4.8.16

Πέτρες κι αγκάθια

Είναι τεράστια η απόσταση από τις λέξεις στη συνέπεια κι εγώ τώρα τη διανύω με κόπο. Με φαντάζομαι σαν ηρωίδα του τελευταίου Bourne σκονισμένη και τραυματισμένη αλλά καθ' όλα γοητευτική και όρθια... και λίγο, ελάχιστα νεκρή... ή ίσως μη ζωντανή.

Σε μερικά δευτερόλεπτα μπροστά μου απομένουν μόνο οι μαύροι κύκλοι να με διαπερνούν, να με λερώνουν, να μου θυμίζουν πόσο δύσκολα θα με ξαναβρώ ή έστω θα κλείσω τ' αυτιά μου στις επικριτικές σκέψεις όλων όσοι δεν πίστεψαν.

Με φαντάζομαι ξανά, με βελόνι και κλωστή να φτιάχνω το στρίφωμα της καρδιάς μου.

Καληνύχτα.