22.9.13

εγκατάλειψις

Πάει πολύς καιρός! Με θυμάσαι; Ήμουν πάντα εδώ... Πέρασα μέσα από τυφώνες και καταιγίδες και τώρα μπορώ να με δω ξανά, όχι στα μάτια ακόμα. Αγαπήθηκα, μισήθηκα και είπα πως θα πάψω να κλαίω. Εντάξει, είμαι κάπως σκουριασμένη, τόσα ποτάμια πέρασαν από πάνω μου και με συνέθλιψαν από την τελευταία φορά που άκουσα τη φωνή μου... μα θα βρω το δρόμο, δε γίνεται αλλιώς. Μη φύγεις... ή μάλλον έλα πίσω, σε περιμένω.

3 comments:

Φανή είπε...

σε περιμεναμε.. :)

zVyk είπε...

Παρουσίες που δεν τις υπολογίζεις... με συγκίνησες!:)

Areth είπε...

@->-