20.3.16

...we were small but we didn't know it.

Πιάνεται το βλέμμα σου από την ουρά ενός συννέφου, καρφιτσωμένου σε γαλάζιο φόντο, και θυμάσαι το υπέροχο αίσθημα της υπεροχής που πηγάζει από την άγνοια του κινδύνου και της ντροπής... Ο κόσμος είναι δικός σου, τον βλέπεις να υποκλίνεται μπροστά σου, αισθάνεσαι πως όλα είναι εφικτά καθώς σου είναι αδύνατο να φοβηθείς. Μοιάζει κάθε πλάσμα με το γλυφό νερό της θάλασσας μόλις την πλησιάσεις με πόδια γυμνά, που σε βρέχει, σε αγκαλιάζει, σου σβήνει τα βήματά σου. 

Και τι αλήθεια μας σταματά από το να ξαναγίνουμε παιδιά, θαρραλέα σαν κύματα που ορμάνε χωρίς δισταγμό, τι είναι αυτό που μας καθηλώνει σε εαυτούς κατώτερους των ονείρων μας;