7.11.10

κλεμμένο από μια προηγούμενη ζωή



Μαζεύω άμμο με τις τρύπιες μου παλάμες, φυλακίζω τα αστέρια με μια απόχη που κράτησα απ' τα παιδικά μου χρόνια, αλλά τίποτα δε μοιάζει με παραμύθι. Κρέμεται πάνω απ΄ το κεφάλι μου μια ευκαιρία που ποτέ δε δόθηκε, μα τα απωθημένα και τα απλήρωτα θα τα πετάξω όλα μαζί με τα άλλα σκουριασμένα. Με επισκέφτηκε ξανά μια παλιά ιδέα και φαντάζει σωστή η στιγμή. Χα, τι είναι η στιγμή, ένα τίποτα από το άπειρο, κι είναι τ΄ άπειρο πολλά τίποτα μαζεμένα. Καρφιτσώνω την εμπιστοσύνη στη μέσα πλευρά για ότε και αν χρειάζεται. Φτιάχνω ένα χάρτινο καραβάκι και ρίχνω φόβους και ενδοιασμόυς μέσα, όμως είναι ατέλειωτοι οι άτιμοι. Μια τραμπάλα στηριγμένη πάνω στο χάος, εσύ από τη μια, εγώ από την άλλη και ένα αλλά στη μέση. Είναι πάντα εκεί να με τσακίζει, να μου θυμίζει, πως το κάθε τι έχει ένα κόστος. Κι είμαι και ταπί...