3.9.10

το χέρι μου μέσα στο δικό σου... ξανά.

Συρφετός από τα διάφορα τίποτα. Προσπάθησα να σε αιφνιδιάσω αλλά, μου την έφερες. Τι θα κάνω τώρα; Αν δεν πετάξω όλο το χαρτολόι που με περιτριγυρίζει, θα πνιγώ μέσα σε αυτό, όμως, είμαι γεννημένη άτακτη και ατακτοποίητη. Δε με νοιάζει καν, αν υπάρχουν οι λέξεις που χρησιμοποιώ. Γι' αυτό ξέρω πως έχω χαθεί. Ένα άλλο ταξίδι ξεκινά, μετά από όλα τα ξενύχτια, τους γυμνούς ουρανούς κάτω από την αφόρητη πανσέληνο και τα επιτραπέζια. Θα πάρω καινούργιο αμάξι... για το ράφι μου. Και τρομάζω τη στιγμή που σταματούν τα τύμπανα, ακούω τη μοναξιά μου που φωνάζει. Δεν κρατάει απ' το χέρι τη δυστυχία, μονάχα μια διάφανη θλίψη. Λυπάται, ξέρεις, κι αυτή που δεν είσαι εδώ. Ίσως να 'ρθεις μόλις μάθω να παίζω τρία ακκόρντα, τόσα χρειάζονται.

1 comments:

SKan είπε...

αυτος ο ηχος της μοναξιας.αχ αυτος ο ηχος.