6.11.11

αντίο

Δε φταις, καθόλου δε φταις... που μόλις σε είδα άρχισα να κλαίω. Δε φταις που δε με ερωτεύτηκες. Αυτό φταίει, που δε φταις, που δεν έχω τίποτα να σου προσάψω για να νιώσω λίγο καλύτερα. Είμαι αναγκασμένη να σε αποχαιρετήσω. Δεν ωφελεί καμιά άλλη σκέψη, είναι σαν να προσπαθώ να βρω μεγαλύτερη ερμηνεύτρια στον κόσμο από την τάνια. Υπάρχει; Δεν υπάρχει. Να αγαπάς, όπου κι αν βρίσκεσαι, όποιας τα όνειρα κι αν θέλησες να αγκαλιάσεις. Κρίμα όμως, δε σου τραγούδησα ποτέ ένα νανούρισμα...

2 comments:

Φανη είπε...

καποτε ημουν τοσο ερωτευμενη που νομιζα οτι θα πεθανω απο ερωτα. φανταζεσαι ποσο πονεσε οταν τελειωσε..
η ιστορια συνεχιστηκε διαφορετικα μετα αλλα δεν εχει σημασια τωρα, απλα θελω να σου πω οτι ειμαι τοσο πεπεισμενη πως ολα γινονται για καποιο λογο, που λεει και παλι στον Αλχημιστη Ο Κοελθο, που πια, ο,τι και να συμβαινει, οσο ασχημο κι αν ειναι, ξερω οτι γινεται ειτε για να σου μαθει κατι, ειτε γιατι χωρις αυτο δεν θα μπορουσε να συμβει το επομενο συνηθως καλο πραγμα στη ζωη σου. σαν μια αλυσιδα που ο ενας κρικος οδηγει στον αλλο.

αν θες διαβασε τον αλχημιστη, εμενα ειναι απο τα αγαπημενα μου βιβλια και επεσε στα χερια μου σε μια ασχημη περιοδο της ζωης μου, αλλα επειδη ειπαμε, τιποτα δεν γινεται τυχαια, αποδειχτηκε οτι ηταν αυτο ακριβως που χρειαζομουν εκεινη τη στιγμη..
:)

zVyk είπε...

φαντάζομαι...