30.12.11

ένα τραγούδι για την Ελευθερία

Είναι αλήθεια, κανείς άλλος δε θα μπορούσε να περπατήσει πάνω σ' αυτή τη μελωδία εξόν απ' αυτή. Βουίζει εδώ και μέρες μέσα στ' αυτιά μου. Μου θυμίζει πόσο ξαφνικά πάντα συμβαίνουν όλα, τα ευχάριστα, τα δυσάρεστα. Κανείς δεν είναι έτοιμος, ποτέ. Το λόγο τον μαθαίνουμε όταν όλα βρίσκονται πολύ μακριά. Επέστρεψες αναπάντεχα, με τρόμαξες έτσι όπως μπήκες, από την πίσω πόρτα. Απ' την πίσω πόρτα μόνο όσοι μας αγαπάνε μπαίνουν. Άσε μου το χέρι, πάγωσε η καρδιά μου, φοβάμαι μη μου θρυμματιστεί. Μετράω χαστούκια, το σημερινό δεν το περίμενα. Ήσουν πολύ σκληρή μαζί μου, Μοναξιά. Με εκδικιέσαι που προσπάθησα να ζήσω δίχως εσένα. Όλα τα φοβικά αντικείμενα επιστρέφουν όσο τα φοβάμαι, γι' αυτό κι εσύ συνεχίζεις να με κοιτάζεις στα μάτια αδυσώπητα. Ξέρεις. Πρέπει να το χάρηκες πολύ σήμερα, ένα κρύο πιάτο με επιλογές που δε θέλω να παραδεχτώ πως με αφορούν, ή μάλλον πως δε με αφορούν. Προσπάθησα πολύ, να είμαι δεδομένη για όσους αγάπησα, κόντρα στην ίδια μου τη φύση. Ένα μικρό όνειρο, να υπερβώ εαυτόν. Δεν είμαι φτιαγμένη για καμιά υπέρβαση, εντελώς ανήμπορη, βυθισμένη μέσα στα δάκρυα της ματαίωσης που με κοιτάζει από το απέναντι παγκάκι λυπημένη... που δεν τα κατάφερα.

2 comments:

Φανή είπε...

νομιζω πως η υπερβαση σε περιμενει στην επομενη γωνια..
και οταν ερθει η ωρα, θα την κανεις τη διαδρομη μεχρι εκει χωρις να το καταλαβεις και χωρις να το προσπαθησεις κιολας..θυμησου με..;)

quaintrelle dandy είπε...

"Όλα τα φοβικά αντικείμενα επιστρέφουν όσο τα φοβάμαι". Ναι τα άτιμα. Όχι απλά επιστρέφουν, θεριεύουν κι από πάνω.