21.3.11

απροσδιορίστως

Ζορίζεις τα πράγματα, τα βάζεις με την ίδια την επίπονη τη φαντασία που σε παιδεύει ακατάπαυστα, που δε σε αφήνει να δεις. Δε σκέφτεσαι, αυτό, και αδειάζει το κεφάλι από λέξεις, δε χρειάζεται να είσαι κάτι... ζεις.