4.12.10

η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει

"Γι' αυτό μη ρωτάς για ποιον χτυπάει η καμπάνα. Χτυπάει για 'σένα."

"...
αλλά κι εγώ ποιος ήμουν; ένας πρίγκιπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
κι έτρεχα να τη σώσω."

Έτσι μου έλεγαν τα βράδια ο Έρνεστ και ο Τάσος...

Χαρακτήρες γραφικοί, ξεσηκωμένοι από σκονισμένες σελίδες. Καμιά αμφιβολία. Οι καμπάνες είναι ενοχλητικές και η ανθρωπότητα απειλή. Κανείς δε ζητάει να σώσει, μόνο να παραδώσει. Και η ευτυχία μάς έχει από καιρό αποχαιρετήσει με μάτια δακρυσμένα. Αυτή η ίδια η αριστοτελική ευδαιμονία μοιάζει να εγκιβωτίζεται μέσα στην αδικία και η επιτυχία έχει μονάδα μέτρησης τα πτώματα. Ήταν ψέμα αυτό που είχε πει η μητέρα στη Ζωή; Ποιος είναι ο άνθρωπος αν δεν είσαι εσύ; Και ποιον θα εμπιστευτείς αν δεν εμπιστευτείς τον άνθρωπο; Κι αν τσακώνονται τ' αδέλφια, παύουν από το να έχουν τον ίδιο Πατέρα; Και γίνεται ποτέ η αγάπη ανούσια; Άδικα σταυρώθηκε ο Χριστός;

Για 'σένα χτυπάει η καμπάνα, βγες έξω από τον τάφο σου και ζήσε.