12.3.10

marked with the knowledge

Ροκ, μεταρόκ... μόνο μουσική. Προσπαθώ να θυμηθώ, πώς ήταν πριν, τότε που έψαχνα. Είναι τόσο μακριά εκείνη η ζωή. Με χαλάει πολύ να με ψάχνουν, να μου υποβάλλουν συναισθήματα. Δεν έχω ανάγκη αυτή την ατραπό. Δε βλέπω μακριά, δε βλέπω πουθενά, μόνο για το σήμερα αξίζει να ζεις, το μάννα την επόμενη μέρα θα έχει μουχλιάσει, γιατί να το φυλάξω; Κι αν δε μου μείνουν ούτα τα μισά ρούχα; Κάποιος θα βρεθεί εκεί να ντύσει τη γύμνια και την απελπισία μου, η μοναξιά είναι κατάσταση, είναι κι επιλογή. -Θα με αγαπάς; -Ναι. Καψούρα; Ανάγκη για επικοινωνία;... Πόσο έξω πέφτεις, δεν τα έχουμε ανάγκη αυτά, τις ψυχογραφήσεις, τις ερμηνείες, τις ενδοσκοπήσεις. Λιγότερο ελεύθερους μας κάνουν, δέσμιους προσδοκιών και περσόνων που δεν αγαπάμε. Δε θέλω να είμαι κάτι συγκεκριμένο, μονάχα να είναι η κάθε μέρα διαφορετική. Το έχω ζήσει το λούκι του πώς και του γιατί. Καθόλου ωραία δεν ήταν. Εμπιστέψου με, έχω μάθει πως δεν ξέρω. Είμαι σε επαφή με το χάος μου. Κι αν θέλω να ανέβω στον ουρανό, μονάχα ένα σκαλί μπορώ να σκέφτομαι κάθε φορά. Οι λοιπές σκέψεις περισσεύουν... έχω ήδη αναλωθεί επαρκώς και δε μου περισσεύουν άλλοι νευρώνες. Μόνο να ζήσω...