17.5.10

hallelujah

Ένα παράφωνο ακκόρντο μπροστά μου, το φυτό μου που πεθαίνει μέσα στη γλάστρα του... όλες οι εικόνες που υπάρχουν για λίγο, περνάνε, καίνε, ξεχνιούνται μέσα σε συρτάρια με πεταλούδες... δεν αντέχεις πάντα να ζεις με τον εαυτό σου. Τελειώνουν οι πρόβες, δε χρειάζεται, πια, να υποδυθείς κανέναν, δεν είναι ρόλος, είσαι... εσύ. Μοιάζεις δεκάξι αλλά οι άσπρες τρίχες πληθαίνουν και βουλιάζεις μέσα σε ένα συνεχές που δεν ξέρεις αν αγαπάς. Μισώ τα όνειρα, μου κλέβουν την ευτυχία, την εναποθέτουν μέσα στην ελπίδα που δεν μπορώ ποτέ να αγγίξω. Έκρινα, κατέκρινα, γέλασα, περιγέλασα, φλυάρησα ακατάσχετα, μα ποτέ δε μίλησα, και ψάχνω πίσω από σκιές τους ανθρώπους. Και δεν αντέχω τη μοναξιά, ούτε απόψε.

2 comments:

Jason είπε...

Εγώ νομίζω ότι αν μοιάζεις δεκάξι, τότε είσαι δεκάξι. Αν γέρναγες μέσα σου, θα φαινόταν στο χαμόγελο και στα μάτια σου. Αυτά είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Αν το πρόσωπό σου λέει ότι είσαι δεκάξι, τότε είσαι και μέσα σου δεκάξι και, αν σε βολεύει καλύτερα, σκέψου ίσως ότι ακόμα είσαι στην ηλικία που προσπαθείς να ανιχνεύσεις το σωστό και το λάθος και που ψάχνεις να βρεις τι θα κάνεις όταν μεγαλώσεις.
Για να μη σου πω ότι είσαι και στην ανάτπυξη!
Χαμογέλα ντε!

zVyk είπε...

Πώς να μη χαμογελάσω με όλα αυτά που μου λες; Φιλιά πολλά!