29.8.15

Πάθη και λοιπά ανθρώπινα

Όταν κάποιος έβρισκε φευγαλέα το αδύνατό της σημείο, κλωτσούσε, αυτή είναι η αλήθεια. Κάθε μέρα, ωστόσο, ξυπνούσε με ανανεωμένα τα όνειρά της. Για λίγο φαινόταν να τα πετυχαίνει. Χαιρόταν τότε, γεμίζοντας αυταρέσκεια και ματαιοδοξία. Σύντομα κυλούσε ξανά, και γινόταν ξανά η ίδια, εκείνη που δεν ήθελε να ξέρει. Το βράδυ κοιμόταν βαθιά και το πρωί άνοιγε τα μάτια της με ένα πόνο στο στομάχι, που δεν μπορούσε σε μια νύχτα να χωνέψει όλα της τα λάθη. Χαμογελούσε αχνά στον καθρέφτη κι έλεγε πως θα τα καταφέρει, σήμερα θα τα καταφέρει. Μα το σήμερα γινόταν πάντα χτες. Και ήθελε όλα να τα κοιτάζει σαν ένα απώτερο παρελθόν που δεν μπορούσε να την αγγίξει, που όμως ολοένα γύριζε και την δάγκωνε σαν κακούργο φθονερό φίδι...

Και τούμπαλιν.

2 comments:

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

αχ, αυτή η αίσθηση...

εκεί που λες "εκείνη που δεν ήθελε να ξέρει" διάβασα "που δεν ήξερε να θέλει"...παιχνίδια του μυαλού.

zVyk είπε...

Ενδιαφέροντα παιχνίδια...