29.8.11

μην κλαις

Μετατρέπεσαι σιγά σιγά απο άνθρωπος σε σκιά. Όχι εσύ δηλαδή, αλλά εσύ. Πώς να σ' το εξηγήσω, έτσι όπως σε έχω μέσα μου, σταματάς να υπάρχεις μέρα με τη μέρα. Και σε προλαβαίνω, αυτό δεν είναι πολύ λιγότερο επώδυνο. Όμως δεν έχω χρόνο πια, μια ακατάπαυστη αιμορραγία, ένας τυφώνας στη Βόρεια Καρολίνα, τα φλεγόμενα δάση στην Ελλάδα και το ανατιναγμένο μου νησί δε με αφήνουν να κοιμηθώ τις νύχτες. Ή μάλλον κοιμάμαι, ψεύτρα όπως πάντα, όμως ξυπνάω, και όλα πονάνε, και φοβάμαι. Είναι δύσκολες οι μέρες, και πιο δύσκολη εγώ, πιο άπιστη... Πόσες νύχτες έκλαψα για χάρη μιας μοναξιάς. Κι όμως, έχει πάρει πόδι από 'δω μέσα τελευταία.
Σ' ευχαριστώ που μ' αγαπάς Κεμάλ.
Καληνύχτα Ελπίδα...

2 comments:

Φανη είπε...

Μου θυμισες τους αγαπημενους μου στιχους απο τα πεντε μικρα θεματα του αναγνωστακη "τις νυχτες που γυρευα μονος να βρω τον χαμενο εαυτο μου
τις νυχτες που μονος γυρνουσα χωρις κανεις να με νιωσει
τις νυχτες που σκοτωσα μεσα μου καθε παλια μου αυταπατη"..

zVyk είπε...

Δεν τους ήξερα αυτούς τους στίχους... Σ' ευχαριστώ που τους μοιράστηκες μαζί μου. Να 'σαι πάντα καλά.