17.12.10

Και σε ποιον να πω πως παρ' όλ' αυτά...

Για χρόνια νόμιζα πως ήμουνα 18, ορκισμένη ανέμελη. Το ΄φαγα το χαστούκι όμως, εκεί που δεν το περίμενα, ξύπνησα ένα απόγιομα και ήμουνα 23. Από τότε δεν μπορώ να συμβιβαστώ με καμιά από τις ρουτίνες που μου σερβίρονται αλλά προσπαθώ, πολύ. Από πέρσι το γενάρη που είχα κλείσει τα 24 έλεγα πως ήμουνα 25. Είμαι. Ξέρεις, στην προσπάθειά μου να είμαι μεγάλη, να κερδίζω το σεβασμό. Πρέπει να ανοίξω σπίτι, να γίνω υπεύθυνος άνθρωπος. Με κοίταζε καλά καλά μια κυρία σήμερα, δεν είναι λίγο να φαίνεσαι μια δεκαετία μικρότερη. Και είναι όλα ωραία τώρα, ξέρω πως είναι σάπιος από μέσα ο κόσμος αλλά δε με τρομάζει... ούτε και με εξιτάρει (ψιθυριστά). Μια βδομάδα κράτησαν όλη κι όλη τα πάθη και τα αστεία του Γιοσσάριαν. Και τώρα δεν είναι ούτε πολύ νωρίς, ούτε πολύ αργά, όμως δεν είναι και η σωστή στιγμή, και δεν έχω ιδέα πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό. Καληνύχτα.

4 comments:

just me είπε...

Ένα απόγευμα ξυπνάς (είχες πέσει για μια σιέστα στα 18) και είσαι 50. Και πονάει πολύ _είσαι δεν είσαι "υπεύθυνος" άνθρωπος, έχεις δεν έχεις "ανοίξει σπίτι" _και σε ποιον να πεις πως παρ' όλα αυτά, εσύ είσαι ακόμα "αθεράπευτη"...

σε φιλώ, κι από δω (έχεις φιλί και στο δικό μου) :) :) :)

zVyk είπε...

Πόσο χαίρομαι, αλήθεια, πόσο χαίρομαι!:) Ζμουτς!!!

YoryiA είπε...

Καλη χρονιά.

zVyk είπε...

Καλή χρονιά, ό,τι καλύτερο!:)