3.1.14

εκείνο το καλοκαίρι...

Ακόμα σε θυμάμαι να τραγουδάς τα δεν ξεχνώ, που ξεχάστηκαν... Εσύ εύκολα το ξέχασες φαίνεται... εντάξει, μόνο εσύ ξέρεις. Νόμιζα πως δε θα σταματούσε ποτέ ο πόνος, εκείνο το αβάσταχτο συναίσθημα που τρυπούσε όλο μου το σώμα. Αλλά είχες δίκιο, ήταν για το καλό μου και δεν κράτησε για τόσο πολύ, όχι για όσο νόμιζα. Μα λυπάμαι, για όλες αυτές τις επιλογές που μας σημαδεύουν, που μας καθιστούν αβάσταχτα λίγες και ελαφριές απέναντι στα θέλω μας, στις απαιτήσεις που είχαμε απέναντι στον εαυτό μας.

υ.γ. Περάσαμε ωραία εκείνο το καλοκαίρι, του 2012. Σ' ευχαριστώ.