21.10.13

η ζωή μετά

Στοιχημάτιζα πως δε θα ξεχνούσα μέχρι το πρωί, πως η νύχτα δε θα κατάπινε τις σκέψεις μου... Μακάρι όλα να τα θεράπευε ο ύπνος, να ξυπνούσα δίχως πληγές, χωρίς εγωισμό να με πνίγει, να με κάνει χειρότερη...

Δε διαβάζω Έλληνες και γυναίκες συγγραφείς, ειδικά γυναίκες, είναι αυτοαναφορικές, αυτοβιογραφικές...
Η αλήθεια, αυτοβιογραφικές και κλαψιάρες ενίοτε... συχνότατα γραφικές... μα πάντα δημιουργικές, εύθραυστες αλλά έτοιμες να ορθωθούμε πάνω από τις περιστάσεις. Γράφουμε για να συνεχίσουμε, γράφουμε και για να γίνουμε καλύτερες.

Στάματησε να με πιέζει η ανάγκη, ο εγωισμός με κλωτσάει, η πεποίθηση πως όλο αυτό δε μου άξιζε. Μα μου άξιζε, μου αξίζει να χρωματίσω τη ζωή με δικά μου χρώματα, να μη φοβάμαι, να ζω.