4.5.16

Μονάχα ένας τοίχος μας χωρίζει

Συνειδητοποιώ ότι αντλώ μηδαμινή ως μηδενική ευχαρίστηση πια από τους χαρακτήρες του αμερικανικού κινηματογράφου με ελάχιστες εξαιρέσεις. Γιατί εξακολουθώ να αφιερώνω σε αυτόν ώρες από τη ζωή μου; Άγνωστο. Ίσως όλα αυτά τα χαρούμενα μεταμφιεσμένα σε τέλη εκτρώματα να με βοηθούν να αποφεύγω να ζήσω. Τα βασανισμένα τρισδιάστατα πλάσματα του ευρωπαϊκού κόσμου με κοιτάζουν με υπομονή, μου υπενθυμίζουν πως δικαιούμαι να είμαι μπερδεμένη, κάπως βαρετή, με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια, να υποφέρω εξαιτίας της προσωπικής μου άνευ δημιουργικού ενδιαφέροντος τραγωδίας και παρόλα αυτά να εξακολουθώ να είμαι σημαντική γιατί η καμπάνα χτυπάει και για 'μένα. Δεν υπάρχουν τέλη, μόνο τοίχοι που ορθώνονται για λίγο. Ακουμπάμε την πλάτη μας, ισιώνουμε ή καμπουριάζουμε ανάλογα, κι έπειτα όλα αυτοκατεδαφίζονται για να συνεχίσουμε.

Καληνύχτα Κεμάλ.