29.4.10

breath in, breath out...

Η Regina δε χρειάζεται κάθε φορά να διαλέξει ένα ωραίο φόρεμα, ούτε να χτενίσει τα μαλλιά της διαφορετικά. Τόσο μοναδική, καινούργια, αδύνατο να τη βαρεθείς, συνεχώς την ανακαλύπτεις. Εννοεί την κάθε στιγμή, τόσο σεμνή και με τόσο πάθος. Μπορώ να της μοιάσω σε κάτι; Τουλάχιστον σε αυτή της την αλήθεια, μπορώ; Ή θα κρύβομαι πίσω από λάμπερα ρούχα και ωραία μαλλιά ελπίζοντας κάποια στιγμή να αγαπήσω τον εαυτό μου; Το μίσος με καταστρέφει, θάβω ό,τι έχω μες στο χώμα περιμένοντας να ανθίσει από μόνο του. Προσπαθώ να με χωρέσω μέσα σε ρόλους, να θυμάμαι τα λόγια και τις νότες. Δε θυμάμαι, όμως, αυτό που θέλω να επικοινωνήσω. Και εκείνη είναι τόσο (a)live, δακρύζω και σκάβω μια βαθύτερη τρύπα. Ρίχνω μέσα τις ανασφάλειες και τα παπούτσια μου. Φεύγω ξυπόλυτη, ελαφρύτερη.