24.6.14

μη λυπάσαι

Διαλύομαι ανάμεσα σε ανόητα διλήμματα ενώ κάποιοι άλλοι βαδίζουν αγέρωχα πάνω στο τσιμέντο που πλάκωσε την ψυχή μου... Είμαι μία από αυτούς; Σε άτακτα διαστήματα καίγομαι και επανέρχομαι σε αυτό που προσπαθώ να είμαι. Ποτέ δε θα μπορέσω να διορθώσω λάθη που δεν είναι δικά μου, καμωμένα από ανθρώπους που τα καταλογίζουν ανάμεσα στα επιτεύγματά τους; Για ποιον θα λυπηθείς, για εμένα ή για εκείνους; Για εμένα που ακόμα πονάω κάποια βράδια ή για εκείνους που κοιμούνται ήσυχα τα βράδια; Κι εγώ κοιμάμαι πια, ήσυχα και βαθιά, κάθε νύχτα. Έτσι ξέρω, με βεβαιότητα πια, πως δε χρειάζεται να λυπάσαι για 'μένα, πως ό,τι με λάβωσε ήταν θείο δώρο, μια σκληρή σηματοδότηση όλων των όμορφων που έπονταν της καταστροφής.

Δύο πράγματα προσεύχομαι, την επόμενη φορά που θα σας δω να σας κοιτάξω με αγάπη και να ζήσει. Αμήν.

3 comments:

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

δεν μπορούμε βρε γλυκιά να διορθώνουμε τα λάθη των άλλων.αλλά καμιά φορά μπορούμε να make up for it.δεν είναι το ίδιο, αλλά δεν πειράζει γιατί αυτό κάτι λέει για μας κάτι λέει και γι αυτούς :)

zVyk είπε...

Έβαλα ερωτηματικό εκεί που είχα πρόθεση να βάλω τελεία. Δεν την ένιωσα ακόμη αρκετά φαίνεται... την τελεια...:-)

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

ωωω τώρα είναι even more interesting. τι ωραία που είναι αυτά τα λάθη :)