27.6.11

ένα πλοίο η Ρεβέκκα - llorando

Είναι παράξενο. Περπατάς στο δρόμο και κάποια στιγμή συναντάς τον εαυτό σου, σε κοιτάζει με μάτια κλεμμένα από λιμάνια της Ασίας. Δεν πήγε ποτέ εκεί, τα παρήγγειλε από τον καναπέ του, κάποιος δεν τα χρειαζόταν πια. Κρυμμένη κατάθλιψη, μωλωπιασμένη από κουνούπια και κατσαρίδες. Σε είδα. Πέθανα και πέθανες μέσα σε μια χούφτα στιγμές. Κάθομαι στον ίδιο βράχο και φιλοδοξώ να βραχώ από το ίδιο ποτάμι, εκείνο που κάποτε διάβηκα χωρίς να φοβάμαι. Δε θα ξαναπεράσει, είναι πολύ μακριά τώρα, ποτέ δεν επιστρέφουν τα ποτάμια... Αλλά ποιος έχει όρεξη για αλήθειες όταν η μοναξιά πυκνώνει;