17.8.10

το μινόρε της αυγής

Αφουγκράζομαι τα όνειρα που αργοπεθαίνουν, απομένοντας να κοιτάζω τις επιφάσεις της αλήθειας να επιπλέουν, πάνω στη λίμνη της ζωής μου. Είναι όλα μια πάλη απέναντι στην αδυσώπητη ενηλικίωση. Δεν μπορώ να κοιμηθώ απόψε, ζωντανεύουν μέσα μου οι φαντασιώσεις για τις οποίες κανείς δε θα μάθει ποτέ. Η απόσταση ανάμεσα στα θέλω και στα χρειάζομαι είναι άγνωστη. Πώς θα γνωρίσω την Πάδοβα που επέλεξα να μην επιλέξω; Τώρα, όμως, που το κεφάλι μου άδειασε από την υγρασία με κυνηγάνε τα κλισέ, πως τα ένδοξα παρίσια είναι μέσα στην καρδιά μου, και η ρουτίνα επιλογή μου. Απ' το Θεό εξαρτιέμαι, όχι απ'  τον εαυτό μου, και το απιθώνω με όση αφέλεια μου έχει απομείνει, Τον πιστεύω το Θεό, ενάντια στις επιταγές, και στις δηθενιές. Δεν υπάρχουν μαγικά κουτιά, μονάχα οι ειλικρινείς μας αναζητήσεις, αυτό απομένει.

1 comments:

just me είπε...

Ορίστε, επιστρέφω κι εγώ... κατά κάποιο τρόπο! :)

καλό φθινόπωρο!