21.5.11

κίτρινα ποδήλατα

Εύχομαι να σ' αποχαιρετώ, ίσως και όχι όμως... Πρόλαβα να ονειρευτώ πολλά και φοβάμαι, βέβαια η ζωή συνηθίζει να με εκπλήττει ευχάριστα, πάντα της δημιουργικότερη από 'μένα. Παρακολουθώ την άνοιξη να φεύγει κυνηγημένη από ένα καλοκαίρι που έχει τα χαρτιά του ερμητικά κλειστά. Ανυπομονώ... Και αν ήξερα να οδηγώ ποδήλατο θα είχα πάρει ένα κίτρινο, θα διέσχιζα τα μονοπάτια του μυαλού του και όταν θα κουραζόμουνα θα ξαπόσταινα κάτω από τα βλέφαρά του... Δεν ξέρω, μα μαντεύω πως θα είναι πολύ δροσερά εκεί... Και θα αρκούσε μονάχα μια μαργαρίτα για να σιγουρευτώ πως μ΄ αγαπά.