5.4.13

ανάδυσις

Τσαλακωμένες αξιοπρέπειες και εγωισμοί, ριγμένα όλα σε πατώματα ψυχών που τα ΄χουν χαμένα. Το παιχνίδι χάθηκε όταν υποθηκεύσαμε τις αρετές μας για λίγες ψωροδεκάρες. Είχαμε πιστέψει πως μετά το πρώτο εκατομμύριο θα τις παίρναμε πίσω, ότι αφού θα γινόμασταν πλούσιοι άνθρωποι μετά εύκολα θα γινόμασταν και φιλ-άνθρωποι. Στο εκατομμύριο δε φτάσανε ποτέ τα χρήματά μας, παρά μόνο τα χρωστούμενα και τα λάθη μας. Έτσι κι αλλιώς οι αρετές ήταν οι πρώτες που κουρεύτηκαν τελικά, κοινή συναινέσει και δε βαριέσαι. Οι τελώνες τώρα, κλαίνε τα χρήματα που είχαν κλέψει, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι οργίζονται, σχίζουν τα ιμάτιά τους ζητώντας τη μετάνοιά μας πριν μας σταυρώσουν για να συγχωρεθούν τα δικά τους εγκλήματα. Κανείς δεν οργίζεται, κανείς δε θρηνεί για τις ψυχές που πουλήσαμε αντί πινακίου φακής. Κανείς δε βγήκε στο δρόμο να φωνάξει "Θέλω πίσω την ψυχή μου!". Κανείς δε θέλει μια καινούργια ζωή, όλοι ζητάνε πίσω την παλιά, εκείνην που μάς έντυνε με όμορφα ρούχα και μας έβαζε πίσω από ακριβά τιμόνια, εκείνη τη δανεική, που δεν ήταν δική μας, που είχε για ενέχυρο ψέματα και απάτες, που μας έκανε πιο φανταχτερούς αλλά ποτέ πιο ανέμελους.