20.5.18

Δίνη

Υπάρχω σε μία παρένθεση στην τελευταία υποσημείωση του επίμετρου που κανείς ποτέ δε θα διαβάσει. Κρατάω το χέρι στα δάκρυά μου που τους απαγορεύεται να κυλήσουν και χαμογελάω χλωμά. Μέσα μου ένας χείμαρρος γίνεται ρυάκι ενώ η ρημαγμένη γη μου τον καταπίνει. Με περιβάλλει μια πράσινη ανεμελιά χωρίς να με αγγίζει. Και ο κόμπος στον λαιμό κατεβαίνει στην καρδιά που παλεύει να χτυπήσει. Δε θα γνωρίσουν όλοι οι άνθρωποι τη χαρά, κάποιοι μονάχα θα την ονειρευτούν. Ίσως να 'ναι κι αυτό κάτι.