αλήθεια, μπορώ; Ή θα κρύβομαι πίσω από λάμπερα ρούχα και ωραία μαλλιά ελπίζοντας κάποια στιγμή να αγαπήσω τον εαυτό μου; Το μίσος με καταστρέφει, θάβω ό,τι έχω μες στο χώμα περιμένοντας να ανθίσει από μόνο του. Προσπαθώ να με χωρέσω μέσα σε ρόλους, να θυμάμαι τα λόγια και τις νότες. Δε θυμάμαι, όμως, αυτό που θέλω να επικοινωνήσω. Και εκείνη είναι τόσο (a)live, δακρύζω και σκάβω μια βαθύτερη τρύπα. Ρίχνω μέσα τις ανασφάλειες και τα παπούτσια μου. Φεύγω ξυπόλυτη, ελαφρύτερη.

stand by me

2010-04-16T23:31:00.002+03:00

Χωρίς αναστολές, με μπόλικο πόνο και πάθος. Δεν έφυγα, ούτε πρόκειται, αυτή είναι η αλήθεια. Μένω ως κάποια άλλη, χαρακωμένη και απογοητευμένη. Τι είναι η αγάπη χωρίς την εμπιστοσύνη; Αναποδογυρίστηκε ο ουρανός και έπεσε, και δεν ήσουν εκεί. Λιγοστό το φως, δε με πληγώνει, μόνο η αλήθεια με στοχεύει. Ήδη έχει τραβηχτεί η σκανδάλη, βλέπω τη σφαίρα παγωμένη μπροστά στα μάτια μου, θα πεθάνω; Δεν έπρεπε να ελπίσω. Κολυμπώ μέσα σε ένα βρόμικο τούνελ που δεν ξέρω αν βγάζει στην ελευθερία. Εναλλακτικές ενορχηστρώσεις μέσα στα ταλαιπωρημένα από τη νευραλγία αυτιά μου, μεταλλάσσεται το μυαλό μου, νέες συνάψεις ξεπηδούν μέσα από το πουθενά. Ίσως κάποια απώλεια ακοής να υφιστάται, αλλά ακούω καλύτερα από ποτέ. "Κραυγή με δίχως ήχο", θα κλέψω πίσω όλες τις μελωδίες που είχα χαρίσει, συγχώρα με.

2010-04-16T00:21:00.002+03:00

Απόψε τελείωσε το τέλος. Καληνύχτα.

δεν έφυγα

2010-04-10T22:33:00.000+03:00

Εις αναζήτηση της αιωνιότητας. Έβερ άφτερ, έτσι δε λένε; Τι νοείς; Αγαπάς την αθανασία; Τι αγαπάς; Κοσμικές μπλε στιγμές; Και αυτές. Η Αγάπη, όμως, σταυρώθηκε. Έχεις το κουράγιο να Την κοιτάξεις στα μάτια; Γιατί φοβάσαι τόσο πολύ να ελπίσεις; Δεν αξίζει αυτό το ρίσκο η ζωή σου; Σου αρκεί να καταναλώνεις εμπειρίες; Να αναλώνεσαι μέσα σε αυτές; Θα μπορούμε να πετάμε διπλα-δίπλα, εκεί πέρα στην αιωνιότητα;, κάποια φωνή ρωτάει. Θα 'ναι άπλετο το φως, και αιώνιο, σίγουρα θα είναι αιώνιο, όσο κι αν το πεπερασμένο με βολεύει. Βιάσου, δε σου μένει πολύς καιρός. Μόνο να αγαπήσεις προλαβαίνεις.

μη φεύγεις

2010-03-15T22:14:00.005+02:00

Μπαίνω σε λούκια άσχημα, πεθαίνουν πολλοί γύρω μου και δεν το αντέχω, και είναι ακόμη περισσότεροι αυτοί που είναι μακριά, φυσικά και πνευματικά, καθένας για τους δικούς του λόγους. Και κλαίω, και δε θέλω να μάθω μα γνωρίζω. Μπόλικος εκνευρισμός και είναι αφόρητη η σιωπή. Φωνάζω για να ακούσω τη φωνή μου... και την πληγώνω χωρίς να το θέλω. Ίσως και να ανήκω σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων που δεν είναι φτιαγμένοι για να τους ερωτεύεσαι. Περνώ θορυβωδώς από τη ζωή μα δεν ακουμπάω. Κι όταν φύγω κανείς δε θα με θυμάται. Ούτε Εσύ; Συγχώρα με που δε Σ' αγαπάω. Καταντά δυστυχία όλη μου η ευθυμία και είμαι σωριασμένη πάνω στη γη. Αγχώνομαι που δεν αγχώνομαι, ζω ακατάπαυστα μέσα σε αυτό. Ταχυπαλμίες, δερματικές παθήσεις... Αχ, να 'ναι καλύτερη η αυριανή ημέρα, να ΄μαι εγώ καλύτερη, λιγότερο υποκρίτρια, να μπουν τα μαχαίρια μέσα, δεν αντέχω άλλο αυτή την κουφόβραση, την απραξία. Θέλω να χρησιμοποιήσω την ομπρέλα μου, να σταματήσω να φοβάμαι...

marked with the knowledge

2010-03-12T23:39:00.003+02:00

Ροκ, μεταρόκ... μόνο μουσική. Προσπαθώ να θυμηθώ, πώς ήταν πριν, τότε που έψαχνα. Είναι τόσο μακριά εκείνη η ζωή. Με χαλάει πολύ να με ψάχνουν, να μου υποβάλλουν συναισθήματα. Δεν έχω ανάγκη αυτή την ατραπό. Δε βλέπω μακριά, δε βλέπω πουθενά, μόνο για το σήμερα αξίζει να ζεις, το μάννα την επόμενη μέρα θα έχει μουχλιάσει, γιατί να το φυλάξω; Κι αν δε μου μείνουν ούτα τα μισά ρούχα; Κάποιος θα βρεθεί εκεί να ντύσει τη γύμνια και την απελπισία μου, η μοναξιά είναι κατάσταση, είναι κι επιλογή. -Θα με αγαπάς; -Ναι. Καψούρα; Ανάγκη για επικοινωνία;... Πόσο έξω πέφτεις, δεν τα έχουμε ανάγκη αυτά, τις ψυχογραφήσεις, τις ερμηνείες, τις ενδοσκοπήσεις. Λιγότερο ελεύθερους μας κάνουν, δέσμιους προσδοκιών και περσόνων που δεν αγαπάμε. Δε θέλω να είμαι κάτι συγκεκριμένο, μονάχα να είναι η κάθε μέρα διαφορετική. Το έχω ζήσει το λούκι του πώς και του γιατί. Καθόλου ωραία δεν ήταν. Εμπιστέψου με, έχω μάθει πως δεν ξέρω. Είμαι σε επαφή με το χάος μου. Κι αν θέλω να ανέβω στον ουρανό, μονάχα ένα σκαλί μπορώ να σκέφτομαι κάθε φορά. Οι λοιπές σκέψεις περισσεύουν... έχω ήδη αναλωθεί επαρκώς και δε μου περισσεύουν άλλοι νευρώνες. Μόνο να ζήσω...

κρυφά τα βράδυα

2010-02-23T17:55:00.007+02:00

Ανακαλύπτοντας την κινητήρια δύναμη του σύμπαντος. Λίγα πρόχειρα ακκόρντα, ένας τζαζ αυτοσχεδιασμός στα πλήκτρα κι απογειωθήκαμε. Συγχώρα με που δεν την καταβρίσκω με το αλκοόλ, μου έχουν χαριστεί, ωστόσο, σπάνια επίπεδα ευφορίας, το ξέρεις. Πώς να διαχειριστώ το χρόνο που δεν έχω αποφασίσει σε ποιον ακριβώς αιώνα αιωρούμαι απάνω... Ολοζώντανα τα τραγούδια μες στο μυαλό μου, από λάιβ περασμένα, που δε θα ζήσω εγώ ποτέ. Να με κάνεις να γελάω, να μη χορταίνω να ακούω τα ατελείωτα καινούργια, δώσε μου, κι ας μη μου αξίζει. Μάθε με ν' αγαπώ τη ζωή... μου χρειάζεται. Θα προσευχηθώ. Θα πιστέψω και θα δω.

αλχημείες με αντίο και άλλα τιμαλφή

2010-01-31T14:26:00.003+02:00

Χτυπάω πόρτες ξανά, με έναν άλλο τρόπο, και με δυσκολεύει η αρχή αυτή που μοιάζει με τέλος. Δεν τελειώνει το τέλος, είναι ένα γεγονός αυτό. Φεύγεις έτσι απότομα, και δε λες ούτε αντίο, το αρνιέσαι. Παραπάνω με βασανίζεις, βάζω στην άκρη πράγματα που αγαπάω και σε περιμένω να επιστρέψεις, δεν παραδέχεσαι και πέφτει απάνω μου το βάρος της συνήθειας που εσένα σου πήρε μονάχα μια μέρα να δημιουργήσεις. Και ξεχνώ τα βράδια, και δε θυμάμαι τόσο πολύ τα πρωινά, πια, γι' αυτό ξέρω πως κι εγώ φεύγω, πως χρειάζομαι μια νέα πόρτα. Δέχομαι επισκέψεις, κάπως μου ακούγεται αυτό, μα είναι μια αλήθεια. Θα βάλω κάτω αριθμούς και αναβολές και θα τους δώσω να καταλάβουν. Λίγο με τσιγκλά στην καρδιά αυτός ο μέλλοντας με την αβέβαιη σιγουριά του. Ναι, τα απόλυτα μπορεί και μήπως είναι που με χαλάνε κάθε μέρα. Λίγη ενυδατικη ανακατεμένη με κορτιζόνη χρειάζεται και οι πληγές επουλώνονται. Ανοίγονται νέες χαραγματιές πάνω στην παλάμη, καινούργιοι δρόμοι να βαδίσω.

σκόρπια στις είκοσι μία

2010-01-18T15:19:00.005+02:00

Απιθώνω τις λιγοστές εικόνες της ζωής μου. Ένα ροζ σύννεφο στον κατά τα άλλα βαρετό ουρανό και παιδιά που τρέχουν χωρίς λόγο. Δεν αντέχω άλλο τις πληγές τις φαντασίας μου. Αισθάνομαι το κάψιμο στη γλώσσα από τα απανατωτά τσάγια. Δεν έχω ακόμη χάσει την αίσθηση της γεύσης. Ναι, εντάξει, είναι πεπερασμένες οι επιλογές, γλωσσικές και άλλες... αλλά αυτό το αίσθημα του απείρου είναι που μας κρατάει. Ποιος τολμά να ανταλλάξει το ψέμα με την πραγματικότητα. Και το έγκλημα δεν ξεπερνιέται, μόνο περνά ανατριχιαστικά πάνω από το δέρμα μας. Πώς τα καταφέρνουμε να μοιάζουμε με ανέγγιχτες τσούλες; Είναι κι αυτό ένα ταλέντο που δεν το αναμένεις. Το βιμπράτο όμως; Μια φωνή που να μοιάζει ακέραιη μέχρι που ακούγεται το τρέμουλο στο τέλος. Φωνή βοώντος εν τω όχλω που είναι κατά πολύ χειρότερος από την έρημο. Ποία η εμή σχέση με την ένταση, οι γείτονες δεν έχουν παραπονεθεί ακόμη. Κι όμως εγώ αγωνιώ, σαν να πρόκειται από στιγμή σε στιγμή να μου χτυπήσουν την πόρτα. Θα είμαι μόνη, χωρίς κανένα άλλοθι να καλύπτει τις αναίτιες ενοχές μου. Όλα γίνονται τόσο γρήγορα και η επιτάχυνση της καταστροφής με αποδυναμώνει πριν καν το καταλάβω. Κι είναι όλα τόσο ωραία... απλά δεν μπορώ να σταματήσω να κοιτάζω τη μαύρη κηλίδα πάνω στο λευκό έπιπλο.

κλειστά παράθυρα και το φως στα μετόπισθεν

2009-12-31T00:25:00.006+02:00

Προετοιμάζομαι καταλλήλως. Καθείς τις προτεραιότητές του κι εγώ τις δικές μου. Καμένες οι προτεραιότητες, καμένη κι εγώ, απορώ με όλες τις στάχτες γύρω μου. Δεν ολοκληρωνόμαστε ο ένας μέσα από τον άλλο, κυνηγάμε σκιές άστρων που έχουν εδώ και έτη φωτός χαθεί στο άπειρο. Δεν έχω τίποτα, μιμούμαι απροσκόπτως και ανεπιτυχώς. Γράφω χωρίς εικόνες μες στο μυαλό μου. Κάνω όλα όσα υπόσχομαι πως θα αποφύγω κι είναι πολλά τα τοποθετημένα στο προσεχώς. Έχω ξεχάσει το όνομά μου και το γραμματοκιβώτιό μου έχει μείνει άδειο. Δε βγαίνω στους δρόμους, μόνο σε μαγαζιά πηγαίνω καταναλώνω και και κατ-αναλώνομαι. Δεν μπορώ να ακούσω τους χτύπους της καρδιάς μου, την έχω κλείσει σε γυάλινο κλουβί να μη μου πεθάνει ξαφνικά. Πόσοι μπορούν να παινευτούν πως πιστεύουν όλα όσα λένε; Έγω λέω όλα όσα θέλω να πιστέψουν οι άλλοι για μένα, αυτά που θέλω να πιστεύω κάθε πρωί που επανέρχομαι από τον ύπνο που δε θυμάμαι. Μόνο τα λάθη βλέπω, τα στολίζω στα ράφια και ψάχνω την κατάλληλη γωνία. Δύο ποτήρια της σαμπάνιας στο καλάθι, εγώ είμαι το δύο. Ταυτίζομαι με σημεία πολύ μακρινά, τοποθετημένα σε έναν ορίζοντα που δεν καταφέρνω να δω. Συγχρονιζόμαστε ετεροχρονισμένα, μου έχουν επιστραφεί όλα τα γράμματα που είχα στείλει στο μέλλον. Παίρνω το τόξο μου, στοχεύω, γίνονται όλα ένα χρώμα, χάνεται ο στόχος απ' το οπτικό μου πεδίο. Ανακαλύπτω πως είμαι σε λάθος στρατόπεδο, με κοροΐδεψαν, δε θα κερδίσω κανένα στοίχημα, έσφιξα χέρια που δεν έπρεπε, χαλάρωσαν τα δάχτυλα και πέφτω. Θα προλάβω το δείπνο; Αν με έχεις καλέσει δατ ις.

το μόνον της ζωής μου ταξίδιον

2009-12-25T17:57:00.004+02:00

Συναντηθήκαμε πάνω στις ταράτσες στον τόπο της ειρήνης και αγγίξαμε τα ίδια αστέρια... Και ήταν τελικά αυτό αρκετό.

Παραμύθια χωρίς αρχή και τέλος και είναι όλες οι ιστορίες κάπου στη μέση, κολλημένες για την επόμενη αιωνιότητα. Οι πραγματικότητες στολίδια κρεμασμένα στα κλαδιά του χριστουγεννιάτικου δέντρου και τα όνειρα τα δώρα που δε θα ανοίξω ποτέ, παγιδευμένα στη διάσταση του ανέγγιχτου πάντα της αόρατης και παρ' όλ' αυτά αισθητά επώδυνης σκέψης. Όλα με το ζόρι, τα τραβάς, δεν κυλάνε και η φαντασία πλήττει όλα τα αδύνατα σημεία. Το σώμα γεμάτο πληγές, αυτοσταυρώνεται καθημερινά αλλά δεν ανασταίνεται. Ίσως και να γεννηθεί ξανά μέσα στο χώμα του τάφου του. Ένα τραγούδι έχει μείνει μόνο και δεν αντέχει την ελαφρότητα της αβάσταχτης μοναξιάς. Γίνονται οι ματαιώσεις καράβια της ελπίδας μου και τα ταξίδια που δεν έκανα εγκαθίστανται ως αν αναμνήσεις. Μπαίνουμε στο δεύτερο ημίχρονο, είναι καιρός. Χρόνια καλά.

όσα η αγάπη ονειρεύεται

2009-12-14T21:13:00.007+02:00

Μαζεύω τις λεπτομέρειες και τα σταγονίδια του πόνου που ξεχειλίζουν από τα μάτια των ξεχασμένων πορτρέτων στους τοίχους. Αισθάνομαι όπως τότε που άκουγα τον Έφρεμ να παίζει τα απογεύματα και ανακατευόταν το πάθος με τη θλίψη. Τα χέρια μου είναι φτιαγμένα από νεκρό ξύλο, μόνο φλεγόμενα μπορούν να δώσουν λίγη ζεστασιά στο φοβισμένο πλην βαριεστημένο κοινό. Είμαι τόσο μακριά, πόρρω απέχω απ΄ό,τι ερωτεύτηκα κι είναι η καρδιά μου γυμνή μπροστά σε όλους εσάς που με αγνοείτε. Τα ποτάμια χύθηκαν γύρω μου και βουλιάζω μέσα σε ένα άγονο δέλτα. Δεν υπάρχουν άλλα μυστικά, κουδουνίζουν τα πλήκτρα και αναρρωτιέμαι που ακόμη δεν τα έχω παρατήσει. Δεν πειράζει, είναι θαμπό το αστέρι μου, αλλά είναι δικό μου, για όσο θα το έχω.

Πηνελόπη

2009-12-08T20:43:00.003+02:00

Με τρομάζει η ομορφιά... την αποφεύγω, μόνο που τη σκέφτομαι στερεύει η σκέψη. Τρέμει το μυαλό και αναλογίζομαι όλα όσα ποτέ δεν αγάπησα, πρώτα εμένα. Συνειδητοποιώ και τρομάζω, τρομάζω που ποτέ δεν είδα κάτι όμορφο στον καθρέφτη μου. Θα κρυφτώ στα παρασκήνια και θα σου τραγουδήσω από εκεί, να με ακούς μονάχα, να μην μπορείς να με δεις. Οι σταλαχτίτες του καυτερού κρύου πέφτουν ενας-ένας πάνω στην πλάτη μου... έτσι κι αλλιώς δε θα δεις ποτέ το πρόσωπό μου. Κυκλοφορώ με χαρτοσακούλες στο κεφάλι, περιμένω να με ανακαλύψουν ενώ εγώ με κρύβω και θέλω και δε θέλω αλλά κυρίως παγώνω... ποιος να με ζεστάνει... Δεν αισθάνομαι τις άκρες των δαχτύλων μου αλλά βλέπω τα κυκλάμινα να ανθίζουν εκεί, μέσα στο κρύο και πάνω στους βράχους που ξεπήδηξαν μέσα από τη χαραγμένη μου παλάμη. Είναι πολλά τα χρώματα και οι μυρουδιές αλλά ακόμα δεν άκουσα... Τίποτα δε μοιάζει αρκετό, κάτω από όλες τις συσκευασίες αναγράφεται η ημερομηνία λήξης. Ρίχνω τα μάτια μου πάνω στη χαραγματιά, πέφτουν μέσα στο αίμα, κυλάνε μαζί του... ακούνε ένα ξεκούρδιστο πιάνο. Ταπ, και το μουσικό κουτί κλείνει.

θυμάσαι;

2009-11-29T21:17:00.005+02:00

Παζλ των χιλίων κι εγώ δεν έχω ακόμη μάθει τους πεταμένους στο χώμα στίχους... Πού είναι η φωνή μου; Την ψάχνω απεγνωσμένα, την έχει δει κανείς; Προσπαθώ να θυμάμαι, υπερβάλλω συχνά και αυθυποβάλλομαι σε ματαιώσεις. Δεν ξέρω γιατί μ' αγαπάς ακόμη. Είναι εδώ η μνήμη, κι αν θαφτεί εδώ θα είναι, κι αν σβηστεί από το νου, θα 'ναι πάνω στο σώμα. Είχε δίκιο ο Κώστας, είναι μια επιστήμη που σου χαλάει άσχημα τη ζωή και το μυαλό, εισβάλλουν οι θεωρίες στις πιο προσωπικές σου στιγμές και σε πεθαίνουν, θέλεις όλα να τα μετρήσεις, να τα προβλέψεις, να τα τροποποιήσεις αλλά πώς; Και δεν αφήνεσαι στην αδυναμία σου, αρνείσαι το ανθρώπινο της ύπαρξής σου, ξεχνάς πώς είναι το χώμα, μα όχι... μπήγεις τα χέρια πάνω στην κορφή του πιο ψηλού βουνού και ανοίγεις μια τρύπα, ψιθυρίζεις φωναχτά τα μυστικά σου όλα. Βρήκα ένα από τα κομμάτια που μου έλειπαν, είχε κρυφτεί μέσα στα φυτά της μητέρας γιατί χρειαζόταν νερό. Είναι πιο καθαρές οι ψυχές απ' όσο νόμιζα και δεν είναι κακός ο κόσμος, το γράφει στην ανάποδη πλευρά του σκράμπλ, εκεί που ο κόσμος των λέξεων και των ιδεών συναντιέται. Θυμούνται τα παιδιά, τα παλιόπαιδα που μού 'κλεψαν τη φωνή και δεν ξέρω τώρα με τι θα ζήσω, αλλά δεν ξέχασαν... εν χρόνω ευθέτω θα θυμηθείς κι εσύ.

οι κερασιές θ' ανθίσουν και φέτος

2009-11-17T20:29:00.007+02:00

Για τον αγαπημένο μου Μέλιο

Και όλο πέφτω... και ακουμπάω τους ήχους όλους, έναν έναν. Έχω ερωτευτεί το Μορφέα μα εκείνος με απορρίπτει. Κλέβω χαμόγελα, τ' αρπάζω από όπου μπορώ και τα ρίχνω βιαστικά στις τσέπες μου. Είμαι ξανά ευγενική με τους ανθρώπους, δεν αισθάνομαι πια εκείνη την απειλή να καρφώνεται μέρα με τη μέρα πάνω στο κεφάλι μου. Πάγωσε η ατμόσφαιρα και ίσως ψοφήσουν πια όλα τα μικρόβια που τρύπησαν το είναι μου τις τελευταίες νύχτες. Αισθάνομαι πως και φέτος την ώρα που θα μοιράζουμε τα χωράφια του ουρανού μήπως και μετρήσουμε τ' αστέρια, θα δούμε τις κερασιές κατάλευκες στο φως της σελήνης. Και δε θα είναι ξινά τα φετινά κεράσια γιατί φυτέψαμε τα κουκούτσια αφού τα βουτήξαμε μέσα στο ξεχειλισμένο από τα δάκρυα ποτήρι μας. Λέω να γεμίσω το κάθε ύψιλον με λευκή σοκολάτα και να τα ζεστάνω όλα, να είναι έτοιμα, φέτος θα κάνω γενέθλια στο σπίτι μου. Αν δε συννεφιάσει, τίποτα δε θ' ανθίσει, γι' αυτό κι εγώ, μετά τη βροχή, σου αφήσα μέσα στην κιβωτό ένα αγαπώ για να το κουβαλάς πάντα μαζί σου... ακόμα κι όταν εγώ θα έχω φύγει.

ίσως φταίνε τα φεγγάρια

2009-11-07T21:25:00.005+02:00

Ποιος θα το ΄λεγε ότι θα πρέπε να ξανακούσω -υποχρεωτικά- Αλκίνοο από το Έκτος τόπου και χρόνου και τον Ανεμοδείκτη, εγώ που τον έκρυψα για να μην μπορώ να τον βρω. Και τώρα πώς να τον τραγουδήσω; Όχι, αυτό μες στη μουχλιασμένη μου ρουτίνα φέτος, δεν το περίμενα. Μια πίσσα είναι όλα αυτή τη χρονιά αλλά το φοιτητιλίκι δε μου λείπει! Η Λήδρας μου λείπει και τα βράδυα με ύψιλον, εκείνα της παρακμής, πριν το γιώτα. Και μοιάζουν όλα τακτικά, κι έχω λεφτά στο χέρι, περιμένω το κόκκινο ψυγείο... και λιώνω... Ναι ρε, δε θέλω ευθύνη, αλητεία θέλω, λίγη παραπάνω τρελά. Με τρομάζει η ιδέα πως δε θα σταματήσω ποτέ να πηγαίνω στο σχολείο, αλλά πού είναι καλύτερα; Μες στα παγωμένα από το κλιματιστικό γραφεία; Ποιος φταίει; Και με τι ψυχή να τραγουδήσω; Άφου όλοι όσοι αγαπήσαμε μαζί τον ατσαλάκωτο με την κιθάρα θα λείπουν... δε θα ναι κανείς να μου πει, "Είσαι τρελή; Τραγουδάς Αλκίνοο;" Κρυφά θα τραγουδήσω, να μη με ακούσει κανείς που ξέρει... γιατί δε φταις εσύ, τα φεγγάρια φταίνε, και τ' αστέρια, που μου έπεσαν απ' τα καμένα χέρια.

δίχως

2009-10-22T23:50:00.006+03:00

Ήμουνα αφηρημένη, εντελώς αφημένη, οι δρόμοι κυλούσαν σαν ψέμα που σε τυλίγει για να σε παγώσει. Με κατέκλυσε ο θυμός, η μοναξιά, η ζήλεια... Όλα όσα σε αηδιάζουν πάντα θα σε κυνηγάνε. Είναι απίστευτο το κρύο κι εγώ αισθάνομαι πάνω μου μια αγκαλιά που δεν υπάρχει. Τίποτα δεν υπάρχει για να το κηλιδώσεις, αλήθεια στο λέω. Μήπως ειπώθηκαν αντίο που δεν τα γευτήκαμε ποτέ; Και ρωτάω ακόμη, τώρα που το φως δεν μπορεί να μου σβήσει τις σκέψεις, πού είσαι; Μια μαύρη τρύπα έγιναν όλα, το όνειρο είναι καταδικασμένο έξω από το χωρόχρονο, και εμένα δε με παίρνει άλλο ένα γιατί. Βιάζομαι, μα ίσως δεν πρέπει, τι έχω να προλάβω, και τι να τα κάνω πια τα μοναχικά ταξίδια. Μ' ακούς; Σε ψάχνω. Θα σε βρω ποτέ; Τόσο κοντά πάντα ο θάνατος, υποκρινόμαστε πως τον αγαπάμε γιατι τον φοβόμαστε. Κατακλύζομαι από ηχοστιγμές, δανεικές από ευτυχισμένους ανθρώπους. Πώς να αλλάξω τον κόσμο που ούτε εμένα δεν μπορώ να αλλάξω; Κοιτάζω τον Σταυρό, όλο Τον κοιτάζω αλλά δε χαμηλώνω πια τα μάτια. Η φαντασιοπληξία μού έχει φτιάξει έναν υπερφύαλο κόσμο... μόνο ό,τι δεν υπάρχει αγαπάω.

πρόσωπα

2009-10-18T11:04:00.019+03:00

Ήταν η πικρία και...

η ζήλεια,

σίγουρα ήταν.

Κι ήταν βέβαια,

αδιέξοδα,

όλοι οι δρόμοι.

Μα ίσως σήμερα,

να είναι επιτέλους,

μια καινούργια μέρα,

ίσως.

Penny Lane

2009-09-25T22:23:00.008+03:00

Βαριέμαι τη ρουτίνα, γι' αυτό κάθε βδομάδα την αλλάζω με άλλη. Ανακάλυψα επίσης ότι κατά τη διάρκεια της ημέρας συνεχίζω να τρώω όχι επειδή πεινώ αλλά επειδή δεν έχω ακόμη ανακαλύψει την τέλεια γεύση. Ψάχνω ακούραστα... Κι ας μου 'χει χαλάσει τη ζωή η επιστήμη κι η ψυχοπαθολογία μου. Ήθελα να καταλάβω όμως. Κι είναι περίεργες οι υπερβάσεις, ό,τι και να δώσεις είναι πάντα πολύ λίγο μέχρι που θα απλώσεις το χέρι σου όχι εξαιτίας της ανασφάλειάς σου αλλά παρά αυτήν. Δεν υπάρχει περίσσευμα, μόνο υστέρημα πια. Και μου επιτρέπω να γίνομαι άτσαλη, να ρισκάρω, να μη φεύγω. Λίγοι άνθρωποι αξίζουν το ρίσκο σου, είναι αυτοί που κάποια στιγμή άλλαξαν τη ρότα της ζωής σου. Φταίει που δε θέλω να ξυπνήσω μια μέρα και να πω, "Υπήρξαμε καλοί φίλοι...". Η επιμονή είναι επικίνδυνα κοντά στην κούραση. Αν όμως χρειάζεται; Αρκεί μια dulce pontes για να χάσεις το φως σου και να το ξαναβρεις. Ο συμβατικός χρόνος τείνει να χάσει τη σημασία του... Γιατί, πώς να το κάνουμε, είσαι κομμάτι της Penny Lane της ζωής μου...

Καληνύχτα Κεμάλ,
κι ας μην μπορώ να υποσχεθώ τίποτα για αυτόν τον κόσμο.

Απ' τα κουμπάκια ανάμεσα

2009-09-18T17:55:00.009+03:00

'Ενα βραχιόλι με κουμπιά και μια βουτιά στο γαλάζιο. Όλα χύμα, μια ανάμνηση ευτυχίας, μαγικής επούλωσης των πάντων. Σκέψεις και λόγια στον αέρα του μυαλού μου, μου χαμογελάνε. Όλα μοιάζανε πολύ μακρινά όσο ήμουνα εκεί κι εγώ είχα βυθιστεί στην ανεμελιά. Δεν υπήρχε θλίψη, μοιάζει σαν ψέμα τώρα. Οι δρόμοι ήταν υπέροχα ατελείωτοι κι άνθρωποι πιο απλοί, πιο τραγουδιστοί. Οι ήχοι και οι γεύσεις, οι αγαπημένες μου αισθήσεις σε μια έκσταση απίστευτη. Είχα αγκαλιάσει την Αριστοτέλους και δεν έλεγα να την αφήσω, με τη Ναυαρίνου γίναμε ένα. Και δεν υπήρξε καμιά σκιά σε καμία στιγμή, μόνο φίλοι με βλέμματα αφελή και φωνές τρυφερές. Ήταν όλα διαφορετικά αλλά δεν υπήρχαν συγκρούσεις, το γαλάζιο τέμπλο, η λευκή κρέπα και ο πολύχρωμος χαρταετός του Θανάση ταίριαξαν σαν να ήταν φτιαγμένα για να ζήσουνε για πάντα μαζί. Έμαθα πως είναι πρόβλημα το να μην έχεις πρόβλημα, συνειδητοποίησα πόσο κομμάτια είχανε γίνει όλα μέσα από την ατελείωτη αγωνία, μέσα από το μπόλικο αύριο και το καθόλου τίποτα. Δεν ξέρω αν ζω σε λάθος χώρα η πραγματικότητα, θέλω όμως να την φτιάξω λίγο αλλιώς, να την αγαπάω παραπάνω. Έκλεψα και λίγη αστερόσκονη για να μην ξεχνώ, έναν μικρό πρίγκιπα που τον κουβαλώ πάντα μαζί μου.
υ.γ. Είμαι πάντα μαζί σας, σε κάθε κιθαροβραδιά και συναυλία...

straight from the heart (update)

2009-09-08T22:50:00.002+03:00

Κι αν δεν είμαστε συγκάτοικοι πια; Θα ρίξω τις άμυνες και θα εμπιστευτώ τον εαυτό μου... Άλλαξαν οι ποσότητες, όχι όμως η αλήθεια των πραγμάτων... και δεν υπάρχουν μετρήσιμα μεγέθη πια, μόνο ανεκτίμητης αξίας άνθρωποι.

ό,τι δε λύνεται... κόβεται.

2009-09-04T10:33:00.004+03:00

Τους αγαπάμε παραπάνω τους ανθρώπους που μας δίνουν εικόνες για να γράφουμε... Όταν, όμως, γινόμαστε από συγκάτοικοι, επισκέπτες ο ένας στη ζωή του άλλου τότε, όλα αυτά που πήραμε και δώσαμε είναι σαν να τα αφήνουμε να πέσουνε κάτω. Και δεν ξέρω, πια, πότε και αν θα σκύψουμε να τα πάρουμε... Η Ρεβέκκα λέει πως ό,τι και να μας συμβεί πάντα θα υπάρχει ένα γιατί. Εγώ, απλά, αρχίζω να ανυπομονώ... έρχονται μέρες πιο φωτεινές, όπου θα σταματήσω να μετράω τις απώλειές μου, το ξέρω.

πάρ' το αλλιώς

2009-08-27T23:38:00.005+03:00

Μια ιδέα εγκαταλείπει βίαια το κεφάλι μου... Απομένει μονάχα μια υποψία της. Δεν μπορώ να παλέψω, παραδίνω τα όπλα που αρνήθηκα από καιρό. Δίπλα μου οι άδειες θέσεις των φίλων που ξέχασα και με ξέχασαν. Έχουμε πνιγεί όλοι μέσα στη λήθη αλλά κάποια συναισθηματικά κενά φαντάζουν ανυπέρβλητα μέσα στο συνωστισμό της ζωής μας. Κοιτάς κάποιους ανθρώπους και ζηλεύεις την ελευθερία τους. Όταν, όμως, τους πλησιάσεις βρωμάνε κλεισούρα. Τόσα βράδια και τόσες λέξεις που λησμόνησα... περίμενα κάθε φορά μέχρι το πρωί αλλά στο φως όλα σβήνανε. Μόνο οι αλμυρές σταγόνες πάνω στα μάγουλα ενθυμούνται, σε επισκέπτονται αιφνίδια, εκεί που νομίζεις πως όλα είναι υπό έλεγχον. Το στομάχι σου σε πρόδωσε άσχημα απόψε, και σκέφτεσαι πως και Εκείνος θα σε εμέσει γιατί ακόμη δεν μπόρεσες να αγαπήσεις θερμά... Τι να γίνει, ίσως ποτέ σου να μην τα καταφέρεις.

il y a longtemps

2009-07-20T00:03:00.007+03:00

Δε μου έμεινε πολύς καιρός. Σε λίγες ώρες την κάνω για το πιο οικείο μέρος του κόσμου. Είναι τόσο άγνωστο, βέβαια, φέτος. Θα λείπει το νερό και ό,τι σχετίζεται με αυτό. Μόνο ο Άγιος έμεινε στη θέση του. Όλα τα άλλα χάλασαν, ίσως όχι όλα. Άρχισα να αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου ως ένα διακριτό ον το οποίο χρειάζεται να μάθει να πορεύεται ανεξάρτητα από τα όσα και όσους συμβαίνουν γύρω του. Δε συνεργάζομαι με την πραγματικότητα και έχω πνιγεί μέσα στο ονειροπόλημα. Μου λείπουν εκείνες οι καστανές μπούκλες που είχα γνωρίσει. Θα ήθελα να τις δω σε ένα άλλο λευκό πρόσωπο με το οποίο θα μπορούσα να αγαπηθώ. Η αλήθεια μου όμως είναι το δικό μου πρόσωπο και τα ασπρόμαυρα πλήκτρα που φοβάμαι να αγγίξω και αυτήν πρέπει να κοιτάξω. Ονειρεύτηκα τα Ιμαλάια αλλά βουλιάζω στην Ιεριχώ κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Αχ, πόσα σ' αγαπώ δε χρωματίστηκαν με παιδικά αφελή και εγωκεντρικά δάκρυα. Ήταν όμως τόσο δύσκολο, ένιωσα σαν να είχα ξεχάσει τους στίχους από το αγαπημένο μου τραγούδι. Θα θυμηθώ. Κι ακόμη, ίσως να αγοράσω ένα πικάπ και να χορέψω στους ρυθμούς των 80 μέχρι να αποκοιμηθώ κάτω από τη σκιά των πεύκων. Κι όμως, πάει τόσος καιρός...

ανανεωτικά

2009-06-22T12:59:00.010+03:00

Δεν ξέρω ποιοι φεύγουν και ποιοι μένουν... Δε μοιάζουμε σε όλες τις στιγμές της ζωής μας στους ίδιους ανθρώπους. Προφανές. Είναι μήπως κοντα-κοντά το αγαπιόμαστε με το μοιάζουμε; Εγώ δεν ξέρω... μονάχα αναρωτιέμαι... Τα ταξίδια λειτουργούν όπως πάντα καταλυτικά με καινούργιες αποκαλύψεις και ακόμη περισσότερες ερωτήσεις... Υπάρχουν ανθρώπινα σημεία αναφοράς; Ακόμη τα ψάχνω. Είμαστε μακριά -όχι και τόσο μακριά όμως- απ' την αγάπη. Θα τα πούμε ξανά ωστόσο, όπως παλιά, σ' άλλες μέρες, πιο φωτεινές. Προς το παρόν η Regina μάς αλλάζει ξανά τη ζωή.

υ.γ. 25 Ιουνίου Πέμπτη βράδυ

...ας με συγχωρέσει κάποιος, μήπως με συγχωρέσω κι εγώ...

2009-06-08T21:03:00.006+03:00

Αναρωτιέμαι... Να προσπαθήσω να τα σουλουπώσω; Να τα κάνω έτσι δήθεν ωραία; Μα γιατί να επιχειρήσει κανείς να δώσει οποιαδήποτε ομορφιά στο αίσθημα της εγκατάλειψης; Τι ακριβώς θα προσθέσει στον εαυτό του, στους άλλους; Ή μήπως γράφει πουθενά εδωπέρα, "Σοβαρή κουλτούρα: ακούμε μόνο έντεχνο και γράφουμε εμπνευσμένοι από έλληνες νομπελίστες."; Μέχρι και τα δέντρα μού έχουν γυρίσει την πλάτη. Ο ήλιος τα καίει όλα, μα εμένα ο πάγος με καίει. Ένας πάγος που δε με αφήνει να αγγίξω κανένα. Και δε με νοιάζει απόψε που σας ξεμπροστιάζω έτσι την ψυχή μου... με νοιάζει, και βέβαια με νοιάζει αλλά δεν έχω άλλες άμυνες(ψιθυριστά το τελευταίο). Απλά δεν ξέρω, δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν έχω συνηθίσει να κοιτάζω τον άλλο στα μάτια και να του λέω την αλήθεια, να του λέω τι πραγματικά με πονάει. Η παρουσία κάποτε απλά εντείνει το αίσθημα της απουσίας, αυτή είναι η αλήθεια μου για απόψε και για πολλές από τις τελευταίες νύχτες. Αλλά πώς, πώς μπορώ να αισθάνομαι ταυτόχρονα τόσο έντονα πως με αγαπούν;

Καληνύχτα...

φως

2009-06-07T18:00:00.004+03:00

Κάπου ανάμεσα στο πουθενά και το ποτέ, έτσι ακριβώς όπως το είχα ευχηθεί. Και μοιάζει τόσο καθαρό τώρα εκείνο το βράδυ που είχαμε καθίσει όλες χάμω στην άσφαλτο. Κανένας φόβος για αποξεχασμένα φορτηγά δε μας κυνηγούσε. Τίποτα δεν μπορούσε πια να μας πληγώσει. Είχανε όλα πλημμυριστεί από φώς και η νύχτα ήταν από καιρό νικημένη. Τη στιγμή που κοιταχτήκαμε γελώντας στα μάτια, συναντήθηκαν οι παιδικές ψυχές μας, το ξέραμε κι ας μην το καταλαβαίναμε. Από τότε δε χωριστήκαμε ποτέ...

[Ήταν σκληρό το προσκέφαλό μου τα τελευταία βράδια, και όλο το έβρεχα σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να το μαλακώσω. Ξυπνούσα στη μέση της νύχτας και δεν ήμουν εγώ, και όμως ήμουν, περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Άνοιγα το ντουλάπια με τα κλεμμένα μπουκάλια και έχωνα μέσα γράμματα. Τα 'ριχνα στον ουρανό και περίμενα. Όταν, πια, σταματούσα να περιμένω, ερχόταν μια απάντηση. Εγώ, όμως, δεν είχα άλλο κουράγιο να χαμογελάσω και κοιμόμουν. Ξυπνούσα το πρωί και δεν ήξερα να χωρίσω το όνειρο απ' την αλήθεια. Θυμόμουν μονάχα ότι έψαχνα γεμάτη αγωνία το φως, έριχνα πυροτεχνήματα στον ουρανό αλλά τα αστέρια δεν άναβαν.

Δεν είχατε φύγει, κανείς δεν είχε φύγει εκτός από 'μένα. Μόνο που έμοιαζε τόσο σκληρό το φως που ξημέρωνε. Ο πρίγκιπας Μίσκιν είχε γίνει ο πρίγκιπάς μου, με τα παραληρήματά του, τις αγωνίες του, τις τύψεις του. Μου ήταν τόσο φριχτό να με βλέπω να διαγράφομαι κρυφά πάνω στις χάρτινες σελίδες. Χρειάστηκα τη φωτιά, ίσως στο φως της να έβλεπα κάτι. Αν τα έκαιγα όλα... μπορεί. Δεν μπορούσα να διακρίνω τις παρουσίες από τις απουσίες ούτε να κατασιγάσω, το άγχος, τη θλίψη και άλλα πάθη πολλά που οι άνθρωποι δύσκολα ομολογούμε. Και πιο πολύ απ' όλα, μου είχαν λείψει η εμπιστοσύνη, δυο ξύλινα χέρια που προσεύχονταν ενωμένα... Δεν αγαπούσα πια. ]

Κάπου ανάμεσα στο παντού και το πάντοτε βρισκόμαστε. Και ξέρω πως δεν μπορώ να χαθώ γιατί πάντα ένας φίλος, μια φίλη, θα με βρει. Κι αυτό είναι το ιλαρό Φως, η ευλογία να μην είσαι μόνος, να είσαι πάντα ενωμένος μαζί Του και με τα αδέλφια σου.

the soap opera is over!

2009-05-19T21:39:00.006+03:00

Η κακιά Ροζαλίντα μπήκε στη φυλακή και πέθανε από υπερβολική δόση LSD. Ο Χοσέ Εμανουέλ παντρεύτηκε την Σοράγια και υιοθέτησαν τη μικρή Αννούλα. Ας ελπίσουμε ότι δε θα κρυφοκοιτάξει από την κλειδαρότρυπα!...

Στην ακρούλα της οθόνης: Fin

Η πραγματικότητα είναι μία: Το monster φτάνει στο τέλος του (I hope) και τη Δεύτερα πάμε Αλκίνοο. Δε βαριέσαι, χαλάλι τα 40 ευρώπουλα.

Ο νοών νοείτω και τα μυαλά στα κάγκελα!

Καληνύχτα Κεμάλ!;)

μέρες αργίας

2009-05-16T19:32:00.004+03:00

Έχουν ξυπνήσει τα στοιχειά και μας τρομάζουν, κάθε βράδυ και περισσότερο. Κρύβω τα γραφτά μου, δεν τ' αγαπάω. Θα ξεπουλήσω το νου μου και θα πάω να κατοικήσω τ' ακατοίκητα, εκεί που επιστρέφουν κάθε απόγιομα τα πεθαμένα παιδιά της απελπισμένης μας νιότης. Αρχίζω να συχνάζω σε στέκια που τα καίει ο ήλιος της ερήμου. Μου έχουν τελειώσει οι αγχολυτικές και αντικαταθλιπτικές λύσεις... λίγη ακόμη λευκή σοκολάτα θα ήθελα... πάει τόσος καιρός πια από τότε που τα έβλεπα όλα λευκά. Τα μέλη μου είναι κομμάτια από τραγούδια που ανέπνευσα μαζί τους. Χρειάζομαι οξυγόνο. Μια μαύρη τρύπα ανοίχτηκε και πάει να καταπιεί το κάθε ταξίδι μου. Γι' αυτό κι εγώ λύνω σταυρόλεξα στην πίσω μεριά των εισιτηρίων, δε μου είναι χρήσιμα πια. Έχει πεθάνει η αγάπη... θ' αναστηθεί, το ξέρω, μα θα ήθελα να πέθαινα κι εγώ για λίγο, να εξιχνιάσω τις μεταθανάτιες επιλογές μου και να επιστρέψω... και δε θα χαμογελάσω μέχρι να ξεχάσω, να με ξεχάσω ξανά.

φεύγεις

2009-05-06T19:55:00.006+03:00

Ξύπνησα και ανακάθησα στο κρεβάτι. Κρύωνα. Σκέφτηκα πως ο Κεμάλ ίσως έπρεπε να φύγει για μέρη πιο πράσινα και πιο γαλάζια. Εγώ πάλι, ένιωθα μέσα μου ένα φλογερό κίτρινο, όπως αυτό που έβλεπα συνεχώς γύρω μου τα τελευταία χρόνια, κίτρινο και καφέ. Θυμήθηκα μια θάλασσα κάτω απ'τα πόδια μου και μαζί μια δυστυχία που τα έγλυφε ανακατεμένη με το αλμυρό νερό. Σ' αλλάζει το νερό της θάλασσας, ακόμη κι αν δεν το ξέρεις, μα περνάει καιρός μέχρι να καταλάβεις αν σε έκανε καλύτερο ή χειρότερο. Είναι σαν τη μουσική η θάλασσα, μεγάλη πλανεύτρα, και δεν είναι γαλάζια, ούτε πράσινη. Ελπίζω σε εκείνα τα μέρη να είναι καλύτερα γιατί εγώ πάλι πλακώθηκα κάτω από τον εαυτό μου. Είμαι άδικη, είδα πόλλά χρώματα φέτος, οι ουρανοί ανοίχτηκαν διάπλατα, είδα πέρα απ' αυτούς, έγιναν ροζ τα δέντρα με πορτοκαλί. Τι ωραία...

Ζεύγη βωών αγόρασα και αγρόν αλλά θέλω να τα ξεπουλήσω όλα ξανά, και ούτε καν για να φύγω. Μπορείς να ξεφεύγεις χωρίς να φεύγεις. Άμα αγαπάς και είσαι παρών στο δείπνο όλα φτιάχνονται. Σαν να ξεσχίστηκαν λίγο οι ορίζοντες που προσπάθησα να διευρύνω αλλά δε με νοιάζει. Θα τους μπαλώσω όπως όπως. Θα επιβιώσω σαν άλλος Ροβινσώνας Κρούσος, ποιος ξέρει με τι τραύματα... Και πάνω σε ποια σώματα θα ανοιχτούν τα τραύματα, πότε θα επουλωθούν; Μπορώ βέβαια πάντα, να χαμογελάσω και να με αγκαλιάσω. Κάποτε οι πτώσεις είναι απλά επιταχυνόμενες αναβάσεις σε κρυφούς κόσμους...

όταν το τέλος δεν τελειώνει...

2009-04-27T21:36:00.002+03:00

Γράφω στις άκρες του αέρα που αναπνέω. Το φως δε με αφήνει να δω. Οι ανθισμένες κερασιές άπλωσαν μέσα στο νου μου τα κλαριά τους. Από πότε έγινε τόσο σκοτεινό το φως; Φλερτάρω με τις σκιές και τα μάτια μου με καίνε. Ξύπνησαν τα δάκρυα που είχαν ξεχαστεί κάτω από τα βλεφαρά μου. Δεν είναι δικά μου τα δάκρυα αυτά, ανήκουν στον εαυτό που έχασα και κάποτε αναζητώ. Αν με τεντώσεις θα δεις πως είμαι σχισμένη σε πολλά σημεία, πρόχειρα συναρμολογημένη για να μη σταματώ. Πώς αντέχει ο χρόνος να είναι τόσο σύντομος και τόσο αιώνιος μαζί; Με κυνηγάω ανάμεσα σε λυπητερά τραγούδια ψάχνοντας τους χτύπους της ζωής. Προσπαθώ να μ' ακούσω, κι αυτό σκοτώνει τις στιγμές μου, δηλαδή εμένα. Η σκέψη του πολύ αργά, αυτή με βαραίνει...

Χριστός ανέστη, αληθώς.

2009-04-19T21:58:00.004+03:00

Κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του μια σιωπή. Οι σιωπές είναι άπειρες γιατί δεν πεθαίνουν -όπως ούτε και οι άνθρωποι- αλλά οι αναγνώστες ελάχιστοι, χαμένοι σε μικρές στιγμές που δεν αποτυπώνονται. Για να διαβάσεις μια σιωπή χρειάζεται να κρατήσεις την καρδιά που πονάει χωρίς να αφήσεις ούτε στάλα αίμα να χυθεί, να τη φιλήσεις και μετά να τη βάλεις προσεχτικά στη θέση της. Είναι αναπόδραστα βουβές οι σιωπές αν και λαλίστατες στην προσπάθειά τους να κρυφτούν απ' τα αδιάκριτα βλέμματα. Μπορείς να τις δεις καθαρά μόνο όταν αφεθείς στην αιωνιότητα... όπως τα λουλούδια του αγρού και τα πετεινά του ουρανού. Και χρειάζεται να αφουγκραστείς για να δεις.

υ.γ. Μην ξεχνάς αυτούς που σε συγχώρεσαν... μην Τον ξεχνάς.

Γράμμα σε μια φίλη IV

2009-04-08T21:32:00.003+03:00

Μια συγγνώμη ήθελα ν' αφήσω έτσι εδώ, πρόχειρα. Δεν ήμουν ποτέ καλή στα θέματα ισορροπίας ρε συ. Δε με βλέπεις που σκουντουφλάω όλη την ώρα... Ξέρω πως δεν τη θες τη συγγνώμη μου, πως δεν την σκέφτηκες καν αλλά έχει αξία αυτή τη φορά, σκέψου μόνο πόσο καιρό έχω να την πω, δεν πνίγομαι τόσο πολύ πια στις ατελείωτες ενοχές μου, το γνωρίζεις.
Κι ήθελα να σου πω ακόμη για την αγάπη, τη σκεφτόμουν έντονα. Κατάλαβα πως είναι κάτι πολύ καθαρό, πως μπορεί να υπάρξει μόνο όταν τα κίνητρα είναι εξαγνισμένα -ναι εξαγνισμένα, γιατί τίποτα δεν ξεκινά αγνό- και συνοψίζεται στη δυνατότητα, όχι να κρίνεις, αλλά να διακρίνεις το επώδυνο ή το υπέροχο, για τον άλλο ή από τον άλλο, ακόμη και στις πιο άδηλές του μορφές, να είσαι εκεί μαζί του για όσο και όπως σε χρειάζεται. Και χρειάζεται πρωτα-πρώτα ο άλλος να είναι ο εαυτός σου, να ρίξεις το πέπλο που σε διαχωρίζει από 'σένα, έτσι ειρηνεύουν οι άνθρωποι, εκείνη ακριβώς τη στιγμή που δέχονται τον εαυτό τους όπως ακριβώς τους δόθηκε. Και ειρηνεύουν γιατί, όχι απλά θέλουν να πιστεύουν, αλλά ξεύρουν(>εξευρίσκουν) πως Εκείνος είναι παρών ακόμα κι αν ο κόσμος φαίνεται να είναι από ένα κλαρί κρεμασμένος ανάποδα.

Φυσικά, υπάρχουν κάποιοι αφελείς που χωράνε εκ του φυσικού τους όλο τον κόσμο μέσα στην καρδιά τους. Κι αυτούς τους αγαπάει, φυσικά...

Και μένα με τρομάζει, αλλά μου μοιάζει επίσης.
Σε φιλώ.

υ.γ. Γιατί αγαπάω το πιάνο.

Μικρή πραγματεία περι αμερημνησίας

2009-04-06T15:46:00.007+03:00

του Denis Grozdanovitch

Μηχανόβιες αερολογίες, όπου γίνεται λόγος για το χρόνο και την ταχύτητα, αλλά και για γάτες, χελώνες και Κινέζους!

Ο Ηράκλειτος, όπως όλοι ξέρουμε, μας διαβεβαίωνει ότι δεν μπορούμε να να μπούμε δύο φορές στο ίδιο ποτάμι.
...

Έχουμε φτάσει στο σημείο να πιστεύουμε ότι ο μηχανικός ρυθμός του ρολογιού μας συμπίπτει με το χτύπο της καρδιάς μας...

Δε θα μπορούσε κανείς να πει για μια καρδιά, όπως και για ένα ποτάμι, ότι είναι στεγνή ή ότι ξεχειλίζει;

...και πάνω σ' εμάς τους ίδιους -καθώς περνάνε οι ώρες, οι μέρες, τα χρόνια- ο χρόνος χαράζει τ' αυλάκια του, αφήνοντας τις προσχώσεις της εμπειρίας, λιπαίνοντάς μας με τα λεπτά πνευματικά σωματίδια που κουβαλάει από περασμένες εποχές. και, τέλος, να κάνω τη διάκριση ότι μόνο η δική μας εποχή, ανάμεσα σε τόσες, επαίρεται ότι ελέγχει αυτό το ποτάμι και δεν το αφήνει να τη διασχίζει και να την εγκαταλείπει ανηλεώς όπως τις άλλες!

Η εποχή μας, λοιπόν, μπορεί να υπερηφανεύεται, όχι μόνο γιατί ορθώνει φράγματα στο χρόνο ώστε να χρησιμοποιήσει την ενέργειά του, αλλά και γιατί τον μαζεύει σε αποθήκες απ' όπου μπορεί να τον ανασύρει κατά βούλησιν! Πού αλλού μπορεί ν' αποσκοπεί αυτή η επίμονη προσπάθεια να μειώσουμε τη φυσική διάρκεια των πραγμάτων, προσδίδοντας τους ιλιγγιώδεις ταχύτητες;

Πράγματι, νομίζουμε ότι έχουμε κάποιο κέρδος όταν μειώνουμε βαθμηδόν το χρόνο που αφιερώνουμε σε κάθε μας πράξη: επιταχύνουμε τις μετακινήσεις μας, τις συναλλαγές μας, τις νοητικές μας ενέργειες (οι υπολογιστές , στα τυφλά, μας λύνουν τα χέρια...), μέχρι και τις βιολογικές λειτουργίες μας, που ορισμένοι πολύ σοβαρά θεωρούν ότι τις "βελτιώνουν" .
...

Όμως, το να προσπαθούμε, έτσι όπως κάνουμε, να περιορίσουμε αυτή τη διάσταση της οποίας αποτελούμε βασικό συστατικό, δεν είναι στην πραγματικότητα σαν να σκοτώνουμε την ίδια στιγμή ένα κομμάτι από εμάς τους ίδιους;

Αλίμονο, μου φαίνεται ότι αυτό ακριβώς είναι που δε θέλουμε ν' ακούσουμε: ότι ίσως ο χρόνος είμαστε εμείς! Έχουμε πειστεί απόλυτα από την υποτιθέμενη γνώση της "επιστημονικής" εποχής μας και καθησυχάζουμε αφελώς τον εαυτό μας (γιατί πρέπει να υπάρχει και αφέλεια κάτω από την κυνισμό της επιφάνειας) διακηρύσσοντας αλαζονικά ότι ο χρόνος, η φύση και το σύμπαν μας αφορούν πια μόνο σαν εξωτερικά, άσχετα στοιχεία κι ότι μπορούμε να τ' αλλάξουμε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αναιρούμε τη φύση μας.

Ο σκοτωμένος χρόνος
...

Μια μέρα που φυσούσε δυνατά, στην καρδιά του αγγλικού χειμώνα, ενώ έκανα τη βόλτα μου σε μια αλέα του πάρκου πάνω απ' τα στριμωγνένα σπιτάκια από κόκκινο τούβλο στην εργατική συνοικία του Σέφιλντ, προσπερνώντας μια στοίβα ξύλα που ώς εκείνη τη στιγμή μού έκρυβε τη θέα, βρέθηκα μπροστά σ' έναν από τους αξιοσέβαστους υπηκόους της Αυτής Μεγαλειότητος επί το έργον: με το περιποιημένο, παχύ μουστάκι του, με το τουίντ καπελάκι του κι ένα μουφάν καπιτονέ φορεμένο πάνω από σακάκι και γραβάτα, καθισμένος σε μια σπαστή καρέκλα στη μέση μιας αλέας με γκαζόν, κρατούσε στο ένα χέρι μια καλούμπα και στον άλλο ένα σπάγκο, ο οποίος, διαγράφοντας μια μεγάλη κομψή καμπύλη, τον συνέδεε μ' έναν πανέμορφο κόκκινο χαρταετό, χαμένο στα ύψη ενός αναστατωμένου ουρανού, όπου πυκνά σύννεφα κατέβαιναν τροχάδην σαν φρενιασμένοι ελέφαντες.

Όταν πέρασα από μπροστά του και τον χαιρέτησα με μια κλίση του κεφαλιού, με φώναξε:
"Θα είχατε την ευγενή καλοσύνη να μου κρατήσετε αυτό εδώ για ένα λεπτό;"

Απάντησα ότι θα χαιρόμουν ιδιαιτέρως. Πήρα την καλούμπα και τον σπάγκο που τον έδεσα στο χέρι μου, ξαφνιασμένος απ' τη δύναμη της αντίστασής του, ενώ εκείνος έχωσε το χέρι του σ' ένα καλάθι σαν αυτά που παίρνουμε για τα ψώνια, έβγαλε από μέσα του ένα θέρμος, έριξε καυτό τσάι σ' ένα μεταλλικό κύπελλο, πήρε κι απ' την τσέπη του μπουφάν του ένα γαλατάκι, το ανακάτεψε κι άρχισε να πίνει ήρεμα, με μικρές γουλιές, παρακολουθώντας με με την άκρη του ματιού του:

"Όχι τόσο δυνατά, νεαρέ μου, χαλαρώστε το χέρι σας, αφήστε το λίγο λάσκα!"
Έπειτα, βγάζοντας άλλο ένα κύπελλο, πιο στραπατσαρισμένο, με ρώτησε:
"Τσαγάκι;"
"Ευχαρίστως."

Αφού σέρβιρε το τσάι και το γάλα στο άλλο κύπελλο, μου το έδωσε και ξανάπιασε την καλούμπα και το σπάγκο. Ήπια το τσάι αργά, όρθιος δίπλα του, ενώ ο αέρας δυνάμωνε όλο και περισσότερο, σαν να 'θελε να του αρπάξει το σπάγκο από τα χέρια. Για αρκετή ώρα το χειριζόταν αμίλητος, με τα μάτια στον ουρανό, παλεύοντας ψύχραιμα με τη λύσσα των στοιχείων της φύσης. Έπειτα, χωρίς να γυρίσει το κεφάλι, μου είπε αναπάντεχα:
"Τι υπέροχος καιρός! Δε συμφωνείτε;"

...όταν μας ρωτάνε δύσπιστα, ως είθισται, για τις κατά της γνώμη τους παράξενες ασχολίες μας, καλό είναι να μιμηθούμε αυτό που έλεγε σε ανάλογες περιστάσεις ο Ριοκάν, ο μοναχός Ζεν:

... την άνοιξη με τα εκατό λουλούδια, στους μεγάλους δρόμους
παίζω με τη μπάλα μου,
κι αν με ρωτήσει ένας περαστικός, του λέω
"είμαι ένας τεμπέλης σε καιρό ειρήνης".

υ.γ. Ευχαριστώ για το ζεστό τσάι.

"ζωή που γδέρνει"

2009-03-29T22:14:00.004+03:00

Τα εντυπωσιακά εκλείπουν. Όποιος/Ό,τι σε γοητεύσει, ενδέχεται να σε απο-γοητεύσει. Προσπαθείς να πιάσεις το άπιαστο, να το κλείσεις μέσα στην τρύπια σου καρδιά. Μα πώς; Ξεχνώ, θυμάμαι. Χύμα τα λόγια και οι σκέψεις στεγνές και επαναλαμβανόμενες. Αν δε διέκρινες, δεν αγάπησες. Κοιτάζω τα ποτήρια και περιμένω να ανθίσουν, ξεχνώ πως δεν έχω τίποτα δικό μου. Αδειάζω αλλά δεν αλαφραίνω. Δεν αξίζω τον κόπο, δεν μπορώ να δώσω μορφή. Γιατί βιάζομαι; Γιατί βιάζομαι. Καταφάσεις, επιφάσεις, αποφάσεις, αποφάνσεις. Υπάρχει ειλικρινεία; Τη στιγμή που κοιτάζεις τον καθρέφτη εννοώ. Βλέπεις καμιάν αλήθεια; Καμιά. Όχι, μία, την περιδεή μου (α)διαπερατότητα. Μα όχι, δεν είμαι λυπημένη.

υ.γ. Ρίχτα όλα στο συρτάρι, κλείδωσέ το και πέταξε το κλειδί.

high and dry

2009-03-21T12:23:00.009+02:00

Αυτός είναι ο ήχος που έψαχνα, ο στίχος δε με απασχολεί. Πριν έξι χρόνια ακριβώς, με κατέστρεψε το fake plastic trees. Λες τώρα να με καταστρέφει αυτό; Πριν έξι χρόνια, όμως, ήμουν διαλυμένη και εκείνο το τραγούδι κράτησε με φτηνή κόλλα τα κομμάτια μου μαζί. Τώρα, αισθάνομαι λίγο πιο δημιουργική, λίγο πιο ευτυχισμένη, σαν να ξεκινά κάτι ωραίο. Οι ανάγκες μου δε μοιάζουν με πλοκάμια που με πνίγουν, αγνοώ το σφίξιμο στο στομάχι και αφήνω τη ζωή να με παίρνει όπου θέλει. Αυτά που σου έρχονται δεν μπορείς να τα επιλέξεις, ούτε και να χρεώσεις στον εαυτό σου τα τυχαία στοιχήματα, μονάχα να διαχειριστείς -ή όχι- την επόμενη μέρα που θα ξημερώσει. Είναι λευκές οι ανάγκες μου, μια λευκή σκέψη, μια λευκή μελωδία, μια λευκή αγάπη. Δεν είμαι τόσο μακριά απ'το σπίτι μου, όχι πια. Φεύγω, φεύγω, κι είμαι πάντα εδώ, με την καλή την έννοια. Όλα στη θέση τους. Δε νιώθω μοναξιά, ούτε όταν είμαι μόνη. Ολοκληρώνομαι, αλλά δεν ενηλικιώνομαι.

9 crimes

2009-03-12T22:42:00.002+02:00

Με χαλάει που πρέπει να το περάσω όλο αυτό στα γρήγορα. Μου τη σπάει να μου χαλάνε τη χαωτική σχέση μου με το χρόνο. Δε θυμάμαι να ξαναείδα το ρολόι να γυρίζει τόσο γρήγορα και να μην ξέρω από πού να πιαστώ. Προσπαθώ, προσπαθώ αλλά μόνο νερό υπάρχει γύρω μου και κάνω μια τρύπα που θα εξαφανιστεί σύντομα, μαζί με μένα. Ο καθένας το χαβά του κι εγώ όπως πάντα να ξεφεύγω από την πραγματικότητα πατώντας σε εξαναγκασμένα συναισθήματα και σε θολά όνειρα. Τι φταίω όμως αν το αμάξι μεταμορφώνεται σε αερόστατο και όλο με πηγαίνει άλλου; Δεν το ξερα πως είναι τόσο δύσκολη η ανηφόρα και κατρακυλώ από τη μια έκπτωση στην άλλη. Δεν αισθάνομαι καθόλου σουρεάλ απόψε, απλά μόνη μαζί με τα εγκλήματά μου, που φαντάζουν πολύ θανάσιμα αυτή τη φορά, σα μια κατεστραμμένη γκουέρνικα.

ό,τι προηγήθηκε...

ανθρώπων έργα
Το πιο μεγάλο ψέμα ήταν τα κίνητρά σου γλυκιά μου. -Το ξέρω, σε ενοχλεί το γλυκιά μου, δεν μπορεί, όμως, να γίνει πια αλλιώς.- Άργησε να φύγει το γλοιώδες περιτύλιγμα τους... αν και βέβαια εσύ από την αρχή ήξερες την αλήθεια. Έπρεπε να πέσεις ξάνα μέσα στο πιο μοναχικό πηγάδι της ψυχής σου για να θυμηθείς. Μπουρδουκλώθηκαν οι ήχοι και οι αναμνήσεις. Δεν έχει κάθε τραγούδι το σημάδι του. Μετατρέπονται όλα σε παρτιτούρες. Οι νότες χορεύουν και μπήγονται μέσα στο κεφάλι σου. Το ξέρω, δεν αντέχεις να περπατήσεις τη υπερφύαλη συνειρμική διαδικασία που σου υπαγορεύουν. Στην προσπάθεια, ωστόσο, γίνεσαι κάτι χειρότερο από αυτό που παλεύεις να αποφύγεις. Ντύνεσαι την πανοπλία σου, δαγκώνεις τα χείλη και γυρίζεις τις κόρες των ματιών προς τα μέσα... Επιτέλους όμως! Πέταξε τα παπούτσια και περπάτησε ξυπόλητη. Τα βλέπω κι εγώ τα γυαλιά χάμω, ναι, το ξέρω πως φοβάσαι, μα το θες κιόλας. Μην κλαις γλυκιά μου, είσαι ροκ, κι αυτό δεν μπορούνε να σ'το πάρουνε. Εσύ σ'το παίρνεις, εσύ και μόνο εσύ.

fake plastic trees
Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι για λίγο τη ζωή μου χωρίς υποχρεώσεις. Ποιος θα το λεγε πως εκεί που λέω ότι πάνε να τελειώσουν ίσως και να αυξηθούν... Θέλω απόψε να πάω cinema. Μα δεν μπορώ, ούτε και απόψε. Κλειδώνομαι μέσα σε ένα ντουλάπι, κρατάω το βιβλίο ανάποδα και προσπαθώ να διαβάσω. Τα μάτια μου κλείνουνε. Ο νους μου έχει πάει για διακοπές και το σώμα μου τα 'χει παίξει προσπαθώντας να τα βγάλει πέρα μονάχο του. Είναι σκληρό αλλά είναι και ωραίο να είσαι βιοπαλαιστής, να παλεύεις με τη ζωή σου, με τα όνειρά σου. Δεν ακούω τους στίχους, λίγη σημασία έχουν πια, η μελωδία είναι που χάραξε τη ζωή μου, που με κράτησε στα πόδια μου, που έδωσε χρώμα στην ελπίδα μου, που βέβαια, δεν ήταν άλλη από Εκείνον. Με ονειρεύομαι μια αόρατη κουκκίδα πάνω στον συμπαντικό χάρτη και όλα μοιάζουν ομορφότερα...

και αυτό που έπεται... δεν ξέρω ακόμη... λίγο αργότερα

windy day... as it was meant to be.

2009-03-02T21:49:00.008+02:00

Ίσως εν τέλει τα πράγματα να γίνονται πάντοτε,

έτσι όπως ακριβώς τα ονειρευόμασταν από την
αρχή.
-Κρυφά από τον εαυτό μας βέβαια.-
Μόνο που δεν μπορούμε να περιμένουμε,
αργούμε να το δούμε...
πως έτσι είναι.
Κι είχα χρόνια να δω τόσους χαρταετούς
Καθαρά Δευτέρα.
Η νύχτα μεταμφιέζεται σε αετό που
φεύγει για πιο ψηλά,
τώρα,
μετά εορτής.
Μπορείς να τη δεις,
ή να την αντέξεις;

"But don't I exist?"

2009-02-23T12:17:00.005+02:00

Ο Ιάσωνας πάντα αναρωτιέται γιατί τόσο παλεύω με τον εαυτό μου. Απλά, ποτέ δεν μπορούσα να καταλάβω τις εσωτερικές μου συγκρούσεις, τους πολλαπλούς εαυτούς που αναδύονται μέσα από μένα. Πόσο μου την έδινε αυτό το συμπαγές που μου έβγαζαν οι άλλοι, αυτή η αίσθηση ότι ξέρουν ποιοι είναι, πως δεν ακούν πολλές φωνές μέσα τους, πως δεν παλεύουν με παζλς των χιλίων. Είναι η αδυναμία μου να βάλω όρια που να με ικανοποιούν, που να με προστατεύουν από το "μίσος" των άλλων αλλά κι από τη δική μου εγωπάθεια.

Άλλοι λένε ότι είσαι απλά αυτό που είσαι και αυτό που χρειάζεσαι είναι να το αποδεχτείς, άλλοι πως τον εαυτό σου τον πλάθεις, πως προχωρείς μέσα από μια συνεχή αυτοαναίρεση. Και τι είναι αυτό το κάτι που είμαι ή γίνομαι; Και η γλώσσα; Πρώτα σκέφτομαι ή πρώτα μιλώ; Αν δεν μπορούσα να μιλήσω θα ανακάλυπτα ποτέ τις σκέψεις μου; Διαβάζοντας τα γραφτά του Dan κατάλαβα πως υπάρχουμε όσο υπάρχουν οι ιδέες μας, οι ιδέες που καταφέρνουν να δυεισδύσουν μέσα μας. Όταν οι ιδέες καταρρεύσουν καταρρέει και ο εαυτός μου, για λίγο ή για πάντα. Κάποτε φεύγει και όταν πονέσει αφόρητα. Και τότε αναδύεται ένας άλλος μέσα από άλλες ιδέες.

Ο εαυτός μου είναι το δικό μου δημιούργημα, όπως η αράχνη φτιάχνει τον ιστό της, ο κάστορας το φράγμα του και ο τερμίτης το παλάτι του. Δε θα μπορούσα να κάνω αλλιώς παρά να τον φτιάξω, γιατί τέτοια είναι η φύση μου. Η διαφορά είναι πως αν η σκέψη μου δεν μπορούσε να μου μιλήσει -στα ελληνικά, στα αγγλικά, στα κινέζικα, τα σουαχίλι κλπ-, δε θα μπορούσα να τον είχα. Και μήπως υπάρχει μέσα μου ένα καρτεσιανό θέατρο απ'όπου ένας μικροσκοπικός δικτάτορας με καθοδηγεί; Ωραία η γραφειοκρατία, αλλά εντός μου, μέχρι εκεί που η αντίληψή μου δεν μπορεί να φτάσει, είμαι ένα χάος. Υπάρχουν πολλά που φωνάζουν και προσπαθούν να φτάσουν στην επιφάνεια της συνείδησής μου. Και ούτε αυτά τα όρια δεν είναι διακριτά...

Δε με ψάχνω πια. Ούτε προσπαθώ να αγγίξω τα πάντα μέσα μου. Δε μου είμαι τόσο προσβάσιμη όσο νόμιζα. Δεν παλεύω να ξεφύγω από το χάος, όχι τόσο πολύ. Μόνο να αγαπηθώ με τις ιδέες μου... Δεν αφήνομαι να ενδώσω, δεν είναι αυτό. Απλά αγωνιώ λιγότερο και μαζεύω με υπομονή τα διάφορα που ξεπετάγονται από μέσα μου. Κάποια τα πετάω στο καλάθι αχρήστων και με κάποια δουλεύω. Βέβαια τα ίδια έχουν μια αντίθετη τάση αλλά θα τα βρούμε στην πορεία.

Και η ψυχή; Η ψυχή είναι -και σε αυτό δεν τα βρίσκουμε με τον κύριο Dennet- η πνοή του Θεού μέσα μου. Αλληλεπιδρά μαζί μου με τρόπους που δε γνωρίζω και που δεν μπορώ να αγγίξω. Και το να πιστεύω σε αυτήν είναι η δικιά μου ατεκμηρίωτη και εντελώς αυθαίρετη επιλογή.

2009-02-15T21:27:00.005+02:00

Με κάνεις να γελάω. Τουλάχιστο όλο αυτό το φτου κι απ την αρχή, γίνεται λίγο πιο ευχάριστο. Δεν υπάρχουν σκιές, μόνο φωτεινές ακτίνες που εκτινάσσονται από τις άκρες των δαχτύλων μου. Μ' αρέσει που δεν είναι η ζωή μου αυτή. Αρπάζω μια παλέττα και ρίχνω πάνω στον καμβά ό,τι μου κατέβει. Κυρίως ιδέες που δεν είναι δικές μου. Να σε βαρέσω ή να σε αγκαλιάσω; Και τι φταίω εγώ που δεν ξέρω το χρώμα της αγάπης; Ναι, το ρωτάω συχνά επειδή δεν παίρνω και καμιά απάντηση της προκοπής. Ουρανί θα 'ναι όμως, έχω βάσιμες υποψίες γι' αυτό. Είναι το μόνο χρώμα που μπορεί να φορέσει όλα τα χρώματα σε διαφορετικές ώρες και στιγμές της μέρας και της νύχτας, είναι εκείνο το χρώμα που δε με εγκαταλείπει ποτέ. Κι άμα κάτι δε σε εγκαταλείπει, πα' να πει πως, ή μύγα θα 'ναι... ή αγάπη.

Φιλιά,
τέα.

υ.γ. Γουστάρω πορτοκαλορόζ αγάπη την ώρα που πάει να κρυφτεί ο τεμπέλης χοντρομπαλάς!

τεμπέλης ήλιος

2009-02-09T13:06:00.008+02:00

Ψάχνοντας συνεχώς αυτό το κάτι που θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Αγαπάς τη βροχή αλλά πεθύμησες τον ήλιο. Πεθύμησες να αναζητήσεις τις άλλες σου πατρίδες μέσα σε αεροπλάνα, λεωφορεία και τρένα. Και όσο βρέχει ξέρεις πως δεν είναι καιρός ακόμη. Από καιρού εις καιρόν εμφανίζεται ένας καυτερός παραπλανητικός ήλιος αλλά ξέρεις πως δεν είναι εκείνος ο τεμπέλης που τόσο τον μισείς -γιατί σε κυνηγά παντού- αλλά και τόσο τον αγαπάς γιατί σε κάνει να ψάχνεις τη δροσιά και όχι τη ζεστασιά. Θα κοιμηθώ με προσκέφαλο 900 σελίδες βιβλία προσμένοντας να έρθει εκείνο το απόγιομα που θα τον δω στρουμπουλό και πορτοκαλί να με αποχαιρετά για καμπόσες ώρες μέχρι να αποφασίσει να πάει για μπύρες και για post rock εμπειρίες... ώσπου να 'ρθει η ώρα να ξαναεμφανιστεί νυσταγμένος και να την αράξει στα σύννεφα νωρίς το πρωί. Ποιος είπε ότι ο ήλιος δεν κοιμάται τα πρωινά; Θα περιμένω.

...δεν κινάς, δεν ξεκινάς...*

2009-01-20T22:33:00.010+02:00

-Όταν τραγουδάς σε τι στοχεύεις;
-Εεεεεε... Να πω καλά το τραγούδι;
-Έλα, με σκοτώνεις! Κοίτα την πιο μεγάλη εικόνα!
-Να πείσω τους άλλους ότι λέω καλά το τραγούδι;
-Αααα! Δε με βοηθάς! Σκοπός σου είναι να πάρεις τον άλλο μαζί σου. Όταν κοιτάξεις από λίγο μακρυά τα πράγματα οι σωστές νότες και ο σωστός ρυθμός φαίνονται πολύ μικρά! Είσαι εκεί, για να πάρεις τον άλλον ένα ταξίδι...
-Ναι...

Δεν ήμουν ποτέ στο ίδιο μέρος με 'σένα, γι'αυτό δεν μπόρεσα να σε πάρω μαζί μου. Προσπάθησα. Δεν ήταν αρκετό. Περιπλανιέμαι ανάμεσα σε ελεύθερες πτώσεις και πτήσεις. Δε θυμάμαι πια. Ήταν οι επιλογές μου ή οι αναζητήσεις μου; Τα σχήματα, οι γραμμές, ποτέ τους δεν άλλαξαν. Για το χρώμα αναρωτιέμαι πάντα, το χρώμα του πόνου, της σκέψης, των δακρύων, της σιωπής, της προσευχής, της αγάπης. Ποτέ δεν μπόρεσα να τα δω όλα, τα χρώματα εννοώ. Δεν ξέρω ποιος εαυτός μου έχει απομείνει. Δε μ'αγαπάω, δεν αγάπησα ποτέ κανένα. Λένε πως βελτιώνομαι. Ίσως και να 'ναι έτσι. Αισθάνομαι ανεπίδεκτη περαιτέρω μάθησης αλλά χρειάζεται να τραβήξω το σκοινί λίγο ακόμη...

Έπεσε η αυλαία, μαζί και τα εμπόδια. Και έμεινε μόνος ο εαυτός μου, η γύμνια του με εμποδίζει από εμένα. Ρυάκια γύρω μου, δεν ξέρω σε ποιο ποταμό θέλω να καταλήξω. Αλλά δε θέλω να κάτσω και να περιμένω. Δε θέλω ούτε να φύγω και να περιμένω. Χρειάζομαι να με προστατεύσω από 'μένα αλλά κι από 'σένα, από τα ψίχουλα στο δρόμο που μας μπερδεύουν.

Αποζητώ το καινούργιο αλλά επιστρέφω στο παλιό. Ερωτεύομαι το μέλλον και προσδοκώ στο παρελθόν. Ψάχνω να αποδεσμευτώ απ' τη μιζέρια της ανημπόριας, τη συμβατική εκπαίδευση, τη συσσώρευση φωτογραφιών μέσα στο μυαλό μου. Εμένα ψάχνω αλλά ξεχνώ πως έχω ανάγκη να με δημιουργήσω ξανά. Κουράστηκα μα θα πάρω μπρος ξανά. Δε χρειάζεται να φοβάμαι, αφού ξέρω πως ο χωρόχρονος δεν ήταν ποτέ πραγματικό εμπόδιο για τους γενναίους. Θα αγκαλιάσω ένα αστέρι και θα κλείσω τα μάτια.

*Έλευσις - Μηλιά

...αποσύρεται από την αγορά.

2009-01-11T18:59:00.004+02:00

Θέλω εκείνη τη μοναξιά που όταν την έχεις δε νιώθεις μόνη, είναι εκείνη η μοναξιά που σε μετουσιώνει... Ακούω mainstream τραγουδάκια από χαϊκλασάτες τραγουδίστριες και γουστάρω, εγώ ακούω και όχι το εσύ πίσω από το οποίο συνηθίζω να κρύβομαι... Σιγα-σιγά ανακαλύπτω πως είμαι εγώ που φοβάμαι, που δε ρισκάρω, που δεν ψάχνω αρκετά, δεν είν' οι άλλοι. Ψέματα, από καιρό το ξέρω, από πολύ μικρή, από τότε που τις νύχτες δεν μπορούσα να κοιμηθώ παρέα με τον εαυτό μου. Είναι εύκολο να κρύβεσαι πίσω απ'τον συρφετό που σε περιβάλλει. Φταίει που δεν κατάφερα ποτέ να ξεδιαλύνω τη σχέση της αγάπης με την ελευθερία. Ψάχνω για σαλόνι, ψάχνω; Ναι, και όχι, ψάχνω ανθρώπους που να αγαπάνε να βρίσκονται μέσα στο σαλόνι μου, μαζί μου.

Αισθάνομαι ότι είμαι δύο, πως σχίζομαι, το νιώθω να συμβαίνει πάνω, μέσα στο σώμα μου. Υποφέρουν οι λέξεις, υποφέρω κι εγώ, τα αντίθετα μέσα μου. Καίγεται η γλώσσα μου κάθε φορά που μιλάω, οι αισθήσεις μου σε κατάσταση αναγκαστικής επιστράτευσης. Γι'αυτό ψάχνω να ξεμοναχιαστώ απ'τους ήχους, τις λέξεις, τις εικόνες που με οδηγούν στο κατατρακύλισμα. Απ'τους ανθρώπους ψάχνω να ξεμοναχιαστώ, πώς αλλιώς θα μάθω να τους αγαπάω χωρίς να τους χρειάζομαι; Πώς;

αστέρια

2009-01-01T22:34:00.005+02:00

Άχαρες στιγμές που προσπαθούν να μετουσιωθούν. Λεν πως αν βάλεις δυο συνηθισμένα πράγματα μαζί, μπορούν να μετατραπούν σε δύο λιγότερο συνηθισμένα πράγματα.

Έσπασε η γυάλινη μπάλα μου, σήμερα 1η του χρόνου. Ένιωσα να σπάει κάτι μέσα μου. Ένας απότομος ήχος. Δεν υποψιάστηκα τίποτα, μέχρι που είδα τα γυαλιά και τα στρασάκια στο πάτωμα. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί πως αυτή η μπάλα θα έσπαγε, κι ας είμαι τόσο καχύποπτη. Αυτή την κακή υποψία δεν την είχα βάλει ποτέ κατά νου. Τόσες νύχτες που την αναποδογύριζα όπως είχα μάθει από την Mary Poppins και την κοίταζα μέχρι να αρχίσουν να κλείνουν τα μάτια μου. Με έκανε να νιώθω καλύτερα, ίσως γιατί ήταν ένα τόσο αγαπημένο δώρο. Τόση θλίψη για ένα γυάλινο πράγμα... Τα καπέλα μου δεν έχουν άλλα μυστικά μέσα. Ή απλά εγώ έχω καιρό να τα κοιτάξω. Το ίδιο δεν κάνει; Εξακολουθώ όμως να ψάχνω τις τσέπες στα παλτά μου. Ανακαλύπτω πράγματα που μου τα έκρυβα για καιρό. Μακάρι να μην έχω πια ανάγκη τη γυάλινη μπάλα.

Νιώθω λίγο καλύτερα και λίγο χειρότερα. Κάθε τι έχει την ώρα του. Hush... listen to the sound of silence...

εκμυστηρεύσεις

2008-12-28T18:17:00.010+02:00

06:06 μ.μ.

Ξέρεις τι θέλω πάρα πολύ; Να αγοράσω μια φωτογραφική μηχανή και να γυρίσω όλους τους δρόμους του κόσμου με καμπόση μουσική στ' αφτιά. Να ταξιδέψω σε όλες τις πρωτεύουσες και να περπατήσω στους δρόμους τους, να τους μυρίσω, να τους νιώσω βαθιά μέσα μου. Από κάθε πόλη θέλω να κλέβω ένα βιβλίο, ίσως και παραπάνω... Πνίγομαι εδωπέρα σου λέω! Πώς θα καταλάβω τον Kundera και τον Kafka αν δεν κάτσω σε ένα παγκάκι στα πεζοδρόμια της Πράγας να ξεφυλλίσω ένα απ' τα βιβλία τους; Ήταν από πάντα τόσο περιορισμένα τα πλάνα της ζωής μας ή εμείς τα κάναμε έτσι; Ή εγώ; Προσδοκίες, προσδοκίες... Μεγάλες προσδοκίες... Μονάχα αν υπερβούμε τις προσδοκίες των άλλων θα βρούμε την αλήθεια που ψάχνουμε... "Αρχικά πρέπει να τους γράψεις όλους κι ύστερα να ψάξεις αυτό που θέλεις." Πρόβλεψιμα απρόβλεπτη; Μα όχι, γραφικά προβλεπτή! Κόλλησε μες στο μυαλό μου μια σκηνή από το Bourne Supremacy, στην αρχή της ταινίας, ένας δρόμος στην Ινδία, άνθρωποι να περπατούν, αμάξια... Πόσο θα 'θελα για λίγο να 'μουνα εκεί... να αισθανθώ την αύρα του χώρου, να νιώσω άλλους ανθρώπους γύρω μου. Περιορισμένα ερεθίσματα, περιορισμένοι ανθρώποι, μικροί και μια τεράστια λαχτάρα μέσα μου που δε λέει να καθησυχαστεί.

Θέλω να ερωτευτούμε και να μοιάζει αγάπη μας με ένα από τα κομμάτια του All of a sudden I miss everyone. Μη μου την πεις, δεν είναι αμερικανικό το όνειρό μου, δικό μου είναι και θέλω να το μοιραστώ μαζί σου, μόλις μπορέσω να αγαπηθώ με τον εαυτό μου. Μα είμαι και λίγο γυφτάκι και θέλω να τα μαζεύουμε κάθε λίγο και να την κάνουμε για άλλους δρόμους, με διαφορετικά παράθυρα που να χρωματίζονται από έτερες μουσικές που νομίζουν πως τις σκεπάζουν διαφορετικοί ουρανοί. Κι εγώ θα σου ψιθυρίζω κρυφά πως, ξέρεις, όλες οι πόλεις κάτω απ' τον ίδιο ουρανό κοιμούνται, κι ας τον τεμαχίζουν οι κυβερνήσεις κι αρπάζουν "κομμάτια"... Τι κομμάτια, αφού η γη όλο φιγούρες κάνει γύρω από τον ήλιο, και τη νύχτα που θα ξεμείνουμε στη Φλωρεντία θα μπορούμε να κλείσουμε το μάτι στο ίδιο φεγγάρι που το προηγούμενο βράδυ είχαμε χαζέψει στη Μοζαμβίκη!...

07:07 μ.μ.

λίγο πριν... ή μετά...

2008-12-21T20:06:00.005+02:00

Περιεργάζομαι τις απώλειες που δεν είναι απώλειες, πράγματα θνητά που κάποτε θα έφευγαν... Σκέφτομαι έναν αποχαιρετισμό που δεν πρόλαβε να γίνει, ποιος θα το λεγε άλλωστε πως θα 'φευγες τώρα, τόσο νωρίς, δεν πρόλαβες τα φετινά Χριστούγεννα. Πίσω απ' το σκοτάδι, την ώρα που έμοιαζε να πήζει για πάντα, νόμισες -ή όχι;- πως είδες ένα φως. Όχι σαν αυτό του περιφρουρημένου χριστουγεννιατικού δέντρου -ξέρεις, μήπως και το κάψει κι αυτό η παράφορη οργή της απελπισμένης μάζας- στην κεντρική πλατεία της πόλης, ένα φως διαφορετικό. Το βλέπω κι εγώ τώρα... και ίσως να είμαι αυθάδης, μα μου μοιάζει να είναι... η ελπίδα πως θα γεννηθείς ξανά.

Θα ξανασπείρει καλοκαίρια
στην άγρια παγωνιά του νου
Αυτός που κάρφωσε τ' αστέρια
στην άγια σκέπη τ' ουρανού
κι εγώ κι εσύ, και εμείς κι οι άλλοι
θα γεννηθούμε τότε πάλι.
Νίκου Γκάτσου

ταχυπαλμία

2008-12-04T20:40:00.006+02:00

Τους βλέπω να κρύβονται μέσα στο τίποτα του πλούτου και των τιμαλφών τους. Τριγυρίζουν με φτυάρια και σκάβουν τρύπες χρυσές στο χρόνο και στο χώμα. Εκεί μέσα θάβονται, το ξέρουν. Εγώ, στριφογυρίζω μέσα στον ύπνο μου. Αν είμαι μια απ' αυτούς; Θυμάμαι μια φωνή που μου είχε πει, "Αν είχες λιγότερα θα ήσουν περισσότερο ευτυχισμένη." Προσπαθώ να φανταστώ μια τέτοια ζωή αλλά είναι δύσκολο, τόσο δεδομένα που έχουν γίνει όλα...

Αλλάζω για ακόμη μια φορά πλευρό. Ονειρεύομαι πορτοκαλί θάλασσες και μαβιά δέντρα. Μα τα δέντρα είναι σκονισμένα και τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια ανάβουν από νωρίς. Νωρίτερα απ' όσο θα πρεπε. Φαίνονται φροντισμένα, μα από μέσα τα ξεραμένα πνίγουν τα χλωρά. Μια κούφια βιτρίνα από ένα πληγωμένο δέντρο εξαναγκασμένο σε μια χαρά από ψεύτικα φώτα και χρώματα. Η μητέρα μού το είπε, και αυτή ξέρει. (Φροντίζει αλλιώς τα δέντρα στην αυλή μας.)

Αισθάνομαι αγωνία, στην πραγματικότητα δε κοιμάμαι, μόνο ακούω κάτι μέσα μου να χτυπάει δυνατά. Τρίζουν οι αναμνήσεις σε κάθε γωνιά του νου μου. Μου λείπουν αυτοί που ποτέ δεν κοίταξα στα μάτια. Και φοβάμαι... φοβάμαι πως στο τέλος θα αποσυνδεθώ από κάθε μου πράξη. Το εγώ απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τις συνέπειες. Για όλα αρκεί να πατήσεις κάποια κουμπιά. Δεν μπορείς να φέρεις στο νου μια αληθινή επαφή με τον κόσμο. Δεν καταλαβαίνω αν φταίει το δικό μου πάτημα ή κάποιου άλλου για την καταστροφή. Εγώ το μόνο που ήθελα...

Όμως, το γυαλί κάποια στιγμή ξεθαμπώνει Αλλά τότε, εγώ έχω ήδη κοιμηθεί. Δεν το ξερα, είχα χάσει την ελπίδα. Μου χτυπάνε την πόρτα απότομα, ταχυπαλμία. "Θυμήθηκες χθες βράδυ να πάρεις τα χάπια σου;"... Όχι, μονάχα καληνύχτα θυμάμαι να λέω, στον Κεμάλ, κι αυτό είναι το δικό μου δίλεπτο, η προσευχή από το δικό μου υστέρημα πίστης. Τώρα, το τζάμι είναι πολύ καθαρό, βλέπω τη βροχή της αγάπης να ξεπλένει τις σκόνες απ' τα φύλλα της κουρασμένης μας καρδιάς.

εγώ, εδώ.

2008-11-29T15:42:00.009+02:00

Κοιτάω την κίτρινη πέτρα που μυρίζει θάλασσα. Είναι φτιαγμένη από κοχύλια μου είπαν. Και τι κάνει η θάλασσα στις πόλεις; Πόσο καιρό θα αντέξει πριν βυθιστεί ξανά εκεί από όπου προήλθε; Στο πέλαγος. Κι εγώ δε χορταίνω να τη βλέπω. Ίσως και να μην υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο, αυτή η συγκεκριμένη όχι, μπορεί άλλες, μπορεί και ομορφότερες. Μα αυτή μυρίζει άλλους κόσμους, χαμένους σε ένα παρελθόν που αδυνατούμε να προσεγγίσουμε. Και είναι εδώ να σημαδεύει ανεξίτηλα το μέλλον κάποιων της γενιάς μου, αυτών που ακόμη δεν κοιμήθηκαν.

Χαζεύω τα δέντρα με μια ανεξήγητη, εξωφρενική επιμονή. Περιμένω τον ουρανό να τα δροσίσει, είναι ο ομορφότερος ουρανός στον κόσμο αλλά αρνείται να ανοίξει τις πόρτες του διάπλατα στο νερό. Κάποτε υπάρχουν διαρροές, στάζει λίγο. Μα η βλάβη επιδιορθώνεται γρήγορα. Αισθάνομαι σαν να αποχαιρετώ το πράσινο. Τελικά τίποτα δεν κρατάει για πάντα, ούτε καν τα αιώνια δέντρα στις πλαγιές των βουνών. Μα όχι, κάτι κρατάει...

Αφαιρείται το βλέμμα μου πάνω σε άοριστα πρόσωπα, ίσως γνωστά, ίσως άγνωστα. Διαφέρουμε; Ποιον κόσμο κρύβουμε; Κι εγώ; Μπορώ να σου πω πολλά για 'μένα αλλά για τίποτα δεν μπορώ να σε βεβαιώσω πως είναι η αλήθεια. Τίποτα δεν ξέρω. Όμως έχω αρχίσει να θυμώνω λιγότερο, να έχω λιγότερες τύψεις, να χαμογελάω συχνότερα και πιο αναίτια. Έχω αρχίσει να συγχωρώ... πρώτα εμένα. Και έχω κάνει την ωραιότερη σκέψη, πως όπου και να είμαι, ό,τι και να κάνω μπορώ να είμαι ευτυχισμένη. Γιατί πιστεύω, σε Εκείνον.

overnight bag

2008-11-19T15:16:00.008+02:00

Ακούει το Historia de un amor γύρω στις 100 φορές από καμιά εικοσαριά διαφορετικούς ερμηνευτές. Ψάχνει την ερμηνεία που θα τη συγκινήσει περισσότερο αλλά καταλήγει να εθίζεται στη συνεχή διαφορετικότητα. Προσπαθεί να καταλάβει τον κάθε ερμηνευτή... μπορεί να διακρίνει ανάμεσα στο ναρκισσισμό και τη βίωση του τραγουδιού; Όχι. Καμία σημασία όμως δεν έχει... εξάλλου η τέχνη δε στηρίζεται στην ειλικρίνεια, αλλά στην ειλικρινή αποτύπωση του ψέματος της αλήθειας μας... Και αυτή την αποτύπωση τελικά κάποια άτομα φαίνεται να μπορούν να την κάνουν καλύτερα, είναι εκείνα τα πρόσωπα που φτιάχτηκαν ούτως ώστε να ζωγραφίζουν την ειλικρίνεια, απελπιστικά όμορφα σε διαφορετικά επίπεδα...

Παίρνει το μέτριο που κρατάει στα χέρια της και σκέφτεται αν μπορεί να κάνει κάτι με αυτό. Οι ιδέες τής έχουν τελειώσει και χαμογελά αβοήθητα. Όχι, όχι αβοήθητα. Πάντα υπάρχει βοήθεια, αρκεί να τη ζητήσεις. Και το μέτριο δεν είναι και τόσο κακό. Και ίσως να μην είναι και τόσο μακριά από την αποτύπωση που ζητάς, ίσως να είναι ειλικρινέστερο από όλα όσα ακούς. Άσε που... το πολυ-πολύ να χάσεις το εύγε των σοφιστών. Φτιάχνεις τη βαλίτσα σου με chai masala και ένα τετράδιο αυτοσχέδιων προσευχών και φεύγεις καινούργιο ταξίδι με άλλο τραγούδι.

υ.γ. Πήρα και ομπρέλα και περιμένω τη βροχή.

η αλήθεια της αθλιότητας

2008-11-06T20:39:00.007+02:00

- Ειλικρινά, δεν αντέχω αυτό το μαγαζί με όλους αυτούς τους καπνούς! Είναι έξω από τα επίπεδα αντοχής μου!
- Ξέρεις, κάποτε μ' αρέσει αυτή η παρακμή, το ζητάω, αυτό το πράγμα, να χάνομαι μέσα στους καπνούς και το σκοτάδι, να πίνω κρασί και να ακούω μουσική...

Ξέχασα τι ήτανε να γράψω κι είχα σκεφτεί τόσα πολλά. Συνηθίζω, πια, να λέω τα παράπονά μου στις γάτες. Η πόλη μού παίζει τη σκληρή αλλά δεν έχει σημασία, δε σκοπεύω να ενηλικιωθώ σύντομα. Ίσως η ματαιοδοξία να με κρατάει γερά στα χέρια της, ίσως και πάλι όχι. Η υπεροψία σίγουρα με νανουρίζει κάθε βράδυ. Υπερ-οπτικές φωτογραφίες από φτωχογειτονιές, αυτό είναι τέχνη. Γιατί τείνουμε να αγαπάμε ιδιαίτερα τη θλίψη που ταλανίζει άλλους, τον πόνο που δεν είναι δικός μας...

Το χέρι μου εξακολουθεί να τρέμει πάνω από κάποια πλήκτρα και σκέφτομαι πόσο εύκολα θυμώνω... αθλιότητα, αυτό είναι αθλιότητα. Δε θέλω να φωνάζω. Κοιτάζω τους μαθητές μου που ζούνε σε μαθηματικά σύμπαντα άγνωστα σε μένα και πονάω όταν αναρωτιέμαι τι θα απογίνουν... Άραγε εμείς θα απογίνουμε κάτι καλύτερο; Τι σου δίνει περισσότερες πιθανότητες ευτυχίας; Το 1-1=0 ή το 1-1=1; Πάντα αργώ να καταλάβω πως δεν καταλαβαίνω.

Πολλές φορές μου είπες πως έχω ανάγκη από παρακμή... Όμως ποια είναι η παρακμή που σε λυτρώνει από την άθλια μεσοαστή ζωή σού; Πάντα υπάρχει ένας τρόπος να νομιμοποιήσεις στατιστικά τις επιλογές σου. Όλα αυτά που είναι μπροστά μου, όμως, είναι τόσο απογοητευτικά αναξιόπιστα και άκυρα που επέλεξα να πιστέψω αυτά που δεν μπορώ να δω... όχι ακόμη. Και αυτή είναι η αλήθεια της αθλιότητας, ότι μονάχα η δικιά της θέα μπορεί να σε σπρώξει λίγο πιο πάνω.

δυο τραγούδια δρόμος

2008-10-23T19:36:00.008+03:00

Μετρώ τις μέρες σε άσπρα και κίτρινα χαπάκια. Ακόμη ένα κουτί φτάνει στο τέλος του και ξέρω πως μετά από ένα διάλειμμα θα αρχίσω ξανά. Έχω μια βδομάδα μπροστά μου που μπορώ να τη μετρήσω σε κάτι άλλο εκτός από χημικά. Ίσως είναι καιρός να ρισκάρω... Λέω πως τα μουσικά διαλείμματα είναι τα καλύτερα. Πριν τελειώσει το χειροκρότημα για ένα τραγούδι που το παίρνει ο άνεμος ξεκινάει κάποιο άλλο που μιλάει για μια καινούργια ψυχή που ξεκινά με την γοητευτική αυθάδεια της άγνοιας.

Μέσα σε όλα, ο εαυτός μου και ο mick μού υπενθυμίζουν πως οι παλιές (κακές) συνήθειες πεθαίνουν δύσκολα. Κάποιοι υποστηρίζουν, πως οι παλιοί φίλοι πεθαίνουν ακόμη δυσκολότερα. Δεν ξέρω, ίσως. Είμαι απασχολημένη με το να διορθώνω τα λάθη του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Σχηματίζω πίνακες και τους γεμίζω αλγορίθμους αλλά ακόμη δεν έχω καταλάβει πώς η σκέψη κινεί τα δάχτυλά μου...

Το σημαντικό είναι να μην παραμελείς τη μουσική σου. Διασκεδάζει τις ενδυματολογικές σου απορίες ντύνοντάς σε με τους κατάλληλους ήχους. Όλα χυμένα, μαζί, στο πάτωμα, τα σανδάλια με τις μπότες και τα μάλλινα με τα μακό. Ο καιρός σε ξεγελά, μα ουρανός δε φταίει, μην αγωνιάς. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει λόγος να σε μελαγχολεί η αγνωσία σου, έχει απαλλαγεί από τη φιλοσοφική της χροιά. Εξάλλου, η γνώση που σου επιτρέπει να επιβιώνεις, είναι -κυρίως- άδηλη και γραμμένη στο σώμα, όχι στα βιβλία. Να μετράς το χρόνο σε τραγούδια... τα λεπτά δεν είναι παρά ένα αποκύημα της φαντασίας του επίστασθαι.

καθρέφτες δίχως μνήμη

2008-10-17T22:42:00.002+03:00

Δεν κοίταξε έξω από το παράθυρο. Ποτέ δεν κοίταζε πια. εξάλλου το γραφείο ήταν πολύ μακριά απ' το παράθυρο. Πού να σηκωνόταν... Ο θυμός είχε ξεπεράσει τα άλλα συναισθήματα και την κατέβαλλε. Ήταν θυμωμένη με αυτόν που δηλητηρίαζε τα γατιά της, θυμωμένη με αυτόν που αδικούσε τον πατέρα της και όχι για την αδικία αλλά για την εύθραυστη υγεία του. Ήταν θυμωμένη με όλους αυτούς που απαιτούσαν χωρίς να υπολογίζουν ότι τους έλεγε πως δεν έχει χρόνο. Ήταν θυμωμένη με τον εαυτό της που πικραινόταν, που ήθελε εκδίκηση, μια συγκεκαλυμμένη εκδίκηση, μια θεία νέμεση. Βλακείες. Αυτή δεν είχε πιστέψει ποτέ σε αυτά. Πίστευε στο "Κάνω ό,τι μπορώ κι έχει ο Θεός...".

Αναρωτήθηκε αν είχαν υπάρξει ποτέ οι άνθρωποι ανθρώπινοι. Και αυτή η σκέψη πόνεσε πολύ. Άρχισε να καταλαβαίνει πόσα ακόμη όνειρα της έπρεπε να θάψει και πως η ζωή θα μπορούσε να ήταν πολύ πιο άδικη. Θυμήθηκε όλους αυτούς που πέρασαν και δε σταμάτησαν, κι ακόμη χειρότερα αυτούς που σταμάτησαν για λίγο. Όμως ήταν πια βέβαιη πως όσο πιο ασήμαντος είσαι σε αυτή τη ζωή τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχεις να ευτυχήσεις. Αλλά όταν έχεις την ατυχία να ζεις σε μια κοινωνία που το νόημα της ζωής μετράται σε όγκο κουτσομπολιού, η δυστυχία σου είναι πάντα πρωτίστης σημασίας και η ευτυχία σου αιτία φθόνου. Εκεί είναι δύσκολο να κρυφτείς στη σκιά. Στη σκιά... πού να την έβρισκε τη σκιά όταν όλα τα έκαιγε ο ήλιος. Και τι δε θα δινε για δρόμους χωρίς όνομα, σε μέρη έξω από το χάρτη, άγνωστη ανάμεσα σε αγνώστους... και όλα αυτά να μην καταγράφονταν ποτέ πουθενά...

...τον εαυτό σου τον βρίσκεις μέσα στη θλίψη και την παρακμή... αν προσπαθήσεις...

El amor en los tiempos del cólera

2008-10-12T19:17:00.002+03:00

Σκέφτομαι πως η αθωότητα πάντα θα θυσιάζεται βίαια στο βωμό της ηδονής. Μέρα με την ημέρα η πρώτη αγάπη θα λιώνει και μαζί της κι εσύ. Ταυτόχρονα όμως θα κρυφτεί βαθιά και θα σε κατατρώει σαν άλλη χολέρα. Εσύ θα την αναζητείς και ταυτόχρονα θα προσπαθείς να την κατευνάσεις αφημένος στα καταμετρημένα πρόσκαιρα.

Βαθιά μέσα σου ξέρεις πως μετατρέπεσαι σε μια σκιά, σε ένα φάντασμα μοιρασμένο ανάμεσα στην αιώνια αγάπη και την αιώνια ηδονή. Δε σε τρομάζει η ωμότητα της ζωής σου που καταβροχθίζει τη ρομαντικότητα της ψυχής σου; Μοιάζεις να κρατάς ακέραια την αγνότητα παρά την ποταπότητα του προσώπου που σου δόθηκε.

Με θυμώνεις βαθιά και με απογοητεύεις. Η αλήθεια είναι πως με έχεις πληγώσει. Συνέβη εκείνη τη στιγμή που μου απέδειξες -σε έναν κόσμο φτιαγμένο από υποθέσεις- πως ήτα όλα μια ψευδαίσθηση. Είδα σε 'σένα αυτό που ζητούσα σε όλη μου τη ζωή, ένα ανήσυχο βλέμμα. Μου έδωσες, ωστόσο, να καταλάβω πως τα ανήσυχα βλέμματα δε φέρνουν ευτυχία, μονάχα μια προσωρινή εξάρση συναισθημάτων.

Τώρα, πια, ψάχνω ένα ήσυχο βλέμμα ενός ήρεμου ανθρώπου, σκέφτομαι διαφορετικά. Ξέρω πως η δική μου ανησυχία χρειάζεται να αντισταθμιστεί για να ισορροπήσει η ζυγαριά της ζωής μου. Αν η βροχή μπόρεσε να νικήσει τον αλύπητο ήλιο πάει να πει πως κι η αγάπη μπορεί να νικήσει την καυτερή μοναξιά.

Εν-ό(ρ)αση

2008-10-05T21:10:00.005+03:00

Συχνάζω σε παρακμιακές καφετέριες. Κλέβω ένα βιβλίο ελαφράς λογοτεχνίας από το ράφι και κάθομαι σε ένα λερωμένο καναπέ, απ' όπου έχει περάσει και ο τελευταίος emo, χωρίς να με χαλάει ποσώς. Το τσάι μέντας άκρως απολαυστικό κι εγώ μετανιώνω που έβαλα το φακελάκι στο τασάκι με αποτέλεσμα να μην μπορώ να φτιάξω άλλο τσάι. Αράζω για λίγο και κλέβω αποσπάσματα από το βιβλίο που δεν είναι δικά του αγνοώντας τη δυνατή μουσική. Χαζεύω τα περίεργα τραπεζάκια... πάνω στο καθένα απ' αυτά βρίσκονται οι φόβοι ολονών μας. Την κάνω για στενά δρομάκια... Περιπλανιέμαι...

Βυθίζομαι στη μωβ πολυθρόνα μιας άλλης καφετέριας. Απ' το διπλανό τραπεζάκι με ενημερώνουν πως προ ολίγου εκεί που τώρα κάθομαι εγώ, καθόταν κάποιος που λιποθύμησε. Εγώ βολεύομαι καλύτερα, αγκαλιάζω με την παλάμη μου, για να ζεσταθώ, το καυτο-καυτερό μου chai που αυτή τη φορά είναι αρκετό. Βουλιάζω μες στο βιβλίο μου επιτρέποντας μέσα από όλη τη φασαρία μόνο στους jazz ήχους να καταλάβουν το πίσω μέρος της προσοχής μου. Προσπαθώ να πιω λίγο τσάι αλλά καίει. Μέσα σε αυτό καίγεται η μνήμη και όταν βγάζω το πλαστικό κάλυμμα βλέπω τις αναθυμιάσεις της λήθης να ανεβαίνουν προς τα πάνω, ελαφρύτερες από τον αέρα που αναπνέω τώρα πια. Και το βλέμμα μου βουλιάζει ξανά... Και φεύγω ξανά... Περιπλανιέμαι...

(Μ)παρκάρω με τον τρόπο που μόνο εγώ ξέρω. Μαζί μου δεν έχω ούτε ένα βιβλίο, μόνο μια πετσέτα που σήμερα δεν είναι της μοίρας της να μου σκουπίσει τον ιδρώτα. Κλείνω -δυστυχώς- τη μουσική και αναπνέω ουρανό. Κοιτάω τον τεράστιο συννεφένιο ανεμοστρόβιλο. Όλα ροδίζουν κάτω απ' το βάρος του ήλιου που νυστάζει όλο και πιο νωρίς. Τα δέντρα μοιάζουν με τσιγγάνες που χορεύουν κι εγώ θέλω απλά να ξαπλώσω πάνω στο γρασίδι και να χαζέψω τον ουρανό... όλα γίνονται ουρανός και μια γαλάζια δροσερή ελπίδα με αγκαλιάζει. Την επόμενη φορά θα φέρω μαζί μου και το βιβλίο μου. Οι υπαίθριες καφετέριες είναι καλύτερες... Η περιπλάνηση δεν είναι κάτι που τελειώνει, ούτε κάτι που το θες να τελειώσει... περιπλανιέμαι.

υ.γ. Και ίσως τελικά να ήταν αυτό.

Είναι αυτό.

2008-10-03T21:39:00.004+03:00

Είναι που μας φοβίζει η ευτυχία. Είναι που δε θέλουμε να παραδεχτούμε πως ο θάνατος είναι αφύσικος. Είναι που δε θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή που μπορεί να ζήσει μονάχα αυτός που ξέρει πως θα ζει για πάντα. Κάθε φορά που διαβάζω ένα υπέροχο κείμενο λέω πως δε θα γράψω ποτέ ξανά και σε εκείνο ακριβώς το σημείο ξεχύνονται άτσαλα οι λεξεις.

Είναι που το όνομά σου έχει κολλήσει πάνω στη γλώσσα μου και συνεχώς φοβάμαι μήπως το ξεφουρνίσω και συναντήσω απορημένα ή ειρωνικά βλέμματα. Είναι που τα βιβλία έχουν στοιβαχτεί και δε με αφήνουν να διαβάσω ό,τι αγαπάω. Κάθε φορά που παίρνω μια απόφαση, ο εαυτός μου παίρνει μιαν αντίθετη για μένα.

Είναι που ξεχνάω να λέω ευχαριστώ. Είναι που δεν πιστεύω πια στα ένστικτα. Είναι που έχουν όλα απομυθοποιηθεί και όμως εγώ όλο περισσότερο παραμυθιάζω τον εαυτό μου. Κάθε φορά, κάθε φορά που λέω σ'αγαπάω, η ζωή μού αποδεικνύει πως δεν ξέρω καν να μισω.

Είναι που φοβάμαι πως δεν είμαι ελεύθερη. Είναι που ψάχνω μονάχη μου και απελπισμένα το άπειρο. Είναι που όλα εκπίπτουν σε χώμα κι εγώ τα παρακολουθώ ανίκανη να αντιδράσω. Κάθε φορά που θέλω να σου διηγηθώ ένα παραμύθι χάνω τις σκέψεις μου και αρχίζω να μιλάω για νευρώνες και για λογική.

Είναι που μου λείπεις. Είναι αυτό.

little girl blue

2008-09-27T15:26:00.006+03:00

Ονειρεύτηκα, κι εκείνη την ίδια στιγμή ήξερα πως ό,τι πληρώθηκε στον κόσμο του ονείρου είναι καταδικασμένο να μη δει ποτέ το φως της πραγματικής -και ποιος μπορεί να ισχυριστεί πως μπορεί να τη διαχωρίσει από αυτή του ονείρου;- ζωής. Στη ζωή συμβαίνει μονάχα ό,τι μπόρεσει να γλυτώσει από τη φαντασία μου.

Τι επίθετα να φορέσω στη ζωή μου και τι ουσιαστικά να αναρτήσω στο μέτωπό μου; Για μια ακόμη φορά, για μια φορά ακόμη θέλω κάτι παραπάνω από αυτό που μου προσφέρω. Τι είναι πιο σημαντικό; Ένα ωραίο φωτιστικό ή μια βαλίτσα στο χέρι; Μη βιαστείς να απαντήσεις, δεν υπάρχει τίποτα προφανές πια. Χαμογελάς. Γιατί δε βλέπεις την κερκόπορτα διαφυγής. Η κάθε πορτούλα σε οδηγεί μέσα σε πιο ασφυκτικά τείχη.

Έβρεξε, μα δε χάρηκες. Και τώρα ο άνεμος σε παίρνει στα χέρια του και σε κάνει δικό του λάφυρο. Καλά να πάθεις, είχες το νερό μέσα στις παλάμες σου και δεν το εκτίμησες. Έχω τόσα πολλά πράγματα να κάνω που ζαλίστηκα, αδυνατώ να κοιτάξω γύρω μου. Για να τα προλάβω κινούμαι όσο πιο αργά μπορώ. Ανοίγεις το παράθυρο αλλά δε βλέπεις ουρανό, μόνο ένα χελωνάκι να κινείται γεμάτο αγωνία μέσα στον αδυσώπητο άνεμο.

Θα αγοράσω χαρταετό και θα επιβιώσω προσωρινά. Θα σκοτώσω τη φαντασία που με πλήττει ψυχρά και αλύπητα. Μη μειδιάς σκωπτικά, λάφυρο του ανέμου δε θα μείνω. Αν ο Πινόκιο μπόρεσε να κόψει τα νήματα θα μπορέσω κι εγώ. Θα αγαπήσω τη βροχή ξανά κι αυτή ξανά θα έρθει όταν ακούσει ένα πρελούδιο. Ίσως και να γεννήθηκα σε λάθος εποχή, όμως ένα μπλου(ζ) κορίτσι είναι έξω από εποχές. Και η ομορφιά δεν ήταν ποτέ κάτι εξωτερικό. Επένδυσε στην εκφραστικότητα της ερμηνείας και δε θα χάσεις.

...γιατί, αχ γιατί...

2008-09-19T20:30:00.007+03:00

Οι ερωτήσεις είναι περισσότερες από τις απαντήσεις. Η φαινομενολογική σου εμπειρία δε θα είναι ποτέ ξανά η ίδια, θα κυνηγά πάντα αναγκαστικά μια δευτερογενή αναφορικότητα που να την εκθέτει αναπόδραστα στον κόσμο. Σε κάνει να κλαις αυτή η σκέψη μαζί με ανάκατες αναμνήσεις. Η αλληλεπίδρασή μου με τον κόσμο είναι διάφανη. Τίποτα δεν παρεμβάλλεται ανάμεσα σε μένα και μια τηλεόραση. Οι σαπουνόπερες δεν είναι κακές, ποτέ δεν ήταν. Μόνο που μου δηλητηριάζουν το μυαλό. Είμαι χαρούμενη; Όχι. Αλλά γιατί; Το υπεραστικό σε ένα αδιάκοπο ριπλέι. Όμως γιατί; Τι είναι αυτό που υπάρχει μέσα στο νου; Είναι άυλο, μήπως απλά ιδιότητες της ύλης; Ο κόσμος δε μου φαίνεται απόλυτα φυσικός, και άρα ποτέ δε θα γίνω επιστήμονας.

Ίσως να μην εκπληρωθούν ποτέ τα όνειρα. Η νόηση, το συναίσθημα υπάρχουν λέει ο ριζοσπαστικός συμπεριφορισμός. Παρόλα αυτά δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως αιτίες συνεχίζει. Ονειρεύονται, συγγνώμη, στοχεύουν κάποια στιγμή να τοποθετήσουν τον άνθρωπο μέσα στο απόλυτα ελεγχόμενο περιβάλλον όπου θα μπορούν να προβλέψουν και να τροποποιήσουν και την τελευταία του κίνηση. Είσαι ένα ερέθισμα για μένα; Μονάχα αυτό; Ακόμη ένα σημείο μέσα στο περιβάλλον μου που με επηρεάζει; Υπάρχουν κι άλλα: δεν υπάρχει ελπίδα, είναι μονάχα το ένστικτο της επιβίωσης μέχρι να επέλθει η μαθημένη αβοηθησία. Και κάποιοι άνθρωποι που υπερέβηκαν τον κόσμο τους; Που επηρέασαν την ιστορία; Ε αυτοί προήλθαν από κάποια τυχαία μετάλλαξη. Και όπως οι μαύροι μεταξοσκώληκες πάνω σε άσπρους κορμούς δε θα διαιωνιστούν ποτέ, ούτε και αυτοί επιβιώνουν ανάμεσα στους αιώνες. Αυτά, από μια από τις τελευταίες συμπεριφορίστριες που απέμειναν στον κόσμο. "Οι πρώτοι συμπεριφοριστές ξόδεψαν μισό αιώνα να σκέφτονται για να μας πείσουν ότι δε σκεφτόμαστε." Αναρωτιέμαι πόσους αιώνες θα ξοδέψουν οι καινούργιοι για να μας πείσουν ότι μια σκέψη είναι μονάχα αιτιατό και ποτέ αιτία. Και όλα αυτά γιατί; Για να κάνουμε επιστήμη.

Δεν μπορώ να καταλάβω τον κόσμο, ούτε και μένα όσο κι αν αυτοκοροϊδεύομαι. Είναι επιτεύξιμος ένας καινούργιος εαυτός; Μονάχα αν υπάρχει Θεός. "Αυτός που ονόμασε εκείνο το σωματίδιο, σωματίδιο του Θεού, είναι μεγάλος ηλίθιος. Και είναι ηλίθιος γιατί αν οι επιστήμονες φτάσουν στις απαντήσεις που θέλουν, θα μπει και το τελευταίο καρφάκι στο φέρετρο του Θεού. Και θα τα καταφέρουν, δεν υπάρχει περίπτωση.". Νομίζω πως υπάρχει, τόσο η περίπτωση, όσο και ο Θεός. Και δεν ξέρω αν η σκέψη μου είναι επηρεασμένη από την καρτεσιανή φιλοσοφία, αλλά πιστεύω πως το άυλο αν και έξω από το χωρόχρονο μπορεί να αλληλεπιδράσει με το υλικό. Η συνείδηση, η φαινομενολογική εμπειρία, είναι το τελευταίο μεγάλο μυστήριο. Θα λύθει;

Δίνομαι στην ψευδαίσθηση του οφθαλμού του νοός και κοιτάω συντριβάνια, δρόμους με παραδοσιακές λάμπες, ακουμπάω μωβ φύλλα και μυρίζομαι αλμυρή γύρη, ακούω ήχους που μου είναι αδύνατό να διακρίνω. Είναι πολύ απλός ο κόσμος, πολύ απλός. Το πα και παλιά αυτό έτσι; Πιθανώς να το ξαναπώ. Έχω την ανάγκη για μια διαφορετική ιστορία. Πειράζει που τα όνειρά μου είναι τόσο αλλιώτικα από τα δικά σας; Θέλω να κοιμηθώ πάνω σε ένα παγκάκι παρέα με ένα πανσέ και να ζω κάνοντας το μίμο στην Covent Garden. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για σένα, και αυτό μου τρυπά την καρδιά, βουρκώνουν τα μάτια μου που δεν ξέρω τι σου συμβαίνει, πάω να σκεφτώ πως δεν είμαστε φίλες πια. Όμως κεμάλ μου το ξέρω, το ξέρω πως δεν είναι έτσι. Κι εγώ, μπορεί απόψε να κοιμηθώ για μια ακόμη φορά πάνω στο σκληρό κρεβάτι μου, μα θα ναι η σκέψη μου ανάλαφρη όσο το είναι μου. Καληνύχτα, θα μαι κοντά σου όταν με θες.

...πώς να μην...

It's all over now baby blue...

2008-09-14T13:13:00.009+03:00

Ανακοίνωση: αυτό δεν είναι καινούργιο μπλογκ. Είναι το παλιό, με νέο όνομα, νέα διεύθυνση, νέο ψευδώνυμο, νέο τέμπλειτ. Τόσο απλά.

Τις προάλλες μιλούσαμε με τον Ιάσωνα και λέγαμε πόσο αγαπάμε τους δρόμους... Μαζί με τους δρόμους συνειδητοποίησα πως αγαπάω κι άλλα πράγματα τα οποία ξαφνικά εμφανίστηκαν εδώ. Βασικά δεν είμαι καλή στο να διαχειρίζομαι τις απώλειες όμως ταυτόχρονα σταθερά μου είναι η αλλαγή και ένιωσα αυθόρμητα την ανάγκη να αλλάξω (μικρές αλλαγές φέρνουν τις μεγάλες, έτσι αξίπιτερ; ;)) αυτό το μπλογκ. Επί της ουσίας δεν έχει και τόση σημασία και ίσως στην τελική διατηρήσω το γκλούμι, μπλου και καλά κουλτουρέ ύφος μου. Όμως στη ζωή μου αλλάζουνε πράγματα, αλλάζω εγώ η ίδια και όπως είπα και στη Μάρθα, λέω να συνεργαστώ με την πραγματικότητα γιατί μόνο έτσι ίσως βγάλω άκρη.

Ένιωσα μια στενοχώρια διώχνοντας την kiara και διαγράφοντας το ...εγίναμε το λάφυρο του ανέμου... Εδώ που τα λέμε, αντικατέστησα ένα στίχο του Καρυωτάκη με βλακείες δικές μου και ταυτόχρονα από το όνομα μιας πριγκήπισσας, της κόρης του βασιλιά των λιονταριών, κατέληξα με ένα ζβουκ. Αλλά τι να γίνει, το τελευταίο ποστ ίσως ήταν προφητικό, όλα έρχονται και παρέρχονται, και είναι καλό, είναι καλό να γεννιούνται καινούργια πράγματα. Εξάλλου, το ζβουκ είναι το όνομα που μου έδωσε η φίλη μου η Άννα και σημαίνει ήχος στα ρώσικα. Κάτι που το συνδέεις με την αγάπη ενός ανθρώπου δικού σου, δεν έχει τελικά περισσότερη σημασία; Αλλά ακόμη και οι χαζομάρες που έβαλα για τίτλο είναι εγώ. Και όπως μου είπε και η καλή μου η Περσεφόνη, το λάφυρο του ανέμου ήταν, ε το πήρε ο άνεμος. Βέβαια, υπογείως το λάφυρο αλλά και η kiara δεν έχουν φύγει, το παλιό είναι μέρος του καινούργιου κι εγώ δεν έχω αποτελειώσει το διαστημόπλοιό μου.

...not exactly over!;)

υ.γ. Ο Dave μού είπε ότι άρχισε να εμπιστεύεται περισσότερο τα σημάδια από τους ανθρώπους. Ίσως το κάνω κι εγώ αν και αρχικά αντέδρασα με μια φάση του στιλ, "Μα ο άνθρωπος είσαι εσύ.". Όταν όμως μου απάντησε, "Και ποιος σου είπε ότι εμπιστεύομαι τον εαυτό μου;", κατάλαβα πως την είχα πατήσει.

and everything must come and go

2008-09-09T15:19:00.004+03:00

Παρατηρώντας τις γύρω μεταλλαγμένες προτεραιότητες, κατανοείς πως όντως μάτια που δε βλέπονται κάποια στιγμή λησμονιούνται. Θα σε ψάξει μια φορά, δυο, άντε τρεις... μετά θα φύγει. Δεν πιστεύω πια στο "Σε έχω πεθυμήσει". Ξέρω πως όλοι μέσα στο ίδιο τρυπάκι είμαστε και πως αν δε μου δώσεις δε θα σκοτιστώ για το αν θα πάρεις κάτι. Top friends. Σημαίνει αυτό κάτι ουσιαστικό; Θα φύγουν όλοι σιγα-σιγά το ξέρεις γι' αυτό πρέπει να πάρεις τα μέτρα σου. Θα φτιάξεις ρομπότ με συναισθήματα και θα βρεις την ησυχία σου. Είναι και κάποιες απώλειες όμως που σου στοίχισαν περισσότερο. Αλλά οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται και αν εσύ δε δώσεις πραγματικά και χωρίς όρους τον εαυτό σου δεν έχεις να περιμένεις τίποτα, όχι από τον άλλο, από την ίδια τη ζωή. Και αν με παρηγορεί κάτι είναι ότι βοηθώντας έναν τυχαίο είναι σαν να βοηθάς όλους. Προτεραιότητες. Το κεφάλι μου βουίζει από ό,τι έχω να κάνω και δεν έχω ιδέα πώς θα τα προλάβω. Εγώ όμως το επεδίωξα να έρθουν έτσι τα πράγματα. Το πιστεύω πραγματικά ότι αξίζει να χαραμίσεις τον εαυτό σου, πως μόνο έτσι θα τον κερδίσεις, χάνοντάς τον.

σημ. Φτάνει πια όνειρα, χρειάζονται στόχοι.

''memory is the traces of tears"

2008-08-31T16:42:00.004+03:00

Όταν τα βρίσκεις σκούρα και όλα φαίνονται βουνό είναι η στιγμή που κινδυνεύεις πιο πολύ να πέσεις σε όλα όσα με κόπο είχες παρατήσει; Δεν μπορώ να είμαι σίγουρη όμως, αλήθεια, θα ήθελα να ήμουνα σε ένα ακόμη μακρινό ταξίδι. Δε χορταίνω τις εικόνες. Στα ταξίδια που πηγαίνω μόνη ποτέ δεν επισκέπτομαι πολλά μέρη γιατί μετά τα σημάδια της μνήμης είναι πολύ ελαφριά, τα μέρη που βλέπεις δε μένουν μέσα σου. Στα ταξίδια που κάνω μόνη πάντα ακούω μουσική. Συνειδητοποιώ, πια, πως η μουσική, είναι ίσως, το μόνο είδος τέχνης το οποίο, επιδέχεται τόσης επανάληψης χωρίς να φθείρεται επί της ουσίας ούτε στο ελάχιστο. Παρόλα αυτά, είμαι εδώ και μπορώ πλέον να ταξιδέψω μόνο μέσω της μουσικής. Είναι περίεργο, η πιο έντονη εικόνα μέσα μου από τον τόπο της ειρήνης, μετά το ναό της Αναστάσεως και τον τάφο της Παναγίας στη Γεθσημανή είναι τα στενά δρομάκια εντός των τειχών με τις περίεργες μουσικές, τις μυρωδιές και τους ανθρώπους που κυνηγάνε και το τελευταίο εύρο. Μου λείπει η γέφυρα στο Πόρτο Λάγος...

Ψιθυρίζοντας μέσα σε αυτή την τρύπα τον τελευταίο καιρό αισθανόμουν ότι έλειπε κάτι, ήταν το χέρι σου μέσα στο δικό μου να εκρήγνυται στους ουρανούς. Όχι, δεν υπάρχει λόγος να σκεπάσω ο,τιδήποτε με λάσπη.

Υ.Γ. Ίσως υπάρχουν κάποια μέρη που δεν πρέπει να τα δούμε ποτέ. Είναι εκείνα που για να σου επιτρέψουν να τα δεις χρειάζεται είτε να δείξεις, είτε να κρύψεις την ταυτότητά σου.

παρεμβολή περίεργης υφής

2008-08-24T14:22:00.002+03:00

Ψηλός, με ωραία μακριά καστανά μαλλιά. Όταν τα άφησε κάτω παρατήρησα τις υπέροχες μπούκλες του. Δεν πρόσεξα τα μάτια του αλλά το δέρμα του ήταν λευκό και τα μάγουλά του ροδαλά. Μου άρεσε η χροιά της φωνής του, καθώς και η περίεργη προφορά του. Είχε κάτι το απίστευτα γλυκό και έντιμο. Επίσης, δε θα τον ξαναδώ ποτέ.

:)

Σαν χτες...

2008-08-15T15:30:00.005+03:00

1974: Δεύτερη φάση τουρκικής εισβολής στην Κύπρο
2005: Αεροπορικό δυστύχημα της Helios

Θυμάται κάνεις; Εννοώ, πραγματικά θυμάται;
Εγώ ξέχασα. Συγγνώμη. Όμως, ακόμη πονάει πολύ, και περισσότερο το πρώτο, γιατί σηματοδότησε την αρχή μιας προδομένης, ψεύτικης ζωής. Δε με νοιάζει η γη, τα χτίσματα, τα χρήματα, αν και ενείχαν και ενέχουν και αυτά τον κόπο και την αγάπη ενός λαού, όποιος κι αν είναι αυτός. Με νοιάζει η προδοσία, η προδοσία που ποτέ δεν έπαψε μέσα σε αυτό τον παγκόσμιο χάρτη. Δε νεφελοβατώ, ξέρω πως το νησάκι μου δεν είναι το κέντρο του κόσμου, είναι όμως η άτιμη η θέση του καλή, ή τουλάχιστον έτσι λένε οι γεωστρατηγοί μας. Αλλά μην ανησυχείτε, ούτε η βροχή δε μας καταδέχεται πια σε αυτό τον τόπο που τον καταραζόμαστε εμείς οι ίδιοι κάθε χρόνο, ξανά και ξανά και θα μείνει έρημος ο άνθρωπος, έρημος και ο τόπος να τον κάνετε ό,τι θέλετε. Και εντάξει, εγώ λίγα χρόνια θα είμαι εδώ, αλλά τα δέντρα, τα δέντρα που είναι εδώ αιώνες και εσείς τα καίτε... δε φοβάστε τη θεομηνία; Όταν όλα καταστραφούν εδώ πάνω από τις ειρηνικές δυνάμεις και δε μείνει τίποτα, εμείς οι ίδιοι θα βυθίσουμε το νησί μας, θα το θάψουμε ξανά κάτω από τη θάλασσα μαζί με όλες τις πίκρες της πλουσιοπάροχης ζωής μας. Και τι που τον είχαν ξαναπάρει τον Πενταδάχτυλο πίσω τρείς φορές; Αφού ήταν όλα προδωμένα, δεν στάληκαν ποτέ επικουρικές δυνάμεις. Όμως δεν ανησυχώ, ο Πενταδάχτυλος θα τους αποσείσει, όχι τους Τούρκους αλλά τον κάθε προδότη, ένα ένα... ο Πενταδάχτυλος που έχει ο κάθε ένας μας μέσα του. Και τι που δε γνώρισα ποτέ το λιμάνι της Κερύνειας, το αγάπησα περισσότερο από αυτούς που έφαγαν ψάρι αγναντεύοντάς το... Μα αναρωτιέμαι, δεν άκουσαν το κλάμα των κυμάτων, δεν τρόμαξαν από τη σιωπή των καμπάνων, δεν έφριξαν από την αθλιότητα των τελευταίων εγκλωβισμένων; Δεν ήταν ποτέ πρόβλημα συμβίωσης, μας κορόιδεψαν, έφτιαξαν και τώρα ξαναφτιάχνουν συντάγματα για να μας διαλύσουν. Όμως δεν έπεσαν όλοι, δεν έπεσαν όλα τα φρούρια: υπάρχουν άνθρωποι ακόμη που δε ξεπουλάνε τη γη τους, που έχουν το θάρρος να πούνε: "Αυτό το χώμα δεν είναι δικό μου, είναι των γονιών μου που έφυγαν, των παιδιών μου που θα 'ρθουν και εγώ το διαχειρίζομαι απλά για λίγα χρόνια.". Μην ξεπουλάτε τον τόπο σας, τον εαυτό σας ξεπουλάτε, αφήνετε το σπίτι σας ξεκλείδωτο και νομίζετε πως ο φονιάς θα μας λυπηθεί. Όμως οι φονιάδες, δηλαδή οι αιμοδιψείς ούτω καλούμενοι ηγέτες, δεν έχουν πατρίδα, μετρούν τα πάντα σε χρυσό, είναι αυτοί που πούλησαν την ψυχή και το λαό τους στο διάβολο... νομίζουν. Μα οι πρώτοι, έσονται έσχατοι κι εγώ θα κρατήσω τη ψυχή μου δική μου.

Ο Θεός μαζί μας κι η Παναγία σκέπη μας. Αμήν.

"...και ο φόβος τρομάζει..."

2008-08-10T10:50:00.002+03:00

Μια από τις πολλές παροιμίες που έλεγε η γιαγιά μου ήταν: "Αλί τον δέρνουν εκατόν, αλί τον δέρνει ο νους του.".

Η αστάθεια ως σταθερά. Ένα πέπλο γύρω από 'μένα που με καθιστά αθίγγανη, αδύναμη να δημιουργήσω συνδέσμους. Ό,τι με αγγίζει το απομυζώ, καταδικασμένη σε μια υπερκινητικότητα που με μεταθέτει σε πολλαπλά σημεία του σύμπαντος εξαντλώντας με τελειωτικά. Απέχει το μίσος από την αγάπη; Το αυτομίσος προϋποτίθέται αυτής; Εμπαθής και γι' αυτό ευπαθής. Αλίμονο, αν δε σπάσεις όλα τα δήθεν πολύτιμα και εύθραυστα δε θα βρεις ποτέ το άσπαστο διαμάντι μέσα σου. Μην κοιτάς, περίλυπα, τα δάκρυά μου, καθρέφτη. Δε σημαίνουν τίποτα, ούτε μια μικρή καμπάνα. Μα κάθε βράδυ θα προσεύχομαι να μου φανερωθεί η αγάπη Του.

Quaerens me sedisti lassus...*

2008-07-27T21:36:00.006+03:00

Αγαπημένο κατασκηνωτικό ημερολόγιο,

κατάφερα να ανοίξω μια πόρτα που χρόνια προσπαθούσα να κοιτάξω μέσα από την κλειδαρότρυπά της. Το δωμάτιο έμοιαζε να είναι ακριβώς όπως το περίμενα, όμως είχα κάνει λάθος.

Πήρα το γυάλινο δοχείο που κρατούσα στα χέρια μου και σε μια -η πολλές- στιγμή απώλειας της ψυχραιμίας μου, το πέταξα με θυμό στο πάτωμα... και έγιναν όλα γυαλιά καρφιά. Ένας γυάλινος τοίχος άρχισε να μεγαλώνει, μεγαλώνοντας την απελπισία μέσα μου.

Κάποια θρύψαλα είχαν απομείνει κι εγώ ζαλισμένη από το ανύπαρκτο αλκοόλ τα πάτησα με γυμνά πόδια όμως δε μάτωσα, ούτε πόνεσα. Λαδομπογιές χύθηκαν μαζί με ακρυλικές και άρχισαν να φτιάχνουν σχέδια και εικόνες στο γυάλινο τοίχο. Εγώ έμεινα να κοιτάω εκστατική και δεν πίστευα τη χαρά που με είχε περιβάλει.

Μια σταγόνα μαύρης μπογιάς πετάχτηκε μέσα στο μάτι μου και όλα θόλωσαν. Βάφτηκαν τα μάτια μου μαύρα, μαζί και τα δάκρυά μου. Δεν υπήρχε κάτι άλλο να σπάσω γι' αυτό χτυπούσα με δύναμη να να μου ανοίξουν να βγω έξω, μέχρι που σωριάστηκα.

Όταν ξύπνησα το δωμάτιο δεν υπήρχε, δεν είχε υπάρξει ποτέ. Κοίταξα πάνω και είδα ένα ανθισμένο ουρανό να περιτριγυρίζεται από σκοτεινούς πολυελαίους. Τα αστέρια άπειρα, κρέμονταν από αόρατες κλωστές και τα πεύκα σχεδόν ακουμπούσαν... Τότε είδα απέναντί μου το σταυρό και θυμήθηκα πως, "η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει".

*Ζητώντας με κάθησες κουρασμένος...

να σε...

2008-07-10T00:38:00.005+03:00

Γέρνω ξανά από τη μοναξιά και δίνομαι σε μια μουσική που δεν πιστεύα ποτέ πως θα αγαπούσα... Εγώ πιο πολύ είχα αγαπήσει τις κρυστάλλινες μελωδίες της κλασικής εποχής που τόσο μικρή είχα μάθει να παίζω έστω και αδέξια. Επιδίδομαι σε κάτι που κανόνικα δεν έχω την πολυτέλεια, να είμαι ρομαντική σε ένα κόσμο απόλυτα κυνικό, ο οποίος επιτρέπει το ρομαντισμό μόνο στους πολύ ευλογημένους. (Τι ειρωνεία, οι άνθρωποι αντί να ευλογούν τους άτυχους και να φέρνουν τα πράγματα σε μια ισορροπία, ευλογούν αυτούς που είχαν ήδη χάρη, διογκώνοντας τις αποστάσεις... ) Δεν είναι γραφτό μου όμως να κερδίσω ούτε μια πρώτη εντύπωση κάτι που σημαίνει πως η ασίγαστη αλαζονεία μου κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να σωπάσει. Κι ίσως αυτό να είναι η σωτηρία μου. Θυμάμαι εκείνη τη μέρα που δεν έκρυψα το πρόσωπό μου, κι ήταν αλήθεια τόσο, τόσο... όμως όλες τις υπόλοιπες μέρες της ζωής μου περιορίζομαι στο να θάβομαι μέσα μου αρνούμενη να με δεχτώ και να συγκοινωνήσω μαζί μου, δοσμένη σε ένα σύμπλεγμα τόσο όμορφα και περίτεχνα κεντημένο.

Χρειάζομαι να με καρφώσουν στον τοίχο και να μου βγάλουν τα μάτια για να μη βλέπω. Κι ίσως τότε δω...