11.2.18

Το πέρας της πρώτης νιότης

Αποχωρεί, σαν μια μικρή φευγαλέα σπίθα. Αμυδρές η μνήμες αλλά ο πόνος, βουτηγμένος στην απέλπιδη πίστη, διαπεραστικός. Κανείς τελικά δεν μπορεί να μαντέψει τι κρύβεται πίσω από την κάθε στροφή... θέα που σου κόβει την ανάσα ή ιλιγγιώδης ταχύτητα που θα σου κόψει το νήμα της ζωής.

Η πίκρα χρωματίζει το αίμα στις φλέβες κίτρινο και σκοτώνει σταλια-σταλιά. Χάθηκε η εμπιστοσύνη στο αύριο, η πεποίθηση ότι η αγάπη περιμένει και οι καρδιές των αδικημένων και των αδικοχαμένων θα λυτρωθούν.

Το ψωμί και το τυρί δεν υπάρχουν πια πάνω στα τραπέζια των ανθρώπων, όχι γιατί δεν έχουν χρήματα αλλά χρόνο. Πού πάει ο χρόνος, πού κυλάει και αμετάκλητα χύνεται; Ποτίζει την απελπισία ή εργάζεται την αρετή;

Δε θα εκπληρωθούν ποτέ όλες οι ευχές, ούτε και όλες οι υποσχέσεις. Θα εγκύψουμε μέσα στην ψυχή και θα βρούμε την ευτυχία μέσα στη δυστυχία πριν κληθούμε να πούμε το στερνό αντίο.