13.11.15

Στο επανιδείν

Κρυμμένοι στα μεταλλικά κουτάκια μας περιδιαβαίνουμε τους κακοφτιαγμένους δρόμους της μικρής ταλαίπωρης μας πόλης. Στο βάθος του ορίζοντα αχνοφαίνεται το τελευταίο φως του ήλιου που μας αποχαιρετά. Στο ύψος του ματιού μια λεπτή λευκή γραμμή προβάλλει αχνά σκίζοντας τον ουρανό που πήρε να σκουραίνει. Είναι το νέο φεγγάρι που γεννιέται. Μια επίφαση ελπίδας απλώνεται πάνω μας, σαν μια ζεστή κουβέρτα που μας σκεπάζει, σαν να μη χρειάστηκε ποτέ να αποχαιρετήσουμε κανέναν. Κι ας ξέρουμε την αλήθεια, πως ο ήλιος πάντα θα φωτίζει μονάχα τη μισή σελήνη και ότι αυτοί που έφυγαν θα 'ναι πάντα περισσότεροι από αυτούς που βρίσκονται εδώ.

Αλλά η πραγματική παρηγοριά του φεγγαριού είναι που κάθε βράδυ μας θυμίζει πως ο ήλιος είναι εκεί, στη θέση του κι ας μοιάζει απών. Και με αυτούς που έφυγαν, θα ξαναανταμώσουμε, στον τόπο της αιώνιας μέρας. Αμήν.