26.4.14

ανθισμένα ρόδα κι άλλες χαρούμενες εικόνες του μυαλού

Οι πληγές σιγα-σιγά καταχωνιάζονται βαθιά στο συρτάρι, ξένες από ξένα σώματα.

Χαμογελάς στις εξαναγκασμένες φιλίες που δεν άντεξαν και στις παλιές υπάρξεις που όλο και γίνονται πιο καινούργιες. Ακουμπάς τα πρόσωπα που προσπάθησες να αγαπήσεις αλλά σε αποστράφηκαν και σφίγγεις τα χέρια αυτών που νόμισες πως έφυγαν μα που ήταν πάντα εδώ.

Οι θεωρίες μου καταρρέουν και η αγάπη ανέλπιστων και αναπάντεχων ανθρώπων με κατακλύζει.

Γελάμε με τις ίδιες αναμνήσεις, αλληλοκοροϊδευόμαστε σχεδόν χαιρέκακα, διαφωνούμε μέχρι τελικής πτώσης, αγκαλιαζόμαστε σαν να μην πρόκειται να ξαναϊδωθούμε, τσακωνόμαστε γιατί όλοι θέλουμε να πληρώσουμε το λογαριασμό, ζούμε πολλά χιλιόμετρα ο ένας μακριά από τον άλλο, τρώμε γιατί μας αρέσει και όχι γιατί πεινάμε, τραβάμε τη νύχτα μέχρι να την ξεχειλώσουμε, τραγουδάμε Φοίβο και ακούμε Θανάση, παίζουμε παιχνίδια χωρίς αντίπαλες ομάδες, κάνουμε μήνες να μιλήσουμε και όταν συναντηθούμε είναι σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα.