18.2.17

Ορνιθοσκαλίσματα παρά τη θάλασσα

Τα μάτια του έλαμψαν για λίγο, πίστεψε πως μπορούσε να τα καταφέρει. Η δασκάλα συνέχιζε να μιλάει σε άγνωστα ελληνικά. Ξάφνου άκουσε το όνομά του:
-Άγγελε, τι κάνεις εκεί;
-Προσπαθώ να κλείσω το παγούρι μου κυρία. (Άλλο ένα αποτυχημένο εγχείρημα.)
-Άσε το κάτω αμέσως, του απάντησε άπονα, δεν είναι ώρα τώρα για αυτά! Πρόσεχε στο μάθημα!

Δεν ήταν άπονη η δασκάλα, μα αδαής στην πραγματικότητα. Όχι, όχι αδαής, ξεροκέφαλη! Ναι, αυτό ακριβώς. Αγαπούσε όλα τα παιδιά για αυτό που ήταν, έλεγε, ενώ ταυτόχρονα πάσκιζε να τα κάνει σαν τα μούτρα της. Σάμπως κι η ευτυχία μετριέται σε προπαίδειες και αντωνυμίες.

Υπέφεραν όλοι, εκεί στη λυώμενη αίθουσα του υποτυπώδους σχολείου στο μικρότερο χωριό του νησιού. Υπέφερε η δασκάλα, εκ πρωτευούσης ορμώμενη, που δεν κατάφερνε με τίποτα να βρει ποιο ήτανε επιτέλους το μηδέν για να ξεκινήσει από εκεί. Υπέφεραν και τα παιδιά, που εκεί που ήταν μαθημένα με δασκάλους κηπουρούς και με μοναδικό τους πρόβλημα το παιχνίδι του διαλείμματος, εμφανίστηκε μια τρελή από το πουθενά και τους φώναζε με το παραμικρό.

Τους φώναζε γιατί έπρεπε να γράφουν δίπλα από το περιθώριο στο τετράδιο, γιατί έπρεπε λέει να μελετάνε καθημερινά, όλα τα μαθήματά τους. Μάθανε και μια καινούργια λέξη, αστερίσκος. Ήταν όλες της οι λέξεις, βέβαια, καινούργιες, αλλά μονάχα αυτή ήταν σημαντική, ο αστερίσκος. Και όταν μάζευε ένα παιδί δέκα κάνοντας καλές πράξεις όπως το να κλίνει το σφουγγαρίζω ή να λέει την προπαίδεια του 3 θα έπαιρνε κάποιο δώρο. Κανείς δεν ήξερε τι ήταν ο αστερίσκος και κανείς δε ρώτησε. Μέχρι που μια μέρα ανακάλυψαν πως είναι το αστεράκι.

Ο Άγγελος, όμως, πώς θα μάζευε τους περίφημους αστερίσκους; Δεν είχε κανένα κρυμμένο ταλέντο, όπως συμβαίνει στα παραμύθια. Η κυρία Σοφία δε χαριζόταν, όχι πως δεν ήθελε αλλά γιατί δεν ήξερε πώς. Και τώρα πάλι του φώναζε:
-Τι είναι αυτή η λίμνη κάτω απ' την καρέκλα σου; Μόνο την ώρα του μαθήματος σε ενδιαφέρει να κλείσεις το παγούρι σου; Τι έκανες όλο το διάλειμμα;
Ο Άγγελος δεν απάντησε, μονάχα ευχαρίστησε το Θεό που μαζί με τα σχολεία έφτιαξε και τα διαλείμματα και Του υποσχέθηκε πως δεν επρόκειτο ποτέ να τα σπαταλήσει σε κλεισίματα παγουριών.

Συνεχίζεται...

1 comments:

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

Πόσο τρυφερό και μελαγχολικό.
Πόσο κιάρα :)
Χαίρομαι που συνεχίζεται!

Φιλιά :)