21.1.14

braille

Θυμήθηκα την Άννα, την Άννα μου, εκείνη για που γι' αυτήν γράφτηκαν όλα τα τραγούδια με Άννες ανάμεσα στους στίχους τους, εκείνην που με ονόμασε ηχώ -zvyk- και σημάδεψε τη συνέχεια της ζωής μου, που μου έμαθε τι σημαίνει αγάπη και αφοσίωση, τι σημαίνει δεν ξεχνώ, που μονάχα ήθελε να μάθει να τραγουδάει και να αγαπάει, που με έκανε και εμένα σαν τα μούτρα της. Για χάρη της παράτησα την kiara και έγινα κάποια άλλη, λίγο καλύτερη, λίγο πιο ευάλωτη αλλά και λίγο πιο σιδερένια. Θυμήθηκα την Άννα για να ξεχάσω μιαν άλλη Άννα...

Σε πεθύμησα Άννα μου, και 'σένα και τα γράμματα που είχαν μείνει κάποτε στα αζήτητα. Μου χρωστάς επίσκεψη ξέρεις! Έλα, να κάτσουμε στη βεραντούλα μου παρέα με το γύρο μας, να σου πω για κάποιον που γνώρισα... δεν ξέρω το όνομά του και δε θυμάμαι το πρόσωπό του, μονάχα πως δουλεύει ανάμεσα σε βιβλία και διαβάζει Σαρτρ. Για κάποιον που μου φάνηκε πως για λίγο συναντήθηκε η σκέψη μας και ήταν σαν εκείνα τα περίεργα που για αυτά ο Τάσος μιλάει, μου φάνηκε πως για λίγο έζησα μέσα στο όνειρο που μέσα σε αυτό επαληθεύεται η ζωή, που κι αυτή ένα όνειρο δεν είναι;