15.9.15

Τομάς

Νιώθω τα όνειρά μου να βουβαίνουν γύρω μου. Με επισκέπτονται πολλές φράσεις και όλες μοιάζουν μεταξύ τους, παλιές, δεν καταφέρνουν να με κάνουν να αισθανθώ καινούργια. Επιμένω, ωστόσο, να χρησιμοποιώ το γ, για να μην ξεχνώ το καινόν έργο που με καλεί η κάθε μέρα να επιτελέσω, για να μην μπορέσω ποτέ να ξεχάσω όλες αυτές τις αποτυχίες που οδήγησαν στο να γνωρίσω την εικόνα του ονείρου μου. Δε μοιάζει, βέβαια, καθόλου με το ίδιο το όνειρο, είναι καλύτερη; Ίσως. Με κάνει να αισθάνομαι ελαφρύτερη και αυτό κάπως πρέπει να μετρά, όπως και όλα εκείνα τα χρόνια που ξόδεψα μαθαίνοντας μουσική. Σιώπησαν τα όνειρά μου κοιτάζοντάς με να αιωρούμαι, λίγο πάνω από το έδαφος, αν πέσω να μην πονέσω πολύ. Θα κρατήσω το χέρι μου, και απόψε.