20.2.16

Salvation

Ακούω νοερά τις σταγόνες της βροχής να χτυπάνε στο τζάμι ανακατεμένες με τις φωνές των παλιών συμ-μαθητών μου. Φαντάζομαι το χειμώνα που γρήγορα φέτος μας εγκατέλειψε να μου εξηγάει πληγωμένος πόσο άδικα του φερθήκαμε εμείς, οι εραστές του αλμυρού νερού.


Βυθίζομαι ανάμεσα σε νότες. Η μουσική είναι το πλησιέστερο της ύλης στο άυλο, σαν μια σχεδία που μπορεί να μας ταξιδέψει και μέσα από το πιο σκοτεινό, το πιο υγρό τούνελ και να μας πάει σε μέρος φωτεινότερο, εκεί που δεν υπάρχει ούτε λύπη, ούτε στεναγμός αλλά μόνο δροσερό αεράκι και γαλάζιο κύμα. Είμαι σίγουρη πως εκείνη φτερούγισε τελευταία ύστερα από τα δεινά και τα πάθη, μετά κι από την ίδια την ελπίδα, μα η Πανδώρα δεν την είδε, είχε κλείσει με απελπισία τα αυτιά της.