26.3.13

μεγιστάνες των χιλίων ευρώ... αντίο.

Κανείς ποτέ δε φαντάστηκε -από αυτούς που δε γνώριζαν εννοώ- ότι η τραπεζική μας κρίση θα έφτανε μέχρι εδώ. Ξέραμε πως επρόκειτο να πληρώσουμε τα χρωστούμενα των λίγων που έπαιξαν πόκερ και "έχασαν" εις βάρος μας και εις κέρδος τους. Δεν ξέραμε, φυσικά, πως θα γινόταν με αυτό τον τρόπο, την επικείμενη πτώχευση, με τον κίνδυνο να μείνουμε χωρίς ηλεκτρισμό, χωρίς φάρμακα, χωρίς φαγητό, χωρίς νερό.

Δε φταίνε μόνο οι λίγοι όμως, δε φταίει μόνο η "μαμά" Ελλάδα, το τέταρτο ράιχ, η παρέμβαση του Ομπάμα στις σχέσεις Ισραήλ-Τουρκίας, οι απειλές της Άγκυρας, η ψυχρότητα της Μόσχας. Φταίνε όλοι, φταίμε όλοι. Μας έφαγε η κλάψα μας και η ψευτιά μας, ποτέ δεν είχαμε αρκετά, ποτέ δε περίσσεψε κάτι για την πατρίδα μας. Χειρότεροι από όρνεα, ζήσαμε με χρήματα διόλου λευκά, όλοι φτωχοί στα χαρτιά, πάντα με ζημιές και πάντα με ακριβά αυτοκίνητα και επαύλεις. Ήταν δικά μας τα χρήματα, δεν ήταν του κράτους. Έτσι λέγαμε, έτσι λέμε ακόμη. Τώρα σε ποιον ανήκουν; Ήτανε πάντα "δύσκολες" οι εποχές, γι' αυτό και χρησιμοποιούσαμε την ταυτότητα του κόμματος για να πάρουμε τη δουλειά που μας "άξιζε". Ποτέ δε σκεφτήκαμε πως την κλέβαμε από το συμπολίτη μας. Γιατί άλλωστε; Ποτέ δεν ήμαστε πολίτες εξάλλου, προτιμούσαμε να είμαστε πελάτες. Συνέφερε περισσότερο την τσέπη μας και το εγώ μας, βραχυπρόθεσμα. Μακροπρόθεσμα; Το μακροπρόθεσμα ήρθε.

Κανείς δε θα τιμωρηθεί, ούτε και θα δημοσιευτεί καμία λίστα. Μην περιμένετε άδικα. Κάποιοι αποδιοπομπαίοι τράγοι φυσικά θα εξευρεθούν, προς αφιονισμό της μάζας. Όσο για τους πραγματικούς ενόχους ας ζήσουν ήρεμα... μόνο να σταματήσουν να μας ενοχλούν και μέσω των μίντια. Καιρός να πουλήσω την τηλεόραση νομίζω.

Εύχομαι μονάχα να αγοράσαμε λίγη ασφάλεια, εύχομαι το επόμενο σχέδιο διάσωσης να μην είναι το σχέδιο Ανάν... Ποιος ξέρει, η Νινευή δε μετάνιωσε και τώρα καλείται να πληρώσει, καλείται να καταστραφεί. Για τις ψυχές μας δεν είναι ακόμη αργά, αυτές περισώζονται, χωρίς μνημόνιο, μονάχα με αλήθεια. Αυτές μπορούν να καθαρθούν, αν κουβαλήσουμε τα λάθη μας με μετάνοια και χωρίς γογγυσμό.

υ.γ. Συγχωρέστε με ήρωες, που δεν αγωνίστηκα, συγχωρέστε με άγιοι που δε μετενόησα. Ήρθε η ώρα, υπόσχομαι.