30.12.17

Θα βρούμε τουλάχιστον το βυθό της αβύσσου;

Όταν ο Tyler Durden γεννήθηκε μέσα από τη φαντασία ενός ταλαίπωρου άυπνου ανθρωπάκου με σκοπό να τον θεραπεύσει από την καταναλωτική του νοσηρότητα μέσα από την πρωτοφανή οδό μιας καθαρτικής ή μη βίας, αμφιβάλλω αν μπορούσε να φανταστεί πόσο βαθύτερα ακόμη θα εισχωρούσε η αρρώστια αυτή μέσα στην ψυχή μας...

Έχουμε μετατρέψει τα πάντα σε προϊόντα, ακόμη και τις εμπειρίες, ειδικά τις εμπειρίες. Τις επισκεπτόμαστε αντί να τις ζούμε, τις απαθανατίζουμε κι ύστερα όμορφα τις συγυρίζουμε στις πολύτιμες φατσοσελιδούλες μας.

Αλλά και αν ακόμη ξεφύγουμε από τα νύχια των κοινωνικών δικτύων υποφέρουμε από απόλυτα σενάρια του τι αποτελεί εμπειρία, τα οποία συγγράφονται για εμάς αλλά χωρίς εμάς. Μας εξηγούν ποια ταινία πρέπει να δούμε, ποιο θέατρο, συναυλία, σε ποια μπουζούκια πρέπει να πάμε και ποιο φαγητό σε ποιο εστιατόριο επιβάλλεται να δοκιμάσουμε. Και το χειρότερο, ντύνονται ύπουλα το ένδυμα της εισήγησης ενώ εμείς γεμίζουμε τύψεις αν δε συμμορφωθούμε νομίζοντας τη ζωή, πια, ως το άθροισμα υπαγορευμένων εμπειριών.

Καταναλώνουμε τη ματαιοδοξία δυστυχισμένων ανθρώπων και των άδειο διανοητισμό έχοντας μάθει να τα προτιμάμε από την ομορφιά της τέχνης και την αλήθεια της πνευματικότητας. Έχουμε ξεχάσει ή ίσως δε μάθαμε ποτέ πώς είναι να γεμίζεις και όχι αδιάκοπα να αδειάζεις.

Η ζωή προσπαθεί να μας κρατήσει κοντά της δίνοντάς μας οξυγόνο με το ζόρι όταν για λίγο ξεχνιόμαστε και ρίχνουμε τις άμυνές μας. Υπάρχει το νόημα, προορισμένο μόνο για όσους έντιμα το αναζητήσουν, όσους υπερβούν την πλεονεξία τους, πετάξουν τους παραμορφωτικούς καθρέφτες και αναζητήσουν το βίωμα εκεί που βρίσκεται, στην αειθαλή Άμπελο.