29.9.17

Σε κάποια θάλασσα...

Ήθελα στη ζωή μονάχα να παίζω αμάδες κι εκείνη με τιμώρησε αιώνια να τους διδάσκω αφαιρώντας από το παιχνίδι κάθε σταγόνα απόλαυσης.

Ατενίζω κάποτε από το μπαλκόνι τη γραμμή του ορίζοντα που ενώνει τα δύο αγαπημένα μου γαλάζια. Και ακριβώς, σε εκείνη τη στιγμή γελιέμαι, νομίζω πως βλέπω το όνειρό μου να ξεκουράζεται. Μα είναι μονάχα η ιδέα του, μια οφθαλμαπάτη.

Με εγκατέλειψαν και το όνειρο και η πραγματικότητα. Ζω στο ανάμεσό τους σαν ένα τεράστιο ραγισμένο αυγό πάνω στο σινικό τείχος.

Και τι δε θα έδινα για μια επίσκεψη της αγάπης;