20.7.15

αερικό

Ψάχνω την μπαλαρίνα που πίστευα φυλακισμένη στο σώμα μου. Πήγαν χαμένα όλα εκείνα τα χρόνια που περπάτησα στις μύτες των ποδιών μου, από φόβο. Δεν το 'θελα. Ποτέ μου δεν το 'θελα, να ξυπνήσω τους εχθρούς μου. Μα ο εχθρός ποτέ δεν κοιμάται και ο θάνατος μοιάζει πάντα ζωντανός, να καιροφυλακτεί, αδυσώπητο το χαμογελό του, κι εγώ να νιώθω όπως τότε. Άυπνη η καρδιά αλλά δίχως πόνο. Λείπει η επίμονη πεποίθηση πως όλα θα πάνε καλά, και όλο αυτό χωρίς δάκρυα. Δεν ήμουν φτιαγμένη για παραμύθια, χωμένη στην πραγματικότητα, παράλογα να ταξιδεύω μέσα σε άσκημα όνειρα γωνιασμένη στο ξύλινο κελί μου. Με ζαλίζουν τα κεφαλαία γράμματα, παρέα με την περικεφαλαία που νομίζω πως μόνιμα φοράω. Λίγες ώρες... θα τις ενορχηστρώσω άνευ ορχήστρας.

Θα 'θελα πολύ να σου πω, να σου εξηγήσω τι σημαίνει η κάθε μου λέξη, μα θα ήταν φρικτό εκ μέρους μου, θα σου αφαιρούσα κάθε ελπίδα να σκαρφαλώσεις και να αρπαχτεις από έστω μια μου φράση, την πιο ευφάνταστατη, εκείνη που στην πραγματικότητα είναι η μόνη που δεν έχει κανένα αντίκρυσμα στο σκοτισμένο μου κεφάλι.

Ελευθερία. Κύριε. Αμήν.