1.4.12

...ο χρόνος που δε μου έδωσες...

Κάθε φορά που μια ανθρώπινη σχέση χαλάει, ένας κόσμος γκρεμίζεται. Γέφυρες πιάνουν φωτιά, απελπισμένες γυναίκες πέφτουν απ' τις ταράτσες, μα καμιά κραυγή δεν ακούγεται, κλειδώνονται όλα σε μια γυάλα με νερό... Εσύ όλο βυθίζεσαι, αλλά ποτέ δεν πιάνεις πάτο. Και περιμένεις αυτόν που δε θα 'ρθει. Μακάρι να μοιαζες λίγο περισσότερο σε όλους αυτούς που ζηλεύεις. Ποιος να μετρήσει το μίσος, απύθμενο, κρυμμένο μέσα σε μια κουταλιά νερό. Καθρέφτης. Ίσως απλά να παρέπεσες σε λάθος κουτί, ταιριάζεις σε άλλο παζλ, χιλιάρι να ΄σαι σίγουρη. Ξέρω τι σκέφτεσαι, πως κανείς δε θα ψάξει για το κομμάτι που λείπει. Μπορεί...

Φοβάμαι αυτήν την οποία θέλω να γίνω... Στέγνωσαν τα όνειρά μου. Και φοβάμαι ακόμη περισσότερο αυτήν που πρόκειται να γίνω, που είναι ασταμάτητα σκληρή και μόνη.

...εκείνος που σπατάλησα για σένα...

1 Απριλίου... λίγο πριν την άνοιξη.