14.6.18

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα

Μου πήρε πολλά χρόνια να καταλάβω ότι ήμουνα εγώ. Άναβα το ένα σπίρτο πίσω από το άλλο κι έβλεπα την αγάπη και την ευτυχία να ανθίζουν μπροστά στα μάτια μου. Ξόδεψα το κάθε δευτερόλεπτο πιστεύοντας ότι ήμουν η Τερέζα, μα δεν ήταν αλήθεια, ήμουν, είμαι κάποια άλλη. Η Τερέζα κράτησε με υπομονή το χέρι της μέχρι που το έβαλε μες στις παλάμες του ο Τομάς. Η ιώβειος υπομονή της απέδωσε και η ζωή την άμειψε με τον έρωτα της ζωής της έστω και στο τέλος.

Ενώ εγώ τι περίμενα, ένα πουκάμισο αδειανό... λινό, ακριβό, αλλά αδειανό. Η φαντασία μου δε με πήγε μακριά, με κράτησε εδώ• γιατί το μόνο που θέλησα πραγματικά ποτέ ήταν ένα χάδι του, ένα διαπεραστικό του βλέμμα, το χέρι του να κρατάει το δικό μου. Ατελείωτα τα καμένα σπίρτα, μου χάρισαν ό,τι μου αρνήθηκε η πραγματικότητα.

Μα ίσως να μπορούσα να ήμουν η Τερέζα αλλά να μη θέλω. Εξάλλου είμαστε και οι δύο πολύ έντιμοι για να ενδυθούμε ήρωες του Κούντερα. Εγώ δεν μπορώ να περιμένω χωρίς να μου το ζητήσεις κι εσύ με αγαπάς υπερβολικά για να μου ζητήσεις να περιμένω.

Δεν είμαι ούτε το ανώνυμο πονεμένο κοριτσάκι του Άντερσεν. Δεν είμαι καμία από τις ηρωίδες που αγάπησα. Είμαι εγώ και πρέπει να σταματήσω να με φοβάμαι. Είμαι εγώ.

2 comments:

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

"δεν είμαι καμιά από τις ηρωίδες που αγάπησα"...
Πόσο φοβερό συμπέρασμα.
Ούτε εγώ είμαι.
Καμία ολόκληρη.
Είμαστε ίσως κομμάτια από πολλές :)

zVyk είπε...

Οδυνηρό το συμπέρασμα... Μου έλειψες... Μου λείπεις⚘