7.9.15

Το δικό μου.

Ποτέ τόσο η ίδια η αδικία δεν εφέρε τη δυστυχία όσο το αίσθημα αυτής. Πείσαμε τους εαυτό μας -ή ίσως εκείνος μας έπεισε- πως το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να είμαστε. Και τελικά ούτε καν αυτό δεν πετυχαίνουμε. Χωμένοι μέσα στην ψευδαίσθηση ότι η αναπάραστασή μας του κόσμου ταυτίζεται με εκείνον αρνούμαστε το δρόμο που ανοίγεται μπροστά μας, την αναζήτηση της αλήθειας.

Ίσως χρειάζεται κάποια βράδια να συγυρίζουμε προσεκτικά το δικό μας σε ένα από τα ντουλάπια της κουζίνας και να αναλογιζόμαστε το δικό τους. Μπορούμε, τουλάχιστο, να χαμογελάμε λίγο παραπάνω ζώντας τη ζωή που κάποιοι, έφυγαν άδικα προσπαθώντας να την αποκτήσουν. Αμην.

Καληνύχτα Κεμάλ, αλήθεια, μα γιατί να μην αλλάζει ο κόσμος αυτός...