22.2.15

προ ανατολής

Βήματα, κάθε βήμα ένα συναίσθημα, μια στιγμή συνώνυμη με το άπειρο. Μοιάζουμε οι άνθρωποι, ζούμε όλοι μια μέρα κάθε φορά. Κάποια πρωινά ξυπνάω και λέω να τις ζήσω δυο-δυο, όμως το βράδυ που μετράω τις απώλειές μου, λείπει πάντα μόνο μία. Ποιες ζωές είναι καλύτερες; Οι πιο ευτυχισμένες μάλλον. Και πώς διαλέγουμε την τόλμη από την ανοησία; Καλύτερα το φόβο, φτιάχνει τις καλύτερες ιστορίες. Γιατί αλήθεια, ποια Ισαβέλλα θα θυσίαζε την τέχνη για την ευτυχία; Εγώ, εγώ, κάθε μέρα, ξανά.

Τα ανεκπλήρωτα, που εκπληρώνονται εγκλωβισμένα σε ατέρμονα βρόχο στη φαντασία μας, σαν σπασμένη κασέτα, κάτι όπως τις αγαπημένες μου σκηνές με τον Μπραντ Πιτ. Κανείς όμως, δεν αγοράζει πια κασέτες κι εμείς παρατάμε τα όνειρά μας για μια εξασφάλιση που σύντομα μετατρέπεται σε ξεπερασμένη τεχνολογία.

Μα δεν πειράζει, γιατί η ευτυχία, πάντα θα απεκδύνεται αιφνιδιαστικά μπροστά στα μάτια μας, τα περίτεχνα ρούχα που μάταια της φορέσαμε και θα φανερώνεται γι' αυτό που πραγματικά είναι.

Τι καλά, αύριο θα ξημερώσει ξανά...