21.2.11

if I rise

Λιγότερο δημιουργική... όλα τα τραγούδια ίδια απ' το δικό μου στόμα. Χρειάζεται σκούπισμα η σκηνή. Καταλαβαίνεις; Έγινε το έπιπλο πομπός και δέκτης εγώ. Άδικα γράφω, είναι άδεια τα χέρια μου, τρύπιες οι τσέπες μου... Αυτό είναι και καλό, βλέπω διαφορετικά τον κόσμο, με μάτια δανεικά. Αν σηκωθώ απ' τον καναπέ θ' αλλάξει ίσως κάτι... μ' από καιρό δεν είμαι έτοιμη για τίποτα, σαν τρομαγμένη, ως να παρεξηγήθηκα κάποιο βράδυ με το Μορφέα και να μην το θυμάμαι. Έκανε η ζωή κοιλιά κι εγώ;... Δεν τολμώ να ψάξω τη στιγμή που έχασα τόσο άδικα εκείνο το χειμώνα... με είχα συναντήσει τυχαία σ' ένα λουναπάρκ, μα δε με χαιρέτησα... ακόμη το μετανιώνω. Έτσι κι αλλιώς, έκαψα τις λίγες φωτογραφίες που είχα αγαπήσει. Ίσως και να 'ναι αργά, ούτε να σκέφτομαι δεν ξέρω πια. Και την ελευθερία μου τη χάρισα σε ένα πλανόδιο τσίρκο που περνούσε.