3.2.13

...σε τραγούδια...

Ίσως και να είμαι έτοιμη να ξαναγράψω, να διηγηθώ όλα αυτά που τοποθετήθηκαν όχι τυχαία στο μικρό, στενό μου δρόμο, να σημειώσω τη συνέχεια που ήρθε πρώτα στα δάχτυλα μου που μαθαίνουν σιγα-σιγά να ακουμπούν την κιθάρα που τους χάρισα. Ίσως είμαι έτοιμη να παραδεχτώ πόσο πόνεσα, πόσα παράτησα επειδή πόνεσα.

Κάθομαι στον καφέ καναπέ μου και αναλογίζομαι εκείνον το πορτοκαλή που τόσο ήθελα να αποκτήσω και που τον βρήκα ξαφνικά μέσα στο βιβλίο κάποιου Κώστα. Ίσως και να ήρθε η ώρα να ολοκληρώσω το παραμύθι που ξεκίνησα να γράφω εκείνο το απορημένο βράδυ... Είναι αλήθεια, είχε σκύψει από πάνω μου με τόση έκπληξη το φεγγάρι ανήμπορο να διασκεδάσει τα αναφιλητά μου. Θα το τελειώσω, και θα το μοιράσω στους φίλους μου όπως έκανε ο Καβάφης, σε όλους τους επίδοξους μικρούς πρίγκιπες που δε θέλησαν ποτέ να μεγαλώσουν...

Ξέρεις, πριν λίγο καιρό θέλησα να βρω ένα τραγούδι, μα δεν το βρήκα. Επέμεινα, πήρα ένα ποίημα και με απειλές, φωνές και κολακείες το ανάγκασα να γίνει το τραγούδι που χρειαζόμουν. Το έδωσα στα παιδιά, μόνο εκείνα μπορούσαν να το αγαπήσουν όπως του άξιζε, δεν έκανα λάθος. Το χάιδεψαν, το φώναξαν, το εκφύλισαν σε Χατζηγιάννη... και τελικά το τραγούδησαν, με τις φωνές και τις κιθάρες τους. Αν είχα πάρει αρκετές γνώμες -όπως για όλα συνηθίζω στη ζωή μου- δε θα είχα μάθει ποτέ από τι είμαι φτιαγμένη. Δε θα έφτανε κανείς μας, κανείς δε θα διένυε την απόσταση. Κι εγώ θα προσπαθούσα ακόμη να θυμηθώ το μυστικό του τέλεια βραστού αυγού. Με ύψιλον.

Ναι, ναι. Νομίζω πως είμαι έτοιμη να γράψω ξανά.

2 comments:

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

μου φαίνεται τελικά πως ο πολλές γνώμες μόνο προβλήματα δημιουργούν. Και κάπου διάβασα "the more you love your decisions the less you need others to love them"

;-)

ΥΓ λυπάμαι που χαθήκαμε.

zVyk είπε...

Κι εγώ λυπάμαι... Και τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα τώρα...