10.7.18

Τα κεκτημένα

Βασική αρχή του συμπεριφορισμού:

Ό,τι το άτομο θεωρεί δεδομένο προνόμιο, δεν αποτελεί κίνητρο. Η δε απομάκρυνσή του αποτελεί αντικίνητρο.

Όλοι έχουμε τη ψευδαίσθηση του κεκτημένου και του δεδομένου με διαφορετικούς τρόπους. Κάποιοι δεν υπήρξαν ποτέ πραγματικά άρρωστοι, άλλοι δε γνώρισαν ποτέ φτώχια, μερικοί δεν έζησαν ποτέ την αποτυχία και λίγους, ελάχιστους δεν τους άγγιξε ποτέ η απόρριψη.

Τη μετοχή παρακειμένου κεκτημένος -η -ο δεν τη μάθαμε στο σχολείο αλλά από τις ειδήσεις των 8:30. Την ακούσαμε από τα στόματα των λεγόμενων συνδικαλιστών -Συνδικαλιστής: Αυτή κι αν είναι δύσκολη λέξη.- των οποίων τα λόγια βρίσκω ομολογώ πιο δυσνόητα από στίχους του Σεφέρη. Ίσως γιατί πάντα ένας ποιητής προσπαθεί κάτι να πει. Ενώ ο περίφημος συνδικαλιστής πάντοτε προσπαθεί κάτι... να μην πει. Και αυτό το κάτι είναι συγκεκριμένο στην κάθε περίπτωση. Πολύ δύσκολη δουλειά, άλλοι να σε πληρώνουν, και για άλλους εσύ στην πραγματικότητα να δουλεύεις. Λάθος: γιατί οι συνδικαλιστές στην εκπαίδευση σε αυτό το νησί πληρώνονται και από το κράτος και από εμάς τους συναδέλφους τους... Συγκλονιστικό. Και βέβαια δεν αξίζει τίποτα λιγότερο στους θεματοφύλακες των... κεκτημένων μας.

Ως επαγγελματίας, ανήκω στη γενιά των μιλένιαλς που δεν είχε ποτέ κεκτημένα. Βρίσκονταν και βρίσκονται όλα πάντοτε στον αέρα. Έμαθα να ζω τη στιγμή, ενίοτε και να τη διασκεδάζω. Δεν έλειψαν τα βράδια που έβρεξα το μαξιλάρι μου, μη γνωρίζοντας αν θα έχω δουλειά από Δευτέρας.

Δέκα χρόνια μετά βρίσκομαι στο τρομακτικό κατώφλι της μονιμοποίησης που δεν τη θέλω αλλά τη χρειάζομαι, που δεν ξέρω αν θα έρθει, που κατά βάθος γνωρίζω ότι δεν πρέπει να υπερασπιστώ. Γιατί το μόνο που οφείλω να προστατεύσω ως πρεσβευτής της γνώσης, δεν είναι το μικροσυμφέρον μου, αλλά η αλήθεια.

Είμαι τόσο αφελής που ακόμη προσπαθώ να κατανοήσω πώς γίνεται ο μέσος όρος ωρών διδασκαλίας των εκπαιδευτικών στην πατρίδα μου να είναι 400 - 450 ώρες ενώ εγώ εργάζομαι 750 - 800 ώρες. Μεγάλη παγίδα οι μέσοι όροι... Παλεύω να αντιληφθώ πως γίνεται η μείωση περιόδων διδασκαλίας με τα χρόνια υπηρεσίας να συνοδεύεται από αύξηση εξωδιδακτικών καθηκόντων όταν όλοι αναλαμβάνουμε τις ίδιες υποχρεώσεις στην αρχή του σχολικού έτους. Και είναι ή δεν είναι απαραίτητες οι μειώσεις αφού οι έχοντες θα τις κρατήσουν ενώ οι επόμενοι δε θα τις γευτούν ποτέ;

Κι εγώ να πρέπει να συμπαραταχθώ με αυτούς τους ανθρώπους γιατί τα συμφέροντά μας δήθεν ευθυγραμμίζονται, γιατί αν χάσουν αυτοί τα προνόμιά τους, θα μειωθούν οι ανάγκες και η πολιτεία δε θα με χρειαστεί τον επόμενο Σεπτέμβρη. Η λογική μου με νουθετεί αλλά η ψυχή μου οργίζεται.

Βαρετές λεπτομέρειες όλα αυτά μπροστά στην αλήθεια έτσι όπως μου τη δίδαξε ο Ντοστογιέφσκι με το στόμα του πρίγκιπα Μίσκιν: Στα παιδιά οφείλεις την αλήθεια, τόσο απλά. Έξι χρόνια παιδαγωγικής και ψυχολογίας δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν τη σύγχισή μου, με έσωσε εν τέλει η λογοτεχνία. Από τότε, είμαι αθεράπευτα ειλικρινής με τους μαθητές μου, το ναι μου είναι ναι, και το όχι μου όχι. Και το μπράβο μου δεν είναι ψευτιά ξεσηκωμένη από αμερικανικό εγχειρίδιο αλλά αυθεντικός ενθουσιασμός.

Έχω χάσει τον ενθουσιασμό μου... πασκίζω να επιβιώσω τις 800 μου ώρες χωρίς παράπλευρες απώλειες και το καλοκαίρι μού φαίνεται τρομακτικά μικρό. Η υποκρισία του συνδικαλισμού με σκοτώνει αλλά πρέπει να συρθώ έξω από την τρύπα μέσα στην οποία με χώνουν. Η αγάπη για το παιδί και η αναζήτηση της γνώσης δεν μπορούν να μετατραπούν σε κεκτημένα κανενός, είναι τα πραγματικά κίνητρα για υπηρεσία της παιδείας απέναντι στον εξανδραποδισμό στον οποίο μας οδηγεί ο ιστός της εκπαίδευσης και οι αυλοκόλακές της.

1 comments:

casper είπε...

το πρόβλημα (ένα από τα χιλιάδες βασικά) δεν είναι τα δεδομένα προνόμια αλλά το γεγονός οτι πολλοί παλιοί θεωρούν τα δεδομένα προνόμια κεκτημένα, οτι κόπιασαν για αυτά και τους αξίζουν, απλά και μόνο γιατί συμπλήρωσαν χρόνια υπηρεσίας.
"Είμαι καλός καθηγητής, είμαι 20 χρόνια στην εκπαίδευση" μου κορδώθηκε κάποιος κάποτε.
"Δεν είναι και κανένα κατόρθωμα στο δημόσιο", του απάντησα και θίχτηκε.