23.9.10

Θυμάσαι;

Λίγη σκουριά στα χέρια, μια πόρτα... κάποια στιγμή νιώσαμε λίγο καλύτεροι, θυμάσαι; Όνειρα, πολιτείες να ορθώνονται και να συνθλίβονται. Κυνηγούσαμε έναν εξαγνισμό, με λάθος τρόπους ίσως αλλά... θυμάσαι; Δε μας αγγίζουν τα ίδια τραγούδια, δεν συναντιούνται οι ψυχές μας μα... Δε θυμάσαι. Ταξιδέψαμε από άλλον πλανήτη ο καθένας και, κρατήσαμε χέρια. Μέχρι που, ένα έγκλημα έλαβε χώρα κάποιο βράδυ, ψάχναμε τον ένοχο. Θυμάμαι. Ανταλλάζαμε στοιχεία, τοτέμ και πορσελάνινα τόπια... στο τέλος, τα ρίξαμε όλα στην ανακύκλωση, για να στηρίξουμε τα ανάπηρα δάση.

Σημαδευτήκαμε απ' τις ίδιες συναυλίες. Πώς γίνεται να ξέχασες;

2 comments:

Jason είπε...

Τα ποστ σου που απευθύνονται σε κάποιον συγκεκριμένο (μάλλον) με απαλλάσσουν από το αίσθημα αμηχανίας που με διακατέχει όταν δεν καταλαβαίνω τα πιο γενικά ποστς σου. :)
Εξακολουθώ να τα διαβάζω με το ίδιο ενδιαφέρον, όμως. :)
Καλησπέρα, kiara. :)

zVyk είπε...

Οι δημοσιεύσεις μου, νομίζω, πως είναι πάντα προσωπικές και συγκεκριμένες, αν και ασαφείς... Απλά τελικά, όλα για λίγες πρόχειρες εικόνες τα κάνω, μονάχα αυτές θέλω να δημιουργήσω στο μυαλό του αναγνώστη. Ίσως και να τα καταφέρω μια μέρα.
Καλησπέρα γλυκέ μου :)