8.6.11

σκισμένη σελίδα

Στο εδώλιο στα πρόχειρα και τα συναφή. Κάθε μέρα πεθαίνω και ξαναγενιέμαι. Μένουν τέσσερις. Μέρες. Προσεύχομαι να μην καώ ενώ είμαι ήδη καμένη. Με μισώ όταν δεν αγαπώ, όταν σαρκάζομαι την ανοησία αντί να τη θεραπεύω. Έτσι κι αλλιώς, η πιο ανόητη είμαι εγώ, η πλέον υπερφύαλη. Δεν ψεύδομαι... δυστυχώς. Φοβάμαι, και μπαίνει ο φόβος τοίχος ανάμεσα σε 'μένα και εμένα. Ίσως να πρέπει για λίγα βράδια να έχω για προσκέφαλό μου το πάτωμα. Μπορεί να καταλάβω, να νιώσω τον πόνο των ανθρώπων, να ακούσω τις ανάγκες τους ανάμεσα στο βουητό του εγώ μου.