14.4.18

Το επι-κοινωνείν

Δε θα ξεπεράσω ποτέ την απώλεια του απαρέμφατου, θα με κάνει πάντα να αισθάνομαι λίγη απέναντι σε ό,τι μου κληροδοτήθηκε. Η εκφραστική φαρέτρα του ομιλητή της ελληνικής, απέμεινε αμετάκλιτα ενδεής, κι ας επιμένουμε ενίοτε στον γραπτό λόγο να καταφεύγουμε σε πιο λόγιες προσεγγίσεις. Η αλήθεια, η απουσία της λήθης, αποκαλύπτεται εκεί που συναντιέται και ομιλεί ο καθημερινός άνθρωπος, στη στάση του λεωφορείου, στη Βαρβάκειο, στου Ψειρή αλλά και στο Ντεζιρέ: το απαρέμφατο μάς έχει πια εγκαταλείψει... και η αγάπη δε θα μπορέσει ποτέ να αντικαταστήσει πραγματικά το αγαπάν.

Υπεκφεύγω και καταφεύγω ως αν ατάλαντη Δημουλά στη γραμματική. Δεν το κάνω επίτηδες. Και κοιτάζω με αγωνία δύο λέξεις, τη μειονεξία, και τη μοναξιά. Είναι άδικο, ξέρεις, να μοιάζουν τόσο. Είναι άδικο να αισθάνεσαι πέραν από μόνος και μείων, ή χειρότερα, μειωτέος. Σταμάτησαν να μοιάζουν οι λέξεις, κι αυτό είναι κάτι. Ίσως δεν πρέπει να αισθάνομαι τόση μειονεξία που δεν μπόρεσα να αποτινάξω από πάνω μου τη μοναξιά. Ίσως δεν πρέπει να νιώθω τόσο ανόητη που τόσο εύκολα άφησα την πόρτα του καταφύγιού μου ανοιχτή...

Καληνύχτα Κεμάλ. Αυτόν τον κόσμο δε θα τον καταλάβω ποτέ. Καληνύχτα.