24.4.12

κάθαρσις

Τον έχω τσακίσει τον Απρίλιο, άλλο δεν μπορεί να μ' αντέξει, ούτε και να μ' αγαπήσει. Ανυπομονώ για όλα τα καινούργια που τώρα βλέπω, ίσως όχι και τόσο καθαρά... μα είναι φωτεινές οι σκιές μέσα στο μυαλό μου. Τόσο καιρό, νόμιζα πως κουβαλούσα μιαν Ελπίδα, ήτανε νεκρή, ένα πτώμα που δε με άφηνε να αναπνεύσω ούτε και να ισιώσω την πλάτη μου. Ήξερα πως ο θάνατος είχε από καιρό έλθει, αλλά πίστευα ότι θ' ανασταινόταν η Ελπίδα πως θα την έβλεπα μπροστά μου, να μου μιλά όπως εκείνο το πρώτο βράδυ. Δεν άντεχα άλλο πια, ούτε εγώ, ούτε ο Απρίλης που με παρηγορούσε. Είδα μπροστά μου έναν τάφο ανοιχτό και την έριξα μέσα, τη σκέπασα καλά, και ησύχασα. Πόνεσα αλλά δε ράγισε η καρδιά μου, κρατάνε οι ραφές, σε λίγο θα τις βγάλω και θα είμαι πιο καινούργια από καινούργια. Εγώ είμαι το καινούργιο που δεν μπορώ να δω πολύ καθαρά. Με κρατά απ' το χέρι ένα Αστέρι που όλα τα θαμπώνει με το φως Του.

υ.γ. Χριστός ανέστη, αλήθεια.