27.6.10

15 λεπτά

Πάντα διάλεγα την ελπίδα, κάθε φορά, όταν έχανα τη μάχη με το μυαλό μου και όταν ήμουν τόσο πανικοβλημένη που ήθελα απλά να της βγάλω τα μάτια, ή τα δικά μου για να μη βλέπω. Και κρυβόμουν, γιατί ήξερα πως δεν είχα τίποτα να πω, πως τα σημαντικά πράγματα συμβαίνουν κάπου άλλου. Το πρόβλημα όταν ξέρεις όλες τις απαντήσεις είναι πως όταν είσαι χαμένος τίποτα δε σε παρηγορεί, χάνονται τόσα πολλά μέσα στις φλόγες κάθε μέρα. Με τρομάζει η πιθανότητα της αποτυχίας, αλλά πάντα διαλέγω την ελπίδα. Ακόμα και τώρα, που με φοβίζω χωρίς λόγο... που συμβαίνουν αόρατες συζητήσεις μέσα μου, που το μόνο που θα ήθελα είναι να είχα ένα πικάπ και έναν δίσκο βινυλίου για ακροάσεις μέχρι το πρωί. Αλλά όχι, πιο πολύ θα ήθελα, να μην έχανε εκείνη η γιαγιά το γαϊδούρι και τα κουνέλια της στη φωτιά, ενώ εγώ ακόμη τσακώνομαι με τον εαυτό μου...