28.4.15

εγίναμε το λάφυρο του ανέμου

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες
κιθάρες. Ο άνεμος, όταν περνάει,
στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.
Υψώνονται σα δάχτυλα στα χάη,
στην κορυφή τους τ’ άπειρο αντηχάει,
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

Καρυωτάκης και Καρυωτάκης γι' απόψε...


Καληνύκτα Κεμάλ.

2 comments:

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

κιάρα :)

μου λειψες.

πάρε να συγκινηθείς http://to-koritsi-pu-i8ele-polla.blogspot.gr/2008/02/k.html#axzz3YXDpY6AF

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

επίσης αυτό το "hold your star till your hand is burned".

my hand is so burned ρε φίλη, αλλά το κρατάω :)