20.5.17

Good Morning Heartache

Δοκιμάζω τη βραχνιασμένη μου φωνή, όπως κάθε πρωί. Προσπαθώ εις μάτην να παρηγορηθώ και να αποτινάξω από πάνω μου τις αποτυχίες και τη Μοναξιά. Εξηγώ στην Αλήθεια ότι δε μου αρέσουν οι επισκέψεις της κάθε Παρασκευή βράδυ αλλά με αγνοεί επιδεικτικά μαζί με την Ανεπάρκεια με την οποία έχουν τελευταία γίνει κολλητές.
Είναι τόσα λίγα αυτά που έχω να πω μα μιλώ ακατάπαυστα, με στόμφο και αυταρέσκεια. Τώρα γράφω για τα συναισθήματα πίσω από το φτιασιδωμένο μου γέλιο, ταπεινωμένα, χωρίς έμπνευση, εν τη απουσία της Ζωής που δε θα μάθω ποτέ πώς να αγαπώ.